Κάτι σὰν (θερινός) ἐπίλογος…

Κάτι σὰν (θερινός) ἐπίλογος... Ὅλοι (ἐμεῖς) οἱ Ἑλληνόψυχοι, ἀλλὰ καὶ οἱ «ἄλλοι» -ἔδω ποὺ τὰ λέμε- κάθε καλοκαίρι ἀναβαπτιζόμαστε, στὴν ἁγνότητα τοῦ Ἑλληνικοῦ τοπίου, τῆς Θαλάσσας, τοῦ Βουνοῦ καὶ τοῦ Κάμπου (ποὺ  λέει ὁ λόγος)…
Κάτι, σ’ αὐτές τις ἔρμες κυτταρικὲς μας μνῆμες (χημικὲς κατὰ τὸ μᾶλλον, ψυχικὲς κατὰ τὸ ἦττον) μεταφυσικὲς ἐν γένει, μᾶς ὠθεῖ σχεδόν, βίαια στην ἀπομάκρυνσή μας ἀπὸ τὸ κλιματιζόμενον ἄστυ.

Ἐντάξει…Εἶναι καὶ ἡ ἐκπεμπομένη δυσωδία ἀπὸ τὴν λυματολάσπη στὶς οἰκολογικὲς χωματερὲς τῶν Ἄνω Λιοσίων, ἡ διαφεύγουσα ὀσμὴ τῶν ἀερίων ὑδρογονανθράκων ἀπὸ τὰ (κατά)πράσινα διϋλιστήρια τοῦ Ἀσπροπύργου, τῆς Ἐλευσῖνος καὶ τῆς Κορίνθου, οἱ «γείτονες» ἀπὸ τὸ καφρικιστάν που «πιάνουν» τὸ παλιὸ πλατύσκαλο ἀπέναντι καὶ ζουζουνίζουν σάν τις σφῆγκες γύρω ἀπ’ τὸ αἷμα τοῦ λαθραία σφαγμένου σκύλου…Τὰ (γαμημένα) κουνούπια… Ὁ ἀριστερὸς βλᾶκας μὲ τὸ μπουζούκι, ἀπέναντι στὸν δεύτερο, ἡ «call me baby» στὸ ῥετιρὲ μὲ τὰ πασούμια νὰ κτυποῦν κάθε φορά ποὺ τραγουδᾶ τὸ κινητὸ τῆς…
Τέλος πάντων εἶναι αὐτὰ κι ἄλλα τόσα ποὺ μᾶς σπρώχνουν- σὰν κλωτσιὰ ἀπὸ κουμμούνι τῶν ΕΚΑΜ- κάθε καλοκαίρι, νὰ πᾶμε Χωριό!

Ἄλλωστε, τὴν περίοδο αὐτή, ἀκόμη καὶ ἡ Ἰουδαϊκὴ «Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων» τὸ γυρίζει σέ …«Summer mode» μέχρι τὸν Σεπτέμβριο, ὅπου ξαναγυρίζει πάλι σὲ …«Parliament my ass mode».

Κάτι λοιπόν, ἀπὸ τὸ βουκολικό μας παρελθόν, τὴν ἀλιευτική μας παράδοση καὶ τὸ πειρατικό μας πνεῦμα…
Κάτι ποὺ μεταφράζεται σὲ ξενύχτι, πιῶμα καὶ συνεύρεση…
Μᾶς ἕλκει σχεδὸν δεσποτικὰ στὴν ἀσθμαίνουσα, τσιπουρόεσσα, παράλιο, ὀρεινὴ ἤ (καί) πεδινὴ ὕπαιθρο.
Καὶ (μὴν νομίσετε), πρωταγωνιστὲς σὲ αὐτὴ τὴν νομαδικοῦ χαρακτῆρα μετακινήση τοῦ πληθυσμοῦ εἶναι ἄκομα οἱ 50ντάρηδες/σες συνεπικουρούμενοι ἀπὸ 40ντάρια καὶ 60ντάρια μὲ τσαγανό, φαντασία καὶ τὸ κρυμμένο λῖπος ποὺ ψάχνει ἀπεγνωσμένα νὰ ἁρπάξῃ ὁ γραφικὸς αὐτὸς βλᾶκας, ὁ Γκίκας τῶν οἰκονομικῶν…

Ὄσο για τὰ 20άρια;
Αὐτὰ κουκιὰ τρώγουν καὶ κουκιὰ μαρτυροῦν, τὰ κακόμοιρα…
Προσπαθοῦν σκληρά, μ’ ἕνα τάληρο στὴν παραλία, ἄντε κι ἕνα δεκάρικο, γιὰ τὰ μπουγελώματα καὶ τὸν τεμπέλη D,J, ποὺ φορτώνει καὶ ξεφορτώνει τὰ ψηφιακά του εὐρήματα κάνοντας τέχνη, τρομάρα του…
Καμμιᾷ ψιλικοκό, κανένα τρίφυλλο ἀπὸ τὸν Ἅγιο Φλῶρο ῥεφενέ, ἡ βενζίνα ῥεφενέ, ἡ διάθεση ῥεφενὲ καὶ ἡ ἀγάπη ῥεφενέ…Γιατί (πῶς νά τό κάνουμε) ἅμα ζητᾷς ἄεργα, Peace on earth καὶ γουστάρεις ἀνεπάγγελτα, (ὅταν ὁλόγυρα καίγεται ὁ Ντουνιάς) νὰ τὴν βρίσκῃς γιὰ πάρτυ σου σὲ παραλίες καὶ ῥαχοῦλες, κοντὰ σὲ 50ντάρια …Κάτι θὰ πρέπει νὰ πληρώσῃς νταβαντζηλίκι στοὺς ἐμπόρους τῶν Ἐθνῶν…
N’est ce pas mon amour?

Τὰ πενηντάρια, βλέπετε, φρόντισαν κι ἔντυσαν τὸ ποίημα τῆς πολιτικῆς τους μὲ μουσικὴ ἀπὸ Δαιάδα…
Στῆσαν τὴν ἐξουσία στὰ μέτρα τους, πέταξάν τὶς ὁδηγίες στὸ συρτάρι, τὸ κλειδὶ στὴν θάλασσα καὶ ἀφοῦ πῆγαν Παρίσι- Λονδίνο γιὰ ψώνια, γύρισαν τσάρτερ στὸ νησὶ καὶ χαβαλεδιάζουν μὲ τὸν πόνο τῶν «ἄλλων» στὴν τηλεόραση.
Ποιῶν ἄλλων; Μά…τῶν γειτόνων!

Τὶ διάολο…Τόσες ἁρπαχτές, τόσες μίζες, τόσα καλούδια μοιρασμένα στοὺς Γερμανοὺς ἀλῆτες…
Δέν θά γύρναγε ἐν μέσῳ (γεωπολιτικῆς) κρίσεως νά γελᾶμε μέ τόν Τοῦρκο, τόν Σύριο, τόν Ἑβραῖο, τόν Παλαιστίνιο, τόν Οὐκρανό πού σφάζονται on line ἐνᾦ τήν πίνουμε καί τήν ἀκοῦμε ἐνίοτε, στήν παραλία;
Παίξαμε τὰ ῥέστα μας σὲ νησιά, πετρέλαια, ἀέρια, χρυσάφια καὶ μέταλλα…
Ἀλλὰ κῦττα…
Καλοκαίρι θανάτου γιὰ τοὺς γείτονες κι ἐμεῖς ξύνουμε νωχελικὰ τὰ παπάρια μας, σὰν μὰ μὴν ὑπάρχ{{η αὔριο…
Λὲς καὶ τὰ παπάρια μας εἶναι φτιαγμένα ἀπὸ ἀτσάλι…
Λὲς καὶ τὸ σῦμπαν ὁλόκληρο συνωμοτεῖ, ὥστε νὰ ξύνουμε τ’ ἀχαμνά μας βολεμένοι κι ἀδρανεῖς…

Καὶ δόστου ἡ μουσικὴ ἐπένδυση τοῦ πολιτικοῦ μας στίχου νὰ παίζῃ ὑπόκωφα στὰ μεθυσμένα μας σπλάχνα…
καὶ δόστου τὰ τηλεοπτικά μας ἀρχέτυπα νὰ μουγκανίζουν μὲ φόντο τις τούρκικες μαρίνες καὶ τὰ γερμανικὰ ξενοδοχεῖα, ἐν μέσῳ «οἰκουμενικῶν» μνημείων, ποὺ παραπέμπουν σὲ ἔναν «ῥατσιστικό»- καὶ γι αὐτὸ ἐξορκιζόμενον ἀπὸ βασιλικές, βυζαντινὰ ξωκλήσια, μοναστήρια καὶ μετόχια- Ἑλληνισμό.

Εἶναι κι ἡ τέχνη (μὴν τὸ ξεχνᾶμε) ποὺ ξωκοίλει κάθε καλοκαίρι στὰ στημένα (μὲ ἐπιχορήγηση) πολιτιστικὰ πανηγυράκια τῆς ὑπαίθρου…
Κι ἐκεῖ ὅπου καθόμασταν καὶ κάναμε τζερτζελὲ μὲ τοὺς αὐγανοὺς ἰσλαμιστὲς σκλάβους, ποὺ μας κύτταζαν- γι΄  αὐτό- μὲ ἀπύθμενο μῖσος…Ξαφνικὰ μιὰ ἀριστερὴ φωνὴ καλεῖ ἀπὸ τὴν χιλιοκτυπημένη ντουντούκα ἑνὸς LADA 4X4 νὰ  μαζευτοῦμε ὅλοι στὴν πλατεῖα τοῦ ἀη Γιαννιοὺ γιὰ νὰ ἐκτελέσουν τὴν Μήδεια, σὲ σκηνοθεσία: Ἀσλὰν Γιουσοῦφ Παρτσακλῆ!

…Γαμῶτο…Ἐντάξει…Πόσο πιό χαμηλά νά πέσουμε σάν παραθεριστές; …
…Ἂν ἐξαιρέσῃς τὴν πρωθιέρεια καὶ κάποιες τοῦ χοροῦ, ποὺ τοὺς ἄρεσαν τὰ κλαρίνα καὶ πήγαν μὲ τὰ πιὸ ψαγμένα 50ντάρια τῆς πλατείας στὸ πανήγυρι τοῦ Ἄη Λιᾶ,  ἀπέναντι, (μὲ τὴν Σάσα ντὲ περνουά) στὸ μικρόφωνο…
Οἱ ὑπόλοιποι ἀριστεροὶ ψυχάκηδες καλιτέχνες, ἔκατσαν στὴν πλατεῖα καὶ βάλθηκαν νὰ κράζουν τοὺς θεατὲς ὡς ἀδαεῖς καὶ κάφρους..Δὴ δὲ χρημάτων…
Γάμησέ τα δηλαδή!

Ὄσο για τὸ νησάκι …Συναυλία ντόπιων ῥὸκ συγκροτημάτων ὀργανωμένη ἀπὸ ἐπιχειρηματίες μπαμπάδες…
Στὸ τοξωτὸ γεφυράκι…
Μαμάδες ντυμένες ὑπερπαραγωγὴή, οἱ ἐξαδέρφες στραρλετίτσες νὰ σεργιανοῦν σὰν λαγωνικά…
Τὰ κολλητάρια κολλημένα, μὲ τὸ μάτι κάγγελο νὰ ψελίζουν χαμόγελα…
Ῥεῦμα ἀπὸ τὸ ἐκκλησάκι…
Οἱ προβολεῖς στὸ δασσύλιο γεμάτοι ἀναστεναγμούς…
Μέχρι τὴν πρώτη ἀσύμμετρη πενία…
Μετά… γαῖα πυρρὶ μιχθήτῳ…
Ἕνα σᾶς λεώ:
Ἂν ζοῦσε ὁ συγχωρεμένος ὁ Morrison θ’ αὐτοκτονοῦσε, ὄχι ἀπὸ τὰ φάλτσα, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἀλαζονεία τῶν παιδιῶν ποὺ φαλτσάριζαν ζητῶντας δόξα κάτω ἀπ’ τὴν πανσέλληνο, μὲ μόνη δικαιολογία τὸ μπακάλικο τοῦ πατρός τους…

Ναί, λοιπόν, ἀναβαπτιζόμαστε στὴν Ἑλλάδα τὸ καλοκαίρι.
Μὲ τὸν τρόπο του ὁ καθενάς.
Κι αὐτὸ τὸ γνωρίζουν τὰ τσακάλια τῆς ψυχοτεχνικὴς καὶ τῶν κοινωνιομαθηματικών…
Χρόνια τώρα ἔχουν ἀμολήσει τὰ πρακτόρια τους στα χωριά μας καὶ μᾶς μετροῦν…
Πίνοντας…Τρώγωντας…
Πάντοτε χάνουν τὸ μέτρημα καὶ γυρνοῦν στὸ ἀρχηγεῖο μεθυσμένοι, λέγοντας: «Οἱ Ἕλληνες εἶναι πολὺ μαλάκες…»
Ἔτσι πού, καὶ οἱ ὑπολογιστὲς τοὺς γράφουν στὶς ὀθόνες τῶν ἰσχυρῶν τῆς ἄλλης πλευράς: «Οἱ Ἕλληνες εἶναι πολὺ μαλάκες!» Ὅμως, κανεὶς δὲν μπορεῖ να ἑρμηνεύσῃ αὐτὴ τὴν φράσῃ, χρόνια τώρα!

Εἶναι πού ὅταν μελαγχολοῦμε, ἢ ὅταν κλαῖμε, τό κάνουμε μόνοι, ὁλομόναχοι;
Εἶναι πού τήν βαθειά μας ψυχή, τήν κρατᾶμε κλειστή  γιά  τούς Θεοὺς μοναχά;…
Εἶναι πού  ἀκόμ καὶ ὅταν κάνουμε λάθη τά διορθώνουμε σιωπηρά, μ’ ἔνα νεῦμα, ἕνα σήκωμα τῶν ὤμων;…

Εἶναι ποὺ περιμένουμε παντοτεινὰ τὸ  καλοκαίρι…!!!
Δ.Δ.

φωτογραφία

(Visited 23 times, 1 visits today)




One thought on “Κάτι σὰν (θερινός) ἐπίλογος…

Leave a Reply