Τότε ξεχνᾶμε νὰ ἀπολαύσουμε αὐτὰ ποὺ ἔχουμε…
Ἀστεῖο φαίνεται, ἀλλὰ εἶναι πραγματικότης.
Ἐὰν τὸ μυαλό μας εἶναι διαρκῶς σὲ αὐτὰ ποὺ θὰ θέλαμε, ἤ ἀκόμη χειρότερα, σὲ αὐτὰ ποὺ μᾶς λείπουν, τότε ἀδυνατοῦμε νὰ ἑστιάσουμε σὲ αὐτὰ ποὺ ἤδη ἔχουμε. Κι αὐτὰ ποὺ ἤδη ἔχουμε εἶναι τὰ πραγματικά. Εἶναι αὐτὰ ποὺ κερδίσαμε, ἐπιλέξαμε ἤ ἀφήσαμε πίσω μας. Εἶναι αὐτὰ ποὺ δὲν τοὺς δίδουμε σημασία, ποὺ τὰ ἀγνοοῦμε, διότι τὰ θεωροῦμε σίγουρα, δεδομένα, ξεπερασμένα… Συνέχεια
Ἂν μπορέσουμε νὰ εὕρουμε μιὰν αἴσθήση εἰρήνης, μέσα στὴν ἄγρια ἀναστάτωση, που ὑπάρχει, ἂν μπορέσουμε νὰ κτίσουμε σχέσεις ἀγάπης καὶ νὰ ἐπιμείνουμε στὸν σκοπό μας, βαθειὰ δεσμευμένοι, φλογερὰ ἀφοσιωμένοι καὶ ἀθῷα εἰλικρινεῖς, τότε ὅλη αὐτὴ ἡ ἐνέργεια θὰ ταξειδέψη παντοῦ…


