Ψάχνοντας τὸν Ἕλληνα …μέσα μας!!!

κάποτε… οἱ Ἕλληνες μιλοῦσαν σὰν Ἕλληνες…

ὥσπου ἦλθαν στὴν θέση τους κάποιοι ποὺ μιλοῦσαν σὰν «ἕλληνες»…

Συνέχεια





Χρήσιμες ἐμπειρίες μὲ Γερμανοὺς

Ὅταν ἀνέλαβα ἐργοταξιάρχης στὸ Βερολίνο ἤμουν 34 ἐτῶν, νέος σχετικὰ μηχανικός.

Συνήθως οἱ ἐργοταξιάρχες ἦσαν σεβάσμιοι μηχανικοὶ ἀπὸ 50 ἐτῶν καὶ ἐπάνω καὶ εἶχαν ξοδέψη τὰ νειάτα τους σὲ ἐργοτάξια ἀπὸ τὴν Σαουδικὴ Ἀραβία, τὴν Ἑλλάδα, τὴν Λιβύη καὶ ἄλλες περιοχὲς στὸν γνωστὸ κόσμο.

Ὁ κύριος του ἔργου ἦταν μία Ταὑλανδεζικὴ τράπεζα καὶ ὁ «μηχανικὸς» ἕνα γραφεῖο μελετῶν τοῦ Βερολίνου.

Βρῆκα δύο πανικοβλήτους ἑργοδηγούς, Ἕλληνες ποὺ ζοῦσαν στὴν Γερμανία χρόνια καὶ 6-7 Ἕλληνες ἐργάτες, ἐνῶ ὁ κύριος ὄγκος τῶν συνεργείων ἦσαν Πολωνοὶ καὶ Ἀνατολικογερμανοί. Συνέχεια





Λογικὲς διαπιστώσεις τοῦ Μάνου Χατζηδάκι

«Ὄχι, τοὺς μισούς. Ὅλους…»

Ἡ Μαρία Ῥεζὰν διηγεῖται τὸ παρακάτω περιστατικὸ μὲ τὸν Κωνσταντῖνο Καραμανλὴ καὶ τὸν Μᾶνο Χατζηδάκι: Συνέχεια





Ἱερᾶς Ἐλευσίνος πρῶτες ἀνασκαφές.

Χρόνια πολλὰ… στοὺς «ἐργάτες» τῆς Γαίας…
Στὸν Γεωργὸ (ἄρωσις-σπορά) καὶ στὴν Γεωργία (βλάστησις, καρποφορία-συγκομιδή)…

Ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ τῆς σημερινῆς ἑορτῆς των, θέτω τὴν κατωτέρω δημοσίευση, ἔτσι, γιὰ τὴν ἱστορία. Συνέχεια





Θεοφίλου καὶ Κασσιανῆς ἀγκαλιασμένες λέξεις

Ἀγκαλιασμένες λέξεις, ἑνὸς ἀνεκπληρώτου ἔρωτος.

Στὰ στενὰ σοκάκια τῆς Πόλεως τῶν πόλεων τὸ νέο διεδόθη γρήγορα.
Εὑρισκόμεθα κάπου στὸ 830 μχ. γιὰ νὰ σᾶς μεταφέρω λίγο στὸν χρόνο. Ὁ νεαρὸς αὐτοκράτωρ Θεόφιλος εὑρίσκετο σὲ ἡλικία γάμου καὶ ἡ μητριά του, ἡ κυρὰ Εὐφροσύνη ὀργανώνει σήμερα τὸ βράδυ μίαν περίεργη συνεύρεση. Ἐκάλεσε τὶς ὡραιότερες κόρες τῆς βασιλευούσης στὸ παλάτι, ὥστε ὁ Θεόφιλος νὰ διαλέξῃ μίαν γιὰ γυναῖκα του.

Τὸ κουτσομπολιὸ στὰ πέριξ εἶχε ἀρχίση ἀπὸ νωρίς…
Ποιά θά ἦταν ἡ τυχερή;
Εἶχε μήπως ἤδη κάποιαν κατά νοῦ;
Συνέχεια





Ἔτη πολλὰ τοῖς φιλτάτοις καὶ φιλτάταις, Ἀντωνίοις καὶ Ἀντωνίαις.

Ἔτη πολλὰ τοῖς φιλτάτοις καὶ φιλτάταις, Ἀντωνίοις καὶ Ἀντωνίαις.Antonius zur Predigt
Die Kirche findt ledig.
Er geht zu den Flüssen
und predigt den Fischen;

Ἔτη πολλὰ τοῖς φιλτάτοις καὶ φιλτάταις, Ἀντωνίοις καὶ Ἀντωνίαις.
Κάθε τέτοιαν ἡμέραν, Ἀντωνίου τοῦ Μεγάλου, ἐκείνου τοῦ ἐναρέτου ἀναχωρητοῦ ἀλλὰ καὶ κοινοβιάρχου (τοῦ ὁποίου τὰ ὁράματα πάντοτε τὰ ἐζήλευα…), ἡ σκέψις μου στρέφεται εἰς ἕναν ἄλλον ἅγιον Ἀντώνιον. Ὄχι δικὸν μας. Ἕνα «φράγκον» Ἀντώνιον καὶ μάλιστα θερινῶς ἑορτάζοντα.. Συνέχεια