Γιατί δέν ἀναμένουμε (συντόμως) τρομοκρατικές ἐπιθέσεις στήν χώρα μας;

Αναρωτιώνται πολλοί και ανησυχούν, για το πότε θα γίνει η πρώτη τρομοκρατική επίθεση στο όνομα του Αλλάχ και στην Ελλάδα. Η άποψη μου είναι ότι δεν θα γίνει. Τουλάχιστον δεν θα γίνει σύντομα, στον ορατό χρονικό ορίζοντα και, ειδικότερα, μέσα στο πλαίσιο προθέσεων και κινήτρων στο οποίο γίνονται οι αντίστοιχες επιθέσεις σε άλλες χώρες της Ευρώπης.

Και δεν θα γίνει, όχι επειδή, όπως πολλοί ισχυρίζονται, η Ελλάδα τους χρειάζεται για πέρασμα και δεν θα την προκαλέσουν ή επειδή η Ελλάδα δεν έχει διαφορές μαζί τους από το παρελθόν και άλλες γεωστρατηγικές, υψηλού δήθεν επιπέδου συνωμοσιολογικές θεωρίες. Οι επιθέσεις δεν συντονίζονται κεντρικά από τον ISIS.

Η ύπαρξη του χαλιφάτου, η διασπορά της ιδεολογίας και των διδαχών του και η εν γένει αναταραχή που συνοδεύει την αναζήτηση ταυτότητας και νέου αυτοπροσδιορισμού του μουσουλμανικού κόσμου πυροδοτεί την γέννηση ανεξαρτήτων τοπικών εστιών, που δεν ελέγχονται κεντρικά και δρουν μιμούμενες, ανάλογα με τον τρόπο που η κάθε μία ερμηνεύει το μήνυμα. Μπορεί να είναι από ολιγάριθμες ομάδες μέχρι μεμονωμένα άτομα, που θεωρούν εαυτούς εντολοδόχους.

Ο ισχυρισμός ότι δεν το κάνουν για τον επιπλέον λόγο ότι είναι ακόμη ανοργάνωτοι και απροετοίμαστοι είναι επίσης ανεπαρκής. Άλλωστε αν κοιτάξει κάποιος τα παραδείγματα στις άλλες χώρες της Δύσεως θα διαπιστώσει, πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι οι θύτες είναι σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις παλαιά μέλη των κοινωνιών στις οποίες επιτίθενται, νέοι γεννημένοι, μεγαλωμένοι και σπουδαγμένοι εκεί. Οι νεοαφιχθέντες σχεδόν ποτέ δεν συμμετέχουν. Και πώς θα μπορούσαν άλλωστε να κινηθούν συνωμοτικά και παράνομα, σε ένα περιβάλλον που δεν γνωρίζουν, δεν κατανοούν και με το οποίο δεν μπορούν γλωσσικά να επικοινωνήσουν; Είναι ανίκανοι για επιχειρησιακή δράση, σε αντίθεση με τους αυτόχθονες ομοθρήσκους τους. Και για τους τελευταίους η άφιξη των νέων μεταναστών λειτουργεί ως ιδεολογικό έρεισμα, ως παράγοντας αφυπνίσεως και ερμηνείας της εντολής που θεωρούν ότι πρέπει να εκτελέσουν.

Επίθεση στην Ελλάδα λοιπόν δεν θα γίνει για έναν απλούστατο λόγο. Επειδή εδώ, σε εμάς, δεν υπάρχουν οργανωμένες ομάδες «παλαιών» με κρίσιμο μέγεθος, που να αισθάνονται ότι είναι στο σπίτι τους. Υπάρχουν μόνον οι νεοφερμένοι, που αισθάνονται ξένοι, περαστικοί, και προσωρινοί. Δεν έχουν έτσι όχι μόνο την επιχειρησιακή δυνατότητα, αλλά, κυρίως, και κάποιον εσωτερικό λόγο και κανένα κίνητρο να διακηρύξουν με τον θάνατό τους κάποιο κοινωνικοπολιτικό αίτημα, σε ένα χώρο που δεν θεωρούν ότι τους ανήκει, που δεν τους υποδέχεται ευχάριστα, που ξέρουν ότι όσα χρόνια και αν περάσουν πολύ δύσκολα θα τους αποδεχθεί και θα τους κατοχυρώσει νομικά, κάνοντας τους νομίμους συνιδιοκτήτες της χώρας. Κυρίως σε έναν χώρο που ούτως ή άλλως δεν θέλουν να παραμείνουν. Αυτά τα πράγματα τα κάνει κάποιος εκεί που ζει και εκεί που ξέρει πως θα ζήσει. Σε αυτά τα μέρη ορθώνει ανάστημα και απαιτήσεις προσαρμογής των γενικών συνθηκών στις δικές του αντιλήψεις. Τέτοιες πράξεις άλλωστε απαιτούν μια ισχυρή εσωτερική ηθική νομιμοποίηση.

Στην Γερμανία, στην Γαλλία, στην Αγγλία, στην Ολλανδία, στην Σουηδία, υπάρχουν συμπαγείς ομάδες μουσουλμάνων που δεν είναι όπως πολλοί ανοήτως αρέσκονται να λένε φιλοξενούμενοι. Είναι στο σπίτι τους. Και ασκώντας δικαιώματα που πιστεύουν ότι διαθέτουν, αυτό, το δικό τους σπίτι, επιχειρούν να αλλάξουν, ερμηνεύοντας κατά το δοκούν τα μηνύματα που τους έρχονται από τα «μητροπολιτικά» τους κέντρα. Η έλευση των νέων εποίκων, ο τρόπος υποδοχής τους και οι δημόσιες διακηρύξεις για το πόσο καλοδεχούμενοι είναι και πόσο απαραίτητη είναι η ενσωμάτωση τους, δίνει στους παλαιούς μόνον το έρεισμα να πιστεύουν ότι γίνονται πιο πολλοί, ότι πλησιάζει η ώρα που θα μπορέσουν πλέον να απαιτήσουν. Στο σπίτι τους είναι άλλωστε και θεωρούν ότι μπορούν και πρέπει να το κάνουν όπως τους αρέσει. Η Ελλάδα δεν έχει ακόμη τέτοιους.

Θέμης Καζαντζίδης

εἰκὼν

(Visited 192 times, 1 visits today)




Leave a Reply