ΥΜΝΟΣ εἰς ΤΟΝ ΔΗΛΕΙΟΝ ΑΠΟΛΛΩΝΑ
ΟΜΗΡΟΣ
Τὸν ᾿Απόλλωνα φέρνω στό νοῦ καί δέν ξεχνῶ, τό μακροβόλο,
πού κι οἱ θεοί τόν τρέμουνε σάν φτάνει στ᾿ ἀνάκτορο τοῦ Δία,
κι ὅλοι εὐθύς σηκώνονται ἀπό τά ἕδρανα καθώς σιμώνει
καί τ᾿ ἀστραφτερά τόξα του τεντώνει 1.
5 Μόνο ἡ Λητώ στόν φιλοκέραυνο πλάϊ το Δία μένει.
Τή χορδή χαλαρώνει καί τήν φαρέτρα σφαλεῖ. Συνέχεια


Τὸ αὐγὸν εἶναι τέλος καὶ ἀρχή: πρῶτα τέλος καὶ μετὰ ἀρχή· ὡς ὁριακὸν σημεῖον ἀπὸ ὅπου θὰ ξεκινήση ἡ καινούργια ἀρχή. Αὐτὸ ἀκριβῶς δείχνει ἡ ἀρχαία λέξις ᾠόν, αὐγόν, ἀφοῦ τὸ ἴδιον τὸ αὐγὸν ἀποτελεῖ τὸ τελικὸν στοιχεῖον «ω» ἀπὸ ὅπου θὰ γεννηθῇ τὸ νέον ὄν, μετὰ ἀπὸ κατάδυσιν εἰς τὴν ἀφάνειαν ποὺ τὴν δηλῴνει τὸ ὑπογεγραμμένον ἰῷτα. 
Ἰωάννης Ταχόπουλος – Ἡ νοηματικὴ ἀκρίβεια τοῦ πολυτονικοῦ.