Λυπᾶμαι…
Δὲν θὰ εὐχαριστήσω τὰ …ἀφεντικά!!! Γενικῶς…
Γιὰ ἐμέναν δὲν ὑπάρχει ἑορτὴ τῆς μητέρας. Ὑπάρχει μόνον ἡ μάννα, ποὺ ἤ τὴν αἰσθανόμεθα ὡς μάννα, σὲ κάθε στιγμή, γιὰ ὅλην τὴν ζωή μας, ἤ ὄχι.
Καὶ ὅταν λέω νὰ τὴν αἰσθανόμεθα ὡς μάννα διαρκῶς, ἐννοῶ τὸ πασιφανές: Νὰ τὴν σεβόμεθα καὶ νὰ τὴν τιμοῦμε σὰν ἄνθρωπο, κάθε στιγμὴ τῆς ἡμέρας, ὅλες τὶς ἡμέρες τοῦ ἔτους καὶ ὄχι εἰδικῶς σήμερα…
Ὅλα τὰ περισσότερα, ποὺ ἀφοροῦν σὲ ἀφιερώματα καὶ σὲ ἰδιαίτερες ἡμέρες, εἶναι μόνον γιὰ ὑπέρ-καταναλώσεις… Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: ἀφιερώματα
Οἱ λέξεις κρύβουν ἐνέργεια.
Ἀπὸ τὰ δέκα μου χρόνια περίπου ξεκίνησα μιὰ συλλογή…
Μία παράξενη συλλογή…
Ἀπεφάσισα νὰ μαζεύω λέξεις.
Πῆρα λοιπὸν ἔνα πολὺ ὄμορφο τετράδιο, αὐτὸ μὲ τὶς τελίτσες ἀπὸ τὸν Πάλλη καὶ κάθε ἡμέρα ἄνοιγα τὸ λεξικὸ καὶ ἔγραφα πέντε ἄγνωστες λέξεις.
Ὅλη τὴν ἡμέρα τὶς ψιθύριζα καὶ ῥωτοῦσα τὸν ἑαυτό μου γιὰ νὰ δῶ ἐὰν τὶς θυμάται…
Τὶς ἔβαζα σὲ προτάσεις καὶ προσπαθοῦσα νὰ σπαταλήσω ὄσο πιὸ πολὺ μποροῦσα αὐτὸ τὸν θησαυρό, γιατὶ ἤταν ὁ μόνος τρόπος γιὰ νὰ τὸν κάνω δικό μου. Συνέχεια
Ἡ πρώτη σιδηροδρομικὴ ἔνωσις τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν Μικρὰ Ἀσία!
Ἡ πρώτη σιδηροδρομικὴ ἔνωσις τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν Μικρὰ Ἀσία!
(Ἡ παλαιὰ σιδηροδρομικὴ γέφυρα τοῦ Ἄρδα).
Τὸ 1870 τὴν ἡμέρα ποὺ τελείωσε ἡ γέφυρα καὶ ἐπρόκειτο νὰ περάσῃ τὸ πρῶτο τραῖνο, ἐπίσημοι καὶ κάτοικοι περίμεναν στὸ σταθμὸ τοῦ Καραγάτς. Τὰ παιδιὰ ὅμως ποὺ ὅλη τὴ νύκτα δὲν κοιμήθηκαν ἀπὸ τὴν ἀγωνία τους νὰ δοῦν τί πράγμα θὰ ἦταν αὐτὸ ποὺ θὰ πήγαινε ἐπάνω σὲ σιδερένιες γραμμές, ἀπὸ τὰ ξημερώματα ξεκίνησαν καὶ πῆγαν στὴν γέφυρα, στὰ Μαράσια, γιὰ νὰ τὸ δοῦν καὶ ὅταν πέρασε τὸ ἀκολούθησαν τρέχοντας μέχρι τὸ Καραγάτς· κι ἔλεγαν στὰ σπίτια τους σὰν γύρισαν:
Συνέχεια
Ἄξιζε ἡ ζωή μας τόν κόπο;
Εἴμαστε συνταξειδιῶτες στὸν χῶρο καὶ στὸν χρόνο.
Ἐχουμε σταματήσει γιὰ νὰ γνωρισθοῦμε μεταξύ μας, νὰ ἀγαπήσουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον καὶ νὰ μοιρασθοῦμε αὐτὰ ποὺ ἔχουμε.
Ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μας εἶναι παροδικὸς καὶ πολύτιμος. Συνέχεια
Ἡ Φύσις ἔχει τὸν δικό της ΚΟΚ.
Καστοριὰ 06-05-2014 «Ἡ φύσις ἔχει τὸν δικό της ΚΟΚ»
Βιαστικὴ καθὼς ἦταν, δὲν εἴπαμε πολλά. Συνέχεια
Κι ἐκήρυξαν τὴν Κρήτη ἀνεξάρτητο.
Αὐτὸ ἦταν πάντα ἡ μεγάλη μας δυστυχία.
Τὸ νὰ μὴν ἐπιτρέπουμε στὶς ἴδιιες δυνάμεις νὰ ἀντιμετωπίζουν τοὺς ὅποιους κινδύνους ὀφείλετο στὸ ὅ,τι πάντα κάποιος ἄλλος, μὲ ἄλλην ἄποψι, μὲ ἄλλην ὀπτική, μὲ ἄλλες φιλοδοξίες ἄφηνε στὴν ἄκρη τὴν Ἀνάγκη γιὰ τὸ καλὸ τῆς Πατρῖδος καὶ κατεπιάνετο μὲ τὸ πῶς θὰ ἀναδείξῃ τὸ δικό του τομάρι ὑψηλότερα τῶν ἄλλων.
Ἀποτέλεσμα;
Μπῆκαν ἐχθροί, ξαναμπῆκαν, ξαναμπῆκαν… Κι ὅλοι αὐτοὶ διότι συνήντησαν ἀνοικτὲς Κερκόπορτες…
Συνέχεια