Ἐδῶ καὶ εἰκοσιεπτὰ μῆνες στὴν ζωή μας γίνεται τῆς παλαβῆς.
Γενικῶς ἡ ζωὴ στὸν τόπο ἔγινε βίος ἀβίωτος.
Ὅλοι κάτι ἔχουν νὰ προτείνουν, δίχως οἱ προτάσεις τους νὰ ἀγούγονται!
Ὅλοι τὸ καλό μας ἀποζητοῦν, δίχως ὅμως καὶ νὰ τὸ θέλουν.
Ἀπὸ ἐδῶ οἱ πρώην «πατριῶτες» ποὺ πλέον δὲν εἶναι καὶ τόσο πατριῶτες.
Ἀπὸ ἐκεῖ οἱ πρώην ξεπουλητᾶδες ποὺ πλέον δὲν εἶναι καὶ τόσο ξεπουλητᾶδες.
Καὶ κάπου στὴν μέσι διάφοροι, κομῆτες καὶ μή, ποὺ ἐπίσης ἔχουν μίαν ἀγωνία τεράστια γιὰ τὸ πῶς θὰ μᾶς σώσουν!

Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν ἀπεφάσισα νὰ ξαναπιάσω τὸν «Προμηθέα Δεσμώτη» τοῦ Αἰσχύλου καὶ νὰ τὸν «ξεφυλλίσω».

