Ἡ μεγαλυτέρα ἀμφιλογία μας δὲν εἶναι ὅτι μποροῦμε νὰ εἴμαστε καλοὶ καὶ κακοί, φῶς καὶ σκοτάδι, ἀγάπη καὶ μῖσος ἀλλὰ τὸ ὅτι μποροῦμε νὰ εἴμαστε σάρκα καὶ πνεῦμα ταὐτόχρονα. Τίποτα μὰ τίποτα δὲν θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι πιὸ γοητευτικὸ ἀπὸ αὐτὸ τὸ διφορούμενο.
Οἱ συνεχεῖς μετατοπίσεις μας ἀπὸ τὸ ἕνα ἄκρο στὸ ἄλλο ἐκφράζουν τὶς δύο ὄχθες τοῦ ποταμοῦ τῆς ζωῆς. Συνέχεια
Γιατί εἴμαστε πρόθυμοι νά δώσουμε τά πάντα σέ αὐτούς πού δέν μᾶς ζητοῦν κάτι, ἐνῶ δέν θέλουμε νά δώσουμε τό παραμικρό σὲ ἐκείνους πού ἀπαιτοῦν τά πάντα ἀπό ἐμᾶς;
Μήπως τό κάνουμε ἀπό διαστροφή, ἤ ἀπό ἐγωισμό; Συνέχεια
Σήμερα κηδεύεται ἕνας παλαιὸς καὶ καλός, γιὰ χρόνια, φίλος.
Ἕνας ἄνθρωπος ποὺ ἐγνώρισα ὅταν ἤμουν ἑπτὰ μὲ ὀκτὼ ἐτῶν καὶ ποὺ ἐστάθη γιὰ πολλὰ χρόνια κοντά μου καὶ κοντὰ στὴν οἰκογένειά μου.
Ἦταν, ἐπίσης γιὰ χρόνια, ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ ἐντίμους καὶ γλυκοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἐγνώριζα.
Ὅμως τώρα πιὰ δὲν εἶναι…
Ὄχι γιατὶ ἀπέθανε ἀλλὰ γιατὶ ἔπαυσε νὰ εἶναι ἔτσι, ἀρκετὰ χρόνια πρὶν νὰ πεθάνῃ. Συνέχεια
Μία κουκκίδα, κι ἐάν, μέσα σὲ ὅλο τὸ σύμπαν εἶναι ὁ πλανήτης μας…
Μία τόση δὰ κουκκίδα, ἀναξία λόγου, ποὺ ὅμως, γιὰ ἐμᾶς ποὺ διαβιοῦμε ἐπάνω του, εἶναι ὅλος μας ὁ κόσμος…
Καὶ τὶ κόσμος… Μέγιστος, τρανός, τρομακτικός, ἐπικίνδυνος, ἀπειλητικός…
Κι ὅμως… Συνέχεια
Ἀνύπανδρος ἡ ἐλεύθερος, μὲ παιδιὰ ἢ χωρὶς παιδιά, κάθε ἡμέρα ὁ κάθε ἕνας κάνει τοὐλάχιστον ἕναν συμβιβασμό.
Ὑπάρχουν μικροὶ συμβιβασμοὶ ἀλλὰ καὶ μεγαλύτεροι.
Ὑποφερτοὶ συμβιβασμοί, ποὺ εἶναι αὐτοὶ τοὺς ὁποίους ἀποδεχόμεθα πλήρως, γιατὶ ὑπάρχει μιὰ γνώσις Συνέχεια
Καὶ οἱ ἐλεύθεροι…
Ὤ, ναί… Οἱ ἐλεύθεροι…
Αὐτοὶ ποὺ ἀκόμη ἀντέχουν νὰ ἀποῤῥίπτουν ὅλα αὐτὰ ποὺ τοὺς δουλοποιοῦν.
Αὐτοὶ ποὺ ἀκόμη φιλτράρουν ὅσα τοὺς σερβίρουν…
Αὐτοὶ ποὺ ἀκόμη ἐπιλέγουν νὰ εἶναι διαφορετικοί, ἄν καὶ στὰ μάτια τῶν πολλῶν …ἀλλοπρόσαλλοι! Συνέχεια
