Ὥρα μὲ τὴν ὥρα οἱ βαθύτεροι φόβοι μας, γιὰ σύγκρουση, ἐπαληθεύονται.
Ἡ ὥρα πλησιάζει.
Μετὰ τὴν ἀμφισβήτηση τῆς συνθήκης τῆς Λωζάννης ἀπὸ τὴν Ἄγκυρα, καθὼς ἐπίσης καὶ τὴν ἄμεση ἐνθάῤῥυνση τῶν Τούρκων ἀπὸ τὴν Γερμανία καὶ τὶς Η.Π.Α., ἔγινε σοβαρὴ πιθανότης ἡ σύγκρουσις.
Μετὰ ὅμως κι ἀπὸ τὶς δύο Νόταμ, ποὺ ἐξέδωσε ἡ τουρκικὴ κυβέρνησις στὸ Αἰγαῖο, οἱ φόβοι μας γίνονται βεβαιότης.


Αρχές Σεπτεμβρίου η χώρα επέστρεφε στην αρχική της κοιτίδα, μετά από μια ιστορική περιδίνηση 25 και παραπάνω αιώνων. Οι Ελληνες, αλλά και πολλοί Αρμένιοι, δεν περίμεναν ανακωχές και συνθήκες για να φύγουν από την Μικρασία και να καταλήξουν οι περισσότεροι στην αρχαία πατρίδα, αλλά και αρκετοί σε υπερατλαντικούς προορισμούς. Ο Κεμάλ ζήτησε απαιτητικά την οπλισμένη και οχυρωμένη Ανατολική Θράκη, διότι ο πόλεμος είχε περιοριστεί στην ζώνη Σμύρνης-Αφιόν Καραχισάρ. Οι πρόσφυγες ανήκαν κυρίως σε αυτήν την ζώνη, αλλά αυτοβούλως ή στανικώς έφυγαν και από την Πόλη, από τον Πόντο, από πολλά μέρη της Θράκης (πρώτα από την ευρωπαϊκή ακτή του Ελλησπόντου, αλλά και από την Καππαδοκία και το Καρς, ενώ οι πληθυσμοί του Καυκάσου και της νότιας Ρωσσίας ετοιμάζονταν.