Πρὶν ἀπὸ μία δεκαπενταετία, τὸ κόστος τῆς ἐπιχειρήσεως «Ἀθήνα 2004» ὑπερέβη τὸν προϋπολογισμὸ εἰς διπλοῦν.
Κανονικά, ἐὰν ἦταν μία ἰδιωτικὴ ἐπιχείρησις, οἱ διευθύνοντες θὰ ἔπρεπε νὰ δώσουν ἐξηγήσεις στὸ Διοικητικὸ Συμβούλιο καὶ στοὺς μετόχους. Ὅμως ἐδῶ μιλᾶμε γιὰ μία ἑταιρεία ποὺ διεχειρίσθη δημόσιο χρῆμα.
Γιὰ αὐτὴν λοιπὸν τὴν κατασπατάληση δημοσίου χρήματος, ἡ ὁποία, λίγο μετά, ἔστειλε τὴν χώρα μας γιὰ δανεισμὸ στὶς ἀγορὲς μὲ αὐξημένη ἀνάγκη καὶ αὐξημένο ἐπιτόκιο δανεισμοῦ (πρὸ μνημονίων αὐτό), δέν θά ἔπρεπε ἄραγε νά δοθοῦν ἐξηγήσεις ἀπό τήν διευθύνουσα Γιάννα Ἀγγελοπούλου Δασκαλάκη;
Γενικῶς τὰ γκρουπούσκουλα, τὰ πρακτόρια, τὰ ἔμμισθα παλαμοκρουστόπαιδα, τὰ κομματόσκυλα, οἱ παν-ἠλίθιοι ἀλλὰ καὶ τὰ Μέσα Μαζικῆς Ἐξαπατήσεως μᾶς ὠθοῦν σὲ μονόδρομο. Ὅλοι οἱ (νέο- καὶ παλαιὸ-) «ἐθνοσωτῆρες» αὐξάνονται καὶ δηλώνουν σαφῶς τὶς προθέσεις τους, ποὺ ἐπὶ τῆς οὐσίας εἶναι μία: ἡ πλήρης αὐτοδυναμία γιὰ τὴν …ΝουΔουλάρα, ποὺ οὔτως ἢ ἄλλως μᾶς ἐπιβάλλεται.
Εἶμαι ἀπὸ ἐκείνους ποὺ θεωροῦν τὸν Τρὰμπ τὸ imperfect hand of almighty αὐτὴ τὴν ἐποχή.