« Ὃταν λοιπὸν ἡ ἡλικιωμένη γυναίκα σηκώθηκε καὶ φορτώθηκε μία τεράστια κασόνα, ἐγὼ τὴν εἶδα ν’ ἀνεβαίνῃ , ν΄ ἀνεβαίνῃ , νὰ ψηλώνῃ , νὰ ψηλώνῃ καὶ νὰ περνᾶ τὶς κορυφὲς τοῦ Βελουχιοῦ. Ἂχ, αὐτὴ ἡ γυναίκα μοῦ ἂνοιξε τὸ δρόμο. Συνέχεια
Γιὰ τὴν Πατρίδα…
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Χλόη
Οἱ πρῶτες φωτογραφίες τῆς Ἀκροπόλεως, τὸ 1839
Στὶς 19 Αὐγούστου τοῦ 1839 ἡ γαλλικὴ κυβέρνηση ἀναγνώρισε ἐπίσημα καὶ «πρόσφερε ἐλεύθερα στὸν κόσμο», τὴ φωτογραφικὴ μέθοδο ποὺ εἶχε ἐφεύρει ὁ ζωγράφος Loois Dagoerre. Ἦταν τὸ τέλος μιᾶς μακροτάτης διαδρομῆς πολλαπλῶν ἐφευρέσεων, ποὺ ὁδήγησαν στὴν ἀνακάλυψη τοῦ συναρπαστικοῦ συστήματος φωτο-γραφῆς. Ἡ ἀναγνώριση τῆς μεθόδου τοῦ Dagoerre -ἡ δαγγεροτυπία- ἦταν ἡ λιγότερο εὒχρηστη ἀπὸ ἀνάλογες μεθόδους ποὺ εἶχαν ἐφεύρει, τὴν ἲδια ἐκείνη χρονιά, ὁ Γάλλος Hypolite Bayard καὶ ὁ Ἂγγλος William Fox Talbot. Συνέχεια
Παλαμᾶς.
Τὸ ποίημα διάβασε γιὰ πρώτη φορὰ ὁ ἴδιος ὁ Σικελιανός, στὶς 28 Φεβρουαρίου 1943, μπροστὰ στὸν νεκρὸ Παλαμᾶ, στὸν λαὸ τῆς Ἀθήνας καὶ στὴ φρουρὰ τοῦ Γερμανοῦ κατακτητή…
Ἠχῆστε οἱ σάλπιγγες… Καμπάνες βροντερές, Συνέχεια
Τὴν ἁγνότητα ἔθεσα στὸ τραχύτερο τῆς πέτρας…
Ἄλλο ἐγώ
πάρεξ τὸ θυμάρι στὴν καρφῖδα τοῦ ἥλιου δέν ἐγνώρισα
– καὶ πάρεξ
τὴ σταγόνα τοῦ νεροῦ στ’ ἄκοπα γένια μου δέν ἔνιωσα,
– μὰ τραχύ τὸ μάγουλο ἔθεσα στὸ τραχύτερο τῆς πέτρας Συνέχεια
Ὁ Ἡσίοδος καὶ ἡ Μοῦσα (Gustave Moreau – Hésiode et la Muse)
Ὁ Gustave Moreau, (1826 –1898) ἦταν Γάλλος ζωγράφος καὶ θεωρεῖται ἕνας ἀπὸ τοὺς σημαντικότερους ἐκπροσώπους τοῦ κινήματος τοῦ συμβολισμοῦ. Μπῆκε στὴ Σχολὴ Καλῶν Τεχνῶν τοῦ Παρισιοῦ τὸ 1846. Στὰ 1857 – 1859, ὁ Μορῶ ἐπισκέφτηκε τὴν Ἰταλία καὶ ἐνθουσιάστηκε ἀπὸ τὸ ἔργο τοῦ Μιχαῆλ Ἀγγέλου καὶ τοῦ Καρπάτσιο.
Συνέχεια
Κωστῆς Παλαμᾶς (Ὀρφικὸς Ὕμνος)…
…Ἡ μεγαλοσύνη τῶν ἐθνῶν δὲ μετριέται μὲ τὸ στρέμμα.
Μὲ τῆς καρδιᾶς τὸ πύρωμα μετριέται καὶ τὸ αἷμα…
Κωστὴς Παλαμᾶς (Πάτρα, 13 Ἰανουαρίου 1859 – Ἀθήνα, 27 Φεβρουαρίου 1943).
Ἡ ποίηση τοῦ Παλαμᾶ εἶναι ἕνας ὠκεανός, ὅπου συναντιοῦνται τὸ ἐπικὸ καὶ τὸ λυρικό, τὸ δραματικὸ καὶ τὸ φιλοσοφικό. Δοκίμασε ὅλους τοὺς ρυθμοὺς καὶ τὰ μέτρα, ὅλες τὶς ἐμπνεύσεις καὶ τραγούδησε τὸ αἰώνιο καὶ τὸ πρόσκαιρο, τὸ μεγάλο καὶ τὸ μικρό, τὸ προσωπικὸ καὶ τὸ ἀντικειμενικό. Τρυφερὸς καὶ λεπτός, ζωγραφικὸς καὶ αἰσθηματικὸς στὰ λυρικά του ποιήματα, ξέρει, ὅμως, κυρίως νὰ γίνεται μεγαλόπνευστος καὶ προφητικὸς μὲ τὰ μεγάλα ποιητικά του συνθέματα. Μέσα σ᾿ αὐτὰ περνάει ἡ δόξα καὶ ἡ τέφρα, ἡ αἴγλη καὶ τὰ ἐρείπια, ἡ μοίρα καὶ τὸ μέλλον τῆς Ἑλλάδας, τῆς αἰώνιας Ἑλλάδας ἀρχαίας – βυζαντινῆς – τουρκοκρατούμενης – ἐπαναστατημένης, ἐλευθερωμένης… Συνέχεια