Πάλι μὲ τὸν Ψυχάρη θὰ καταπιασθῶ σήμερα.
Νέο του ἄρθρον μὲ προβληματίζει.
Νέο κόμμα στὸ μεταξύ, ποὺ «ὅλως τυχαίως» συμπίπτει μὲ τὴν ἀρθρογραφία του.
Κι ἐπεὶ δὴ ὁ ὀργανισμὸς τοῦ ΔΟΛου δὲν μᾶς ἔχει συνηθίσῃ σὲ συμπτώσεις, καλὸ θὰ ἦταν νὰ προσέξουμε περισσότερο τὶς παρεμβάσεις καὶ τὶς ἀρθρογραφίες του. Οὐδόλως ἄσχετες εἶναι μὲ τὰ ὑπόλοιπα ποὺ συμβαίνουν γύρω μας. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἡ πολλὴ δημοκρατία μεγαλώνει τὴν βλακεία!!!
Τὸ ἄκρον ἄωτον τῆς ἀπανθρωπιᾶς καὶ τῆς ἀναισχυντίας.
Τὸ νὰ μπουκάρῃς, ἔστω καὶ μὲ εἰσαγγελέα, χαράματα, στὸ σπίτι ἑνὸς ἀνθρώπου (δὲν ἐξετάζω ἐὰν εἶναι βουλευτὴς ἢ ὄχι) καὶ νὰ πετς ἀπὸ τὸ κρεββάτι, ἔξω στὸν δρόμο, τὴν ἐτοιμόγεννο γυναῖκα του, εἶναι τὸ ἄκρον ἄωτον τῆς ἀπανθρωπιᾶς καὶ τῆς ἀναισχυντίας. Συνέχεια
Τελικὰ γίνεσαι ὅμοιος μὲ τοὺς ναζὶ καὶ τοὺς φασίστες.
Ἀπὸ μαθητὴς ἄκομα εἶμαι σταθερὸς ὑποστηρικτὴς τῆς φιλελευθέρας, ἀνοικτῆς κοινωνίας ποὺ θὰ λειτουργῇ ὑπὸ τὴν σκέπη ἐνὸς κράτους δικαίου, ποὺ θὰ σέβεται τὰ δικαιώματα ὅλων καὶ δεν θὰ κάνῃ διακρίσεις μεταξὺ τῶν πολιτῶν του.
Γι΄ αὐτὸ πάντα ἐπίστευα ὅτι οἱ μεγαλύτεροι ἐχθροὶ τῆς ἀνοικτῆς κοινωνίας, ποὺ ἤλπιζα ὅτι θὰ μποροῦσε νὰ γίνῃ ἡ Ἑλλάδα μας, εἶναι ὁ δογματισμὸς κι οἱ ἀπολυτότητες τοῦ κομμουνισμοῦ καὶ τοῦ φασισμοῦ. Γι΄ αὐτὸ κι ἡ Χρυσῆ Αὐγὴ κι ὅτι πρεσβεύει μου εἶναι ἀπεχθής. Συνέχεια
Ὕποπτος μανία μὲ τὴν δημοκρατία.
η θεμελίωση της δημοκρατίας
Θέτω πολὺ συχνὰ τὸ ἐρώτημα σὲ γνωστούς, σὲ φίλους, σὲ ἀγνώστους, γιὰ τὸ τί εἶναι δημοκρατία. Οὐδεὶς γνωρίζει. Ἀλλὰ ὅλοι τὴν ὑποστηρίζουν, τὴν ὑπερασπίζονται καὶ ἐλπίζουν νὰ τὴν συναντήσουν. Ἀγνοοῦν πὼς ἤδη τὴν ἔχουν στὴν ζωή τους…
Θέτω ἐπίσης τὸ ἐρώτημα «γιατί ἐν ᾦ ἀπαιτεῖται νά ἀνατρέψουμε τά πάντα, πρὸ κειμένου νὰ ἐλευθερωθοῦμε, ἡ δημοκρατία παραμένει στό ἀπυρόβλητο»… Πανικὸς τοὺς πιάνει… «Ξέρεις τί εἶναι δημοκρατία;»… «Ξέρεις πόσο ἱερό πρᾶγμα εἶναι ἡ δημοκρατία;»… «Ξέρεις πόσο πολύ προσβάλλεις τήν ἀνθρωπότητα θέτοντας τέτοια ἐρωτήματα;»… Συνέχεια
Ὁ ὄχλος καὶ οἱ ἀνοικτομάτηδες.
Νὰ σᾶς πῶ…
Οὐδέποτε θὰ μποροῦσα νὰ τὸ παίξω κάπως …ὑπὲρ ἄνω, διότι γνωρίζω κατὰ βάθος καὶ ποιὰ εἶμαι καὶ ποῦ ὀφείλω νὰ φθάσω, ὡς Ἄνθρωπος.
Ὅμως ἔχω αἰσθανθῇ κι ὄχλος, κατὰ καιρούς… Ἀναλόγως τῆς περιόδου. (Κι ἀναλόγως τοῦ ποιὸς εἶναι ὁ συνομιλητής μου.)
Τώρα τελευταῖα ὅμως κάτι μέσα μου μὲ ὑποχρεώνει νὰ σηκωθῶ ὑψηλότερα καὶ νὰ διακρίνω τὰ κεφάλια ποὺ «ξεχωρίζουν» μέσα στὸ πλῆθος. Διότι αὐτὰ τὰ κεφάλια δὲν ξεχωρίζουν ἐπεὶ δὴ εἶναι καλλίτερα ἀπαραιτήτως. Συνήθως ξεχωρίζουν διότι εἶναι ἁπλῶς περισσότερο …φιλόδοξα!!! Συνέχεια
Τελικῶς ἐπαναστατοῦμε ἤ …μᾶς «ἐπαναστατοῦν»;
Πρὸ ἐτῶν εἶχε κυκλοφορήσῃ μία, ἄς τὴν ποῦμε «γελοιογραφία» μὲ στόχο νὰ καταδείξῃ τὰ «μελλούμενα» τοῦ πλανήτου.
Οὐσιαστικῶς ὁ σχεδιαστὴς γνώριζε πολὺ καλὰ τὰ ὅσα μᾶς «ἐπιφυλλάσσουν» οἱ «κυρίαρχοι» καὶ οἱ κοσμοεξουσιαστές.
Αὐτὴ ἡ «γελοιογραφία» ἀπεικονίζει τὴν τύχη, ἤ ὀρθότερα τὸ τέλος, τοῦ κάθε ἡγέτου-μαριονέτα τοῦ πλανήτου μας, καὶ μάλιστα εἶναι τόσο ἀναλυτική, ποὺ σήμερα μόνον νὰ …τρομάξουμε μποροῦμε ἀπὸ τὴν ἀλήθεια της.
Αὐτὸ ὅμως ποὺ δὲν ἀναλύεται στὸ παρακάτω ταινιάκι εἶναι μία πολὺ σοβαρὴ λεπτομέρεια, ποὺ κάποιοι δὲν θέλουν νὰ συνειδητοποιήσουν. Συνέχεια