Μέσα στὴν καταιγίδα…

Εἶναι πάντα ἕνας ὁλόλαμπρος Ἥλιος.
Μέσα στὴν καταιγίδα ὅμως ὅλα εἶναι σκοτεινά, γεμάτα σκιές. Οἱ εἰκόνες ἀλλοιώνονται καὶ ἡ ἀντίληψις εἶναι περιορισμένη.
Ἡ ὀρατότης μας ἐπίσης περιορίζεται καὶ κάποιες φορές, συχνὰ ἴσως, ὁ πανικὸς μᾶς ἀκινητοποιεῖ.

Ὑπάρχουν ὅμως κάποιες λεπτομέρειες ποὺ τὶς γνωρίζουν καλὰ ὅλοι αὐτοὶ ποὺ ἀντιλαμβάνονται τοὺς φυσικοὺς νόμους στὴν πράξιν.
Τὸ μέγεθος τοῦ κινδύνου πάντα εἶναι ἄγνωστο, ἀλλὰ ἡ καλὴ προετοιμασία τοῦ κάθε ἑνὸς ἀπὸ ἐμᾶς, σὲ δύσκολες συνθῆκες, εἶναι ἕνας σημαντικὸς βαθμὸς ἑτοιμότητος, ποὺ βοηθᾶ σημαντικὰ στὴν ὅσο τὸ δυνατὸν πιὸ ὀρθὴ ἀντιμετώπισιν τῶν φαινομένων.
Τὸ σημαντικότερον ὅλων ὅμως εἶναι τὸ νὰ μποροῦμε νὰ «ἀκούσουμε» καὶ νὰ «δοῦμε» τὰ σημάδια.
Νὰ ἀφουγκραστοῦμε τοὺς ψιθύρους καὶ νὰ «ὀσμιστοῦμε» ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερες πληροφορίες.
Κι αὐτὰ ὅλα δὲν ἐπιτυγχάνονται μὲ τὴν παθητικότητα ἤ μὲ τὴν ἐλπίδα.
Αὐτὰ ὅλα κερδίζονται μὲ μίαν μεγάλη ἀνατροπή: τὴν ἀπόφασίν μας νὰ γνωριστοῦμε ἐπὶ τέλους μὲ τὸν …ἑαυτόν μας.
Γνωρίζοντας ἐμᾶς, γνωρίζουμε τὸν κόσμο.
Γνωρίζοντας τὸν κόσμο, αἰσθανόμεθα κομμάτι του.
Μά εἶναι ποτέ δυνατόν νά μήν γνωρίζῃ ἕνα κύτταρον τό τί συμβαίνει σέ ὅλο τό ὑπόλοιπο σῶμα;

Φιλονόη

φωτογραφία

(Visited 44 times, 1 visits today)




Leave a Reply