
Tα πάντα κῖνῶνται ἀργά.
Τὰ μολυβένια σύννεφα στὸν μουντὸ οὐρανό, τὰ νερὰ στὰ ποτάμια καὶ τοὺς ποταμοβραχίονες, τὰ νοτισμένα μισοσαπισμένα φύλλα σπρωγμένα ἀπὸ τὸ φύσημα τοῦ ἀέρος, οἱ γάτες ποὺ ἰσοῤῥοποῦν σὲ μικρὲς ἐπιφάνειες, οἱ ἄνθρωποι ποὺ μὲ ἀδιάφορα βλέμματα προσπερνοῦν κυττάζοντας χωρὶς νὰ βλέπουν, οἱ ἀδέσποτοι σκύλοι περιμένοντας χωρὶς κι αὐτοὶ νὰ ξέρουν τί, τὰ αὐτοκίνητα τσαλαβουτῶντας σὲ βροχόνερα, οἱ σκέψεις μας γιὰ τὸ αὔριο πνιγμένες ἀπὸ τὸ ἄγχος του σήμερα. Συνέχεια



