Ἡ διαπόμπευσις τοῦ κλέπτου

Ἡ κατοχικὴ πείνα οὐδέποτε ἔγινε συλλογικὴ μνήμη στὴν μεταπολεμικὴ Ἑλλάδα, ἀφοῦ ἀντ΄ αὐτοῦ προτιμήθηκε ὁμοθύμως καὶ διακομματικὰ ἡ ἐθνικὴ σιωπή. Ἴσως, γιατί ἡ πείνα δὲν ξεχώριζε κοινωνικὲς τάξεις.

Συνέχεια





Χαμένες καὶ κιτρινισμένες τῆς νιότης σελίδες

…Μεγάλη Τετάρτη…
…Χαίρετε…

Κι ὅμως· σ᾿ αυτὸ τὸ στενὸ δρομάκι πλάτους ἑνὸς μέτρου, ἔστηνε τὰ τραπεζάκια του (60χ60) ὁ μάγειρας-ἰδιοκτήτης, γιατὶ οἱ θαμῶνες δὲν χωροῦσαν ἐντὸς τοῦ καταστήματος.
Φίσκα τὸ στέκι μέσα – ἔξω, ἀφοῦ τὸ φαγητὸ ἦτο πιὸ νόστιμο ἀπὸ τὸ σπιτικό. Ὑλικὰ ἀγνά, καθαρότατα καὶ καθαριότητα ποὺ ἔλαμπε τὸ οἴκημα. Συνέχεια





Ψάχνοντας τὸν Ἕλληνα …μέσα μας!!!

κάποτε… οἱ Ἕλληνες μιλοῦσαν σὰν Ἕλληνες…

ὥσπου ἦλθαν στὴν θέση τους κάποιοι ποὺ μιλοῦσαν σὰν «ἕλληνες»…

Συνέχεια





Χρήσιμες ἐμπειρίες μὲ Γερμανοὺς

Ὅταν ἀνέλαβα ἐργοταξιάρχης στὸ Βερολίνο ἤμουν 34 ἐτῶν, νέος σχετικὰ μηχανικός.

Συνήθως οἱ ἐργοταξιάρχες ἦσαν σεβάσμιοι μηχανικοὶ ἀπὸ 50 ἐτῶν καὶ ἐπάνω καὶ εἶχαν ξοδέψη τὰ νειάτα τους σὲ ἐργοτάξια ἀπὸ τὴν Σαουδικὴ Ἀραβία, τὴν Ἑλλάδα, τὴν Λιβύη καὶ ἄλλες περιοχὲς στὸν γνωστὸ κόσμο.

Ὁ κύριος του ἔργου ἦταν μία Ταϋλανδεζικὴ τράπεζα καὶ ὁ «μηχανικὸς» ἕνα γραφεῖο μελετῶν τοῦ Βερολίνου.

Βρῆκα δύο πανικοβλήτους ἑργοδηγούς, Ἕλληνες ποὺ ζοῦσαν στὴν Γερμανία χρόνια καὶ 6-7 Ἕλληνες ἐργάτες, ἐνῶ ὁ κύριος ὄγκος τῶν συνεργείων ἦσαν Πολωνοὶ καὶ Ἀνατολικογερμανοί. Συνέχεια





Λογικὲς διαπιστώσεις τοῦ Μάνου Χατζηδάκι

«Ὄχι, τοὺς μισούς. Ὅλους…»

Ἡ Μαρία Ῥεζὰν διηγεῖται τὸ παρακάτω περιστατικὸ μὲ τὸν Κωνσταντῖνο Καραμανλὴ καὶ τὸν Μᾶνο Χατζηδάκι: Συνέχεια





Ἱερᾶς Ἐλευσίνος πρῶτες ἀνασκαφές.

Χρόνια πολλὰ… στοὺς «ἐργάτες» τῆς Γαίας…
Στὸν Γεωργὸ (ἄρωσις-σπορά) καὶ στὴν Γεωργία (βλάστησις, καρποφορία-συγκομιδή)…

Ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ τῆς σημερινῆς ἑορτῆς των, θέτω τὴν κατωτέρω δημοσίευση, ἔτσι, γιὰ τὴν ἱστορία. Συνέχεια