Γραμμὲς ἀμύνης…

Ὅσο βαρὺ κι ἐὰν …φαντάζῃ στὴν ἀντιληπτικότητά μας, ἡ Πρώτη Γραμμὴ Ἀμύνης ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν Αὐτογνωσία.
Ἔχοντας ἐπίγνωσιν τοῦ ποιὸς εἶμαι, μεριμνῶ μὲ ὅλους τοὺς τρόπους γιὰ νὰ διαφυλάξω τὶς μνῆμες μου, τὴν Ἱστορία μου, τὰ Ἱερὰ καὶ τὰ Ὅσια τῆς Φυλῆς, τὰ Ἤθη, τὰ Ἔθιμα μά, κυρίως τοὺς βαθμοὺς Ἐλευθερίας μας.
Συνέχεια

Διότι ἀπαίδευτος σημαίνει χειραγωγούμενος

Δὲν ὑπάρχουν ὅρια καὶ φραγμοὶ στὸ πόσο εὔκολα μποροῦμε νὰ καθοδηγηθοῦμε καὶ νὰ χειραγωγηθοῦμε, μὲ κάθε μορφὴ προπαγάνδας, θετικὴ ἢ ἀρνητική. Τὸ ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς χειραγωγήσεως τὸ βλέπουμε καθημερινῶς, μὲ ὅλων τῶν εἰδῶν τὶς ἀπόψεις, σὲ κάθε μορφὴ τοῦ βίου μας. Συνέχεια

Θέλουμε πραγματικά διεξόδους;

Ἤ πονᾶμε τόσο ὅσο νά τό …ἀντέχουμε;

Τὰ συνδρομά μας πολλὰ καὶ ἀκόμη περισσότερες οἱ ἐμμονές μας.
Καταντήσαμε νὰ λατρεύουμε τοὺς δυνάστες μας, τοὺς γενοκτόνους μας ἢ καὶ σκέτο τοὺς ἐχθρούς μας ὡς …θεούς μας. Συνέχεια

Χωρᾶ στίς ζωές μας ἡ μάθησις;

Τὸ δυσκολότερον, ποὺ ὀφείλουμε στοὺς ἑαυτούς μας νὰ πράξουμε, εἶναι τὸ νὰ παραμένουμε διαρκῶς …μαθητές!!!
Πόσοι ἀπό ἐμᾶς λοιπόν τολμοῦν νά ξεπεράσουν τίς ὁποίες πεποιθήσεις τους καί νά λειτουργήσουν ὡς παιδιά, πού διαρκῶς ἐρωτοῦν γιά νά μαθαίνουν; Πόσοι ἀπό ἐμᾶς ἀντέχουν νά ἀφήσουν πίσω τους τήν …ἐνηλικίωσίν τους καί νά διδαχθοῦν ἀπό τά πάντα καί τούς πάντες;
Συνέχεια

Ἕνα ὄνειρο γιὰ νὰ πραγματοποιηθῇ, χρειάζεται αὐτοὺς ποὺ θὰ τὸ πραγματοποιήσουν.

Τὰ ὄνειρα ἀπὸ μόνα τους δὲν ἀλλάζουν τὸν κόσμο μας.
Ἀπαιτεῖται νὰ συνοδεύονται ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ θὰ δεσμευθοῦν γὰ τὴν πραγματοποίησίν τους. Ὁ κόσμος μας γιὰ νὰ ἀλλάξῃ χρειάζεται ὀνειροδόμους ποὺ θὰ ἀποφασίσουν νὰ πραγματοποιήσουν τὰ ὄμορφα καὶ  τὰ χρήσιμα ὄνειρά τους, συνήθως μόνοι τους.
Καὶ εἶναι αὐτοὶ ποὺ στὴν πραγματικότητα ἐπαναδημιουργοῦν τὸν κόσμο μας κάθε στιγμή, ποὺ ἀλλάζουν κάτι, μικρὸ συνήθως καὶ ποὺ μποροῦν νὰ σηκώσουν τὴν εὐθύνη τῶν ἐπιλογῶν τους. Συνέχεια

Δίχως Ἀρετὴ δὲν ὁδηγούμεθα κάπου…

Τὸ ἀστεῖον (ὅσο καὶ τρομακτικόν!!!) τῆς καθημερινότητός μας εἶναι πὼς μόνον οἱ μὴ ἔχοντες Ἀρετὴ προβάλλονται, ἀναδεικνύονται καὶ ἐπιβάλλονται στοὺς γύρω τους, μὲ ὅλο καὶ πιὸ θρασεῖς τρόπους.
Τὸ τρομακτικὸν δὲ τῆς ὑποθέσεως εἶναι πὼς ἐπὶ πλέον ἔχει παγιωθῆ ἡ ἄποψις πὼς πάντα θὰ κρατοῦν τὰ ἡνία τοῦ κόσμου μας αὐτὰ τὰ κατακάθια, καταδεικνύοντας ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀνισοῤῥοπία τῶν ὀλίγων, ἐπὶ προσθέτως καὶ τὴν ἡττοπάθεια τῶν πολλῶν, ἀλλὰ καὶ παγιώνοντας μίαν μεμψιμοιρία καταστροφικὴ γιὰ τὴν λογική μας. Συνέχεια