Στὴν γειτονιά μου, ἐκεῖ ποὺ πέρασα ἀρκετὰ χρόνια τῆς ζωῆς μου, ὑπάρχουν πολλοὶ γείτονες, μὲ διαφορετικοὺς χαρακτῆρες, ἀπόψεις ἢ ἀκόμη καὶ ἰδεολογίες. Κατὰ περίπτωσιν λοιπόν, ἰδίως σὲ προεκλογικὲς περιόδους, ἕνας γενικὸς ἀναβρασμὸς ἐπικρατεῖ, ἐφ΄ ὅσον οἱ μέν, θεωρώντας ὡς ἀντιπάλους τους τοὺς δέ, ἀναμένουν διαρκῶς εὐκαιρίες γιὰ νὰ ἐπιτεθοῦν -ἐπὶ τοῦ παρόντος λεκτικῶς- καὶ νὰ κατακρίνουν τοὺς -φερομένους ὡς- ἀντιπάλους τους, πρὸ κειμένου νὰ ἀποδείξουν κάτι. (Τὸ τί εἶναι προσωπική τους ὑπόθεσις…!!!) Συνέχεια
Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν φίλη μοῦ περιέγραφε τὰ μαθήματα τοῦ 17χρονου παιδιοῦ της, ποὺ προετοιμάζεται γιὰ τὴν ἐξεταστικὴ τοῦ Ἰουνίου καὶ τὶς Πανελλήνιες. Μοῦ ἀνέλυε, πολὺ προβληματισμένη, τὴν βία τῆς παπαγαλίας, τὴν ἀνοησία τῆς ἐπὶ λέξεως ἀντιγραφῆς καὶ τὴν ἀδυναμία τῶν παιδιῶν νὰ εἰσέλθουν στὰ ΑΕΙ ἐὰν δὲν διαθέτουν φωτογραφικὴ μνήμη. Ἐπέμεινε δὲ στὸ σημεῖον ἐκεῖνον ποὺ τὸ παιδὶ ὑποχρεοῦται νὰ παύσῃ νὰ σκέπτεται καὶ ποὺ ἐὰν δὲν μεταμορφωθῇ σὲ μηχανὴ ἀναπαραγωγῆς ἀπολύτως φωτο-ἀντιγραφική, τῶν ὅσων τὰ βιβλία γράφουν, δὲν ἔχει καὶ τὶς ὁποιεσδήποτε ἐλπίδες εἰσαγωγῆς. Διότι ἐὰν τὸ παιδὶ θέλῃ νὰ εἰσαχθῇ σὲ σχολὲς κλασσικῶν σπουδῶν, ὀφείλει νὰ ἀπαντήσῃ στὰ ἐρωτήματα μὲ …φωτογραφικὸ τρόπο, δίχως νὰ σκέπτεται καὶ δίχως νὰ συνειδητοποιῇ αὐτὰ ποὺ γράφει. Ἀρκεῖ μόνον νὰ ἀναπαράξῃ ἐπακριβῶς ὅσα τὰ βιβλία ἀναφέρουν.
Δὲν εἶναι πολλὰ τὰ χρόνια, ποὺ ἐπάνω σὲ ἕνα μου ξέσπασμα, ἀπέναντι σὲ ἀνεγκεφάλους καὶ ἀπαιδεύτους δασκάλους, ποὺ τοὺς ἀπεδείκνυα, σὲ κάθε ἀποστροφὴ τοῦ λόγου τους πόσο συνεργοὶ στὸ ἔγκλημα κατὰ τῆς Πατρίδος καὶ κατὰ τῶν Ἑλλήνων, ἀλλὰ κυρίως κατὰ τῆς Ἀνθρωπότητος εἶναι, πετάχθηκε κάποιος ἐξ αὐτῶν γιὰ νὰ μοῦ πῇ πὼς «ἐκτελοῦν ἐντολές» καὶ πὼς «δὲν φέρουν εὐθύνη» γιὰ ὅσα τὸ ὑπουργεῖο τοὺς διατάσσει νὰ πράξουν. Κυριολεκτικῶς ἐν ἐξάλλῳ ἐγὼ τότε τοὺς εἶπα πὼς τὸ λιγότερο ποὺ ἔχουμε νὰ κάνουμε ἐμεῖς, τὰ θύματά τους, εἶναι νὰ συμβάλουμε, μὲ ὄλες μας τὶς δυνάμεις, γιὰ νὰ γκρεμισθῇ ὁριστικῶς τὸ ἔκτρωμα τῆς ἀπαιδείας τους, ἐφ’ ὅσον ἀκυρώνουν ἐμπράκτως τὸ δικαίωμα (καὶ τὴν ὑποχρέωσιν) τῆς ἐλευθέρας βουλήσεως, ἀρχῆς γενομένης ἐκ τῶν σαπροφυτικῶν τους σαρκίων, καθὼς φυσικὰ καὶ πὼς ὄλοι τους καταλήγουν, συνειδητῶς πλέον, νὰ ἀποστρέφουν τὸ βλέμμα τους ἀπὸ τὰ θύματά τους καὶ νὰ ἑστιάζουν μόνον στὸ πῶς οἱ ἴδιοι θὰ βολευθοῦν γιὰ περισσότερο χρόνο.
Διότι ὅλοι μας, ἂλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγότερο, ἕναν …«καρανίκα» τὸν κουβαλᾶμε μέσα μας…
