Αὐτὴν τὴν ἀπορία τὴν ἔχω…
Διότι νὰ προσκυνοῦσαν ἀποκλείεται…
Νὰ σούρνονταν στὰ γόνατα ἐπίσης ἀποκλείεται…
Νὰ σταύρωναν τὰ χεράκια τους ἐπίσης ἀποκλείεται…
Πῶς στά κομμάτια χαιρετοῦσαν (κι ὄχι προσκυνοῦσαν!!!) τούς θεούς τους λοιπόν οἱ παπποῦδες μας;
Πῶς ἐπικοινωνοῦσαν μαζύ τους;
Πῶς στό καλό ἔκαναν τήν προσευχή τους; (Ἐάν τὴν ἔκαναν…!!!)
Λοιπόν… Συνέχεια
Ἀπὸ τὸν φίλο Γιάννη Στρατάκη. Συνέχεια
Τελικὰ ὁ Ὅμηρος τὰ ἔχει πεῖ ὅλα καὶ δὲν ἄφησε κανένα ἔδαφος ἀπάτητο, ὅσο κι ἂν ψάχνουν μερικοὶ καὶ ψάχνονται πῶς νὰ τὸν ἐξαφανίσουν. Ἀρχικὰ συμβούλευαν καὶ ἀπαιτοῦσαν νὰ διδάσκεται ὁ ΠΟΙΗΤΗΣ ἀπὸ μετάφραση καὶ σὲ κάποιες τάξεις ἀπὸ τὸ πρωτότυπο. Πέτυχαν νὰ διδάσκεται μόνο ἀπὸ μετάφραση, ἡ ὁποία περιέχει περισσότερες ἄγνωστες λέξεις ἀπὸ τὸ πρωτότυπο. Ἔτσι ὁ διδασκόμενος θαυμάζει τὸν μεταφραστὴ καὶ ὄχι τὸν ΠΟΙΗΤΗ. Τὸ ἴδιο ἐπιδιώκουν γενικὰ μὲ τὴ διδασκαλία τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γλώσσας. Φαίνεται πὼς ἔχουν ἕτοιμες μεταφράσεις τοῦ Νίτσε καὶ τοῦ Μάρξ, μὲ τὶς ὁποῖες θὰ βομβαρδίζουν τοὺς μαθητές, ἔτσι γιὰ νὰ τοὺς ὑπενθυμίζουν ποιοὶ εἶναι οἱ κρατοῦντες. Δὲν βιάζονται νὰ ἐκτελέσουν μὲ μιᾶς τὸ πείραμα τοῦ Παβλόφ, γιατὶ εἶναι βέβαιοι γιὰ τὸ ἀποτέλεσμα. Συνέχεια
Ναί, εἶναι ἡ μοναδικὴ πραγματικότης μας.
Ἡ ἄνοιξις δὲν εἶναι στὰ χρώματα ἤ στὸ φῶς ἤ στὶς μυρωδιές… Ἔτσι κι ἀλλοιῶς αὐτὰ πάντα ἐκεῖ εἶναι καὶ μᾶς περιμένουν νὰ τὰ γευθοῦμε…
Γιὰ νὰ τὰ γευθοῦμε ὅμως πρέπει νὰ μποροῦμε…
Γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ γευθοῦμε τὴν ἄνοιξιν καὶ τὰ δῶρα της, πρῶτα πρῶτα πρέπει νὰ τῆς ἐπιτρέψουμε νὰ εὕεῃ χῶρο καὶ νὰ ἁπλωθῇ μέσα μας… Συνέχεια
Ἄλλο ἐγώ
πάρεξ τὸ θυμάρι στὴν καρφῖδα τοῦ ἥλιου δέν ἐγνώρισα
– καὶ πάρεξ
τὴ σταγόνα τοῦ νεροῦ στ’ ἄκοπα γένια μου δέν ἔνιωσα,
– μὰ τραχύ τὸ μάγουλο ἔθεσα στὸ τραχύτερο τῆς πέτρας Συνέχεια
Καλησπέρα μας…
Εἰδήσεις καὶ πάλι ἀπόψε…
Καὶ τὶ εἰδήσεις… Οἱ κύριες ὑπεύθυνες γιὰ τὴν κατάθλιψίν μας καὶ τὴν ἀδράνειά μας…
Αὐτὲς ποὺ ἔως καὶ …γλῶσσα μᾶς «διδάσκουν»… (Ἤ μᾶς …ξεδιδάσκουν! Τὸ ἴδιο εἶναι!) Συνέχεια
