Φρόντισα μ’ όλη μου τη δύναμη να ερευνήσω 

και με σοφία να διακρίνω όλα όσα γίνονται στον κόσμο αυτό· 

ασχολία δυσάρεστη που ο Θεός έδωσε στους ανθρώπους, 

για να τους ταλαιπωρεί. 

– Εκκλησιαστής 1:13

 

Ο φιλόσοφος Πύρρων ευρισκόμενος μια μέρα πάνω σε πλοίο με θαλασσοταραχή, έδειχνε σε αυτούς που φαίνονταν οι πιο φοβισμένοι γύρω του, και τους εμψύχωνε με το παράδειγμα ενός γουρουνιού που ήταν εκεί, το οποίο δεν νοιαζόταν καθόλου για την καταιγίδα. “Τολμάμε να ισχυριστούμε ότι το πλεονέκτημα της λογικής, για το οποίο τόσο υπερηφανευόμαστε, και εξαιτίας του έχουμε ορίσει τους εαυτούς μας κυρίους και αυτοκράτορες των υπολοίπων δημιουργημάτων, μας έχει δοθεί, για να μας βασανίζει;¹”

Συνέχεια →

Ο εχθρός είναι τόσο δυνατός, όσο εσύ τον φαντάζεσαι. Κοιτάζοντάς τον στα μάτια, δεν σε απασχολεί το μέγεθός του, τα μάτια είναι το μόνο σημείο που χρειάζεσαι … η υπόλοιπη επιφάνεια που κατέχει στον Χώρο, σου είναι απλά αδιάφορη.

Όσο μικρός ή όσο μεγάλος και αν είναι …
όταν κυριαρχήσεις στο βλέμμα του …
Συνέχεια →

Ἡ κάθε ἡμέρα εἶναι μία νέα εὐκαιρία γιὰ νὰ ξαναπιάσουμε τὴν ζωή μας ἀπὸ τὴν ἀρχή.
Νὰ μπορέσουμε νὰ δοῦμε μὲ νέα ματιὰ ὅλα αὐτὰ ποὺ ἐπέρασαν ἀλλὰ ἰδίως αὐτὰ ποὺ ἔρχονται…
Ἡ κάθε μας ἡμέρα πρέπει νὰ εἶναι μία νέα ἀρχή.
Μία ἄλλη γεύσις.
Μία ἀκόμη προσπάθεια γιὰ νὰ ἀνεβοῦμε ὑψηλότερα…
Συνέχεια →

Τελικῶς τρέχουμε, τρέχουμε, τρέχουμε…
Μὰ οὐσιαστικῶς οὔτε ξέρουμε ποὺ πηγαίνουμε καὶ φυσικὰ οὐδέποτε φθάνουμε κάπου.
Τρέχουμε γιὰ νὰ τρέχουμε…
Διαβιοῦμε γιὰ νὰ διαβιοῦμε…
Ὑπάρχουμε γιὰ νὰ ὑπάρχουμε…

Συνέχεια →

Ψᾶξε…
Ὁ καιρὸς κυλᾶ…
Τρέχει… Φεύγει… Καὶ μαζύ του κι ἐσύ…
Θυμήσου τὸ γιατὶ εἶσαι ἐδῶ… Θυμήσου… Εἶναι πλέον ἀνάγκη…
Ῥῶτα τὸν ἑαυτόν σου… Κύττα τον βαθειὰ μέσα στὰ μάτια καὶ ῥῶτα τον… Ξέρει…

Συνέχεια →

Ο άνθρωπος είναι από τη φύση του κοινωνικό ον.
Ιδιότητα που εύλογα δημιουργεί την ανάγκη του ”ανήκειν” σε ένα κοινωνικό σύνολο, είτε αυτό λέγεται ποδοσφαιρική ομάδα, είτε θρησκεία, πολιτικό κόμμα κ.ο.κ.
Γεγονός που με την σειρά του, του δίνει την ευκαιρία να συναναστρέφεται συνήθως με άλλα άτομα με τα οποία μοιράζεται αντίστοιχο τρόπο σκέψης, αντίληψης, ιδεολογίας, κουλτούρας.
Η εργασία δεν θα μπορούσε φυσικά να αποτελέσει εξαίρεση στον κανόνα.
Το νόμισμα όμως έχει δύο όψεις…

Θα ήθελα λοιπόν να αναφερθώ σε μια (επιτρέψτε μου) «απάτη»  με κοινωνικές, οικονομικές και ψυχολογικές προεκτάσεις.
Συνέχεια →