Ο καλύτερος φίλος είναι αυτός με τον οποίο μπορείς να ξαπλώσεις στη πολυθρόνα σου στη βεράντα, να μην ανταλλάξεις ούτε μια λέξη και μετά να φύγεις αισθανόμενος ότι ήταν η καλύτερη συζήτηση που είχες κάνει ποτέ.
Είναι αλήθεια ότι δεν γνωρίζουμε τι έχουμε μέχρι να το χάσουμε, αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι δεν γνωρίζουμε τι χάναμε πριν αυτό έλθει.
Ἐδιάβασα μίαν σκέψιν τῆς Φυλλίτσας καὶ ἐστάθην, γιὰ ὥρα, βαθύτατα προβληματισμένη.
Ἔγραφε ἡ φίλη μας:
«Ὁ Ἵμερος εἶναι ἡ προσωποποίησις τῆς σφοδρῆς ἐρωτικῆς ἐπιθυμίας, τοῦ ἐρωτικοῦ πόθου…
Συνέχεια
Ἡ Φυλλίτσα μᾶς ἔφερε μερικὲς ἀπὸ αὐτὲς τὶς εἰκόνες… Συνέχεια
Τὸ νὰ βλέπῃς πιὰ ἀστέγους στὰ σκαλιὰ πολυτελῶν κτιρίων στὸ κέντρο τῶν Ἀθηνῶν ἔχει γίνει μιὰ συνηθισμένη εἰκόνα ποὺ τὴν ἔχουμε δεῖ τόσες φορές, τόσο ποὺ ὁ ἐγκέφαλος μᾶς κοντεύει νὰ ἀρχίσῃ νὰ τὴν προσλαμβάνῃ σὰν κάτι φυσιολογικό ….
Ὑπάρχουν αὐτοὶ ποὺ καταρῶνται τὰ χρήματα καὶ τὰ θεωροῦν μιὰ ἀναγκαία ἀνηθικότητα, ὑπάρχουν καὶ ἐκεῖνοι ποὺ τὰ θεοποιοῦν. Κατὰ τὴ γνώμη μου ἡ χυδαιότης τοῦ χρήματος δὲν ἔγκειται στὴν ὕπαρξί του ἀλλὰ στὴν ἔλλειψί του, στὴν σπανιότητα του καὶ στὴν ἄνισο κατανομή του .
Ἡ πτώχεια συσσωρεύει στερήσεις καὶ ταπεινώσεις καὶ ἐπεκτείνει τὴν δυσφορία καὶ τὴν ντροπή. Συνέχεια
Ὅτανἐ διάβασα τὸ παραπάνω σχόλιο ἐστάθην γιὰ μίαν στιγμή… Νὰ σκεφθῶ… Νὰ θυμηθῶ…
Ναί, ἔτσι εἶναι.
Κάθε φορὰ ποὺ βγαίνουμε ἀπὸ τὴν πεπατημένη, κάθε φορὰ ποὺ ἀναζητοῦμε τὴν ἀλήθεια, κάθε φορὰ ποὺ ἀρνούμεθα τὴν μασσημένη τροφή, ἐρχόμεθα σὲ ἐπαφὴ μὲ μίαν νέα περιπέτεια. Μία διαδρομὴ ποὺ μόνοι μας πρέπει νὰ διανύσουμε, νὰ παραμένουμε πάντα ἕτοιμοι γιὰ νὰ πληρώσουμε τὰ τιμήματα ἀπὸ τὶς ἐπιλογές μας καὶ νὰ Συνέχεια
Μέ τί νά ξεκινήσω σήμερα;
Μὲ τὸ ποὺ εἶδα αὐτὸ τὸ ταινιάκι χαμογέλασα…
Φαίνεται ἀπίθανον, ἀλλὰ ναί, εἶναι πραγματικότης…
Δέν μέ πιστεύετε;
Δοκιμάσετέ το… Εἶναι ἐκπληκτικό! Συνέχεια
