Ὀρφεύς, 1891, Franz Stuck. Oil on gold-ground panel. Museum Villa Stuck
[15] Ἐῶ λέγειν, ὅτι τελετὴν οὐδεμίαν ἀρχαίαν ἔστιν εὑρεῖν ἄνευ ὀρχήσεως, Ὀρφέως δηλαδὴ καὶ Μουσαίου καὶ τῶν τότε ἀρίστων ὀρχηστῶν καταστησαμένων αὐτάς, ὥς τι κάλλιστον καὶ τοῦτο νομοθετησάντων, σὺν ῥυθμῷ καὶ ὀρχήσει μυεῖσθαι. ὅτι δ᾽ οὕτως ἔχει, τὰ μὲν ὄργια σιωπᾶν ἄξιον τῶν ἀμυήτων ἕνεκα, ἐκεῖνο δὲ πάντες ἀκούουσιν, ὅτι τοὺς ἐξαγορεύοντας τὰ μυστήρια ἐξορχεῖσθαι λέγουσιν οἱ πολλοί.
(Λουκιανού, ΠΕΡΙ ΟΡΧΗΣΕΩΣ)
Συνέχεια
Ὅταν κάτι τελειώνῃ, τελειώνει. Δὲν χωρᾶ παρατάσεις, ἐλπίδες, ἀναμονές, ὑπομονές, λοξοκυττάγματα καὶ ὀπισθοχωρήσεις.
Ὅσο δύσκολο κι ἐὰν εἶναι, ὅσες ὑποσχέσεις, ὅρκοι, συναισθήματα κι ἐὰν δένουν κάποιους ἀνθρώπους, κάποιες φορές, πολὺ συχνά, φθάνει ἡ στιγμὴ τοῦ ἀποχωρισμοῦ.
Καὶ τότε, ὅσο κι ἐὰν εἶναι ὀδυνηρὸ κάτι τέτοιο, τόσο πιὸ ἐπικτακτικὸ εἶναι νὰ πάρουμε γρήγορα τὶς ἀποφάσεις μας, νὰ ἀφήσουμε πίσω μας ἕνα χαμόγελο ποὺ θὰ χωρᾶ ὅλην τὴν ἀγάπη μας καὶ νὰ συνεχίσουμε. Συνέχεια
Ὅταν ἤμασταν παιδιὰ καὶ ἀκούγαμε τὴν ἱστορία τοῦ Ἀλαντίν, ὀνειρευόμασταν νὰ βροῦμε αὐτὸ τὸ μαγικὸ λυχνᾶρι, ποὺ ὅταν θὰ τὸ τρίβαμε θὰ ἔβγαινε ἀπὸ μέσα του τὸ τζίνι καὶ θὰ ἐκπλήρωνε τὴν κάθε ἐπιθυμία μας.
Καθὼς μεγαλώναμε ὅμως, παραιτηθήκαμε ἀπὸ τὴν ἰδέα τοῦ νὰ γίνονται τὰ πράγματα μαγικὰ στὴν ζωή μας.
Τί θά γινόταν ὅμως ἂν οἱ κρυφές μας ἐπιθυμίες μποροῦσαν νά πραγματοποιηθοῦν;
Ποιές εὐχές θά κάναμε; Συνέχεια
Ὁ χρόνος δέν εἶναι Συνεχής, Γραμμικός, ὅπως νομίζουμε, καί ὅπως ἡ καθημερινή ζωή μας δίδει τήν ἐντύπωσιν· ῥέει διακεκομμένα, εἰς ἀπειροελάχιστα διαστήματα, πού εἶναι ἀνεπαίσθητα εἰς τήν βιολογία μας, δίνοντας μας τὴνν ἐντύπωσιν μιᾶς συνεχοῦς ῥοῆς του.
Εἶναι Διακεκριμμένος, Τμηματικός, Στροβοσκοπικὸς καί ἡ ταχύτης μέ τήν ὁποίαν ἐκτυλίσσονται τά τμήματά του, εἶναι διαφορετική εἰς κάθε Πραγματικότηταν. Συνέχεια
Εἶμαι πολὺ συγκινημένη διότι ἔξαφνα βρίθουμε ἀπὸ πνευματικοὺς ὀγκόλιθους σὲ αὐτὸν τὸν τόπο. Μετὰ ἀπὸ τὴν πρόσφατη παραίνεση τοῦ κου Τζήμερου, αὐτοῦ τοῦ Τιτάνος τῆς ἑλληνικῆς παιδείας καὶ πολιτισμοῦ -ἀπὸ τὴν ὁποία εὐτυχῶς συνερχόμαστε σιγὰ σιγά- ἄλλος ἕνας Γίγαντας τῶν γραμμάτων, ὁ κος Ράμφος ἐντοπίσθη νὰ κάνῃ χρήση τῆς λέξεως φιλόσοφος. Καὶ μάλιστα σὲ κοινὴ θέα.
Ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμή ποὺ μπαίνουμε σὲ ἕνα σπίτι, ξέρουμε ἂν θὰ μᾶς τραβήξῃ ἢ ὄχι.
Ἀγαπάμε ὁρισμένα σπίτια γιατὶ κι αὐτὰ μοιάζουν σὰν νὰ μᾶς ἀγαποῦν.
Ὑπάρχει μιὰ αἴσθήσις ἀνέσεως, ζεστασιᾶς, μιὰ ξεχωριστὴ μυρωδιά, ποὺ μᾶς καλωσορίζει μὲ χαρά.
Ἡ ἁρμονία ἡ τάξις καὶ ἡ καθαριότης μᾶς καταπραΰνουν. Συνέχεια
