Ἀναζητῶντας τὸν δρόμο μου…

Πολλὲς φορὲς μᾶς πνίγει ἠ ἀγωνία γιὰ τὸ ποῦ πρέπει νὰ βαδίσουμε.
Ἄλλες πάλι φορὲς ἠ δυσκολία μίας ἀποφάσεως μᾶς ἐγκλωβίζει σὲ ἀδιέξοδα.
Κι αὐτὸ ποὺ τελικῶς ξεχνᾶμε, σὲ συνθῆκες πιέσεως, εἶναι τὸ νὰ …ἀφαιθοῦμε στὴν ῥοὴ τῶν γεγονότων, παρακάμπτοντας τοὺς φόβους μας γιὰ τὸ …αὔριο!!!

Ἡ πραγματική μας ἀνάγκη, αὐτὴ ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὴν Φύσιν μας, εἶναι αὐτὴ ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς ὁδηγήσῃ ἐκεῖ ποὺ πράγματι χρειαζόμαστε, δίχως νὰ κινδυνεύουμε ἀπὸ παγίδες ἤ ἀπὸ ἀμφιβολίες. Ἀλλὰ γιὰ νὰ τῆς δόσουμε αὐτῆς της πραγματικῆς μας Φύσεως χῶρο νὰ ἐκδηλωθῇ, πρέπει νὰ σκύψουμε μέσα μας, νὰ ἀφουγκραστοῦμε μὲ προσοχὴ αὐτὰ ποὺ θὰ μᾶς ψιθυρίση ἡ φωνούλα της καὶ νὰ ἀκολουθήσουμε μετὰ τὰ «ἀκούσματά» μας.

Δὲν εἶναι δύσκολο.
Εἶναι θέμα στιγμῆς γιὰ  νὰ ἀποφασίσουμε πὼς ναί, μποροῦμε νὰ ζήσουμε σὰν ἄνθρωποι κι ὄχι σὰν μιμητικὰ ὄντα.

Φιλονόη

φωτογραφία

(Visited 22 times, 1 visits today)




Leave a Reply