Το κεντρικό κτίριο του Φιλολογικού συλλόγου “Παρνασσού” σήμερα
Ὀ Φιλίστωρ σήμερα μᾶς φέρνει κάποιες σκέψεις-συμπεράσματα, ποὺ προκύπτουν ἀπὸ ἐπιστημονικὴ παρατήρησι, τοῦ ἱστορικοῦ μας Κωνσταντίνου Παπαρρηγοπούλου. Θεωρεῖ πὼςδὲν δύναται νὰ ὑπάρχῃ ἔθνος, δίχως βασικούς νόμους. Πολλῷ δὲ μᾶλλον νὰ προοδεύσῃ καὶ νὰ ἐξελιχθῇ!
Συμφωνῶ ἀπολύτως καὶ στὰ δύο. Ἠθική καὶ Πατριωτισμός. Ἐὰν ἕνα ἀπό τὰ Συνέχεια
Ἕνα μοναδικό εὕρημα γιὰ τὸν πολιτισμό! Ὁ τᾶφος τῆς Σαπφοῦς! Τῃς
δεκάτης Μούσης! Τῆς ὁποίας τὰ ἔργα ἐθαύμασε ὅλος ὁ ἀρχαῖος κόσμος! Καὶ ἡ ὁποία ἐκατηγορήθη γιὰ περίεργες ἐρωτικές προτιμήσεις ἀπὸ κάθε ἀνόητο καὶ ἀμόρφωτο.
Ἡ «παρεξηγημένη» ἀπὸ ἐμᾶς ποιήτρια τῆς ἀρχαιότητας μὲ τὸν λόγο χάδι… Ποὺ ὀμόρφαινε τὴν ἀνθρωπότητα…
Συνέχεια
Ἕνας ἀπὸ τὰ σημαντικότερα πρόσωπα ποὺ πέρασαν ἀπό τὸν πλανήτη.
Μὲ τὴν σκέψι καὶ τὸν γραπτό του λόγο, ὤθησε ἀμέτρητους ἀνθρώπους στὴν ἀναζήτησι καὶ τὴν φιλοσοφία.
Δὲν ὑπάρχει κάποιος στὴν παγκόσμια ἐπιστημονικὴ κοινώτητα ποὺ νὰ τὸν ἀγνοῇ.
Ἀμέτρητοι οἱ θαυμαστὲς τοῦ τρόπου σκέψεώς του. Ἐλάχιστοι οἱ ἐπικριτές του.
Ἀριστοτέλης!
Ἀνασκευὴ
Ἐδημοσίευσα πρὸ μερικῶν ὡρῶν ἕνα ἄρθρον μὲ τὶτλο «ἐπάγγελμα ἀνθέλλην» καὶ τώρα ἔρχομαι νὰ τὸ ἀνασκευάσω, ζητῶντας μίαν μεγάλη συγγνώμη ἀπὸ τὸν κύριο Πραχαλιᾶ γιὰ τὴν κακή χρήσι τοῦ ὀνόματός του καὶ τὸν διασυρμό ποὺ ὑπέστη ἐξ αἰτίας μου.
Στὸ ἄρθρον αὐτὸ ὑπῆρχε καταγγελία γιὰ τὴν κακοπροαίρετο χρήσι τοῦ ὀνόματος Ἐμμανουὴλ Παππᾶς, ὁ ὁποῖος ἐφέρετο ὡς προδότης-καταδότης τοῦ Νικηταρᾶ στὴν βασιλεία στὰ τέλη τοῦ 1839 (Ὄθων). Κατὰ συνέπειᾳ, αὐτὴ ἡ καταγγελία ἐπέσυρε τὴν παραπομπὴ του ἥρωος σὲ δίκη καὶ παρὰ τὴν ἀθώωσί του, ἀκολούθησε ἡ φρικτή φυλάκισις, ποὺ κατέληξε στὸν βασανισμό καὶ τὴν τύφλωσι τοῦ ἥρωος.
Εἶναι ἕνα θέμα ποὺ ἤθελα νὰ ἀνεβάσω ἀπό καιρό! Πόσοι ἀλήθεια γνωρίζουν τὴν ἐκπληκτική αὐτή πτυχή τῆς Ἑλληνικῆς ὑπαίθρου; Ποιός ἔχει φθάσει ἔως ἐκεῖ; Νὰ τὰ μελετήσῃ; Νὰ τὰ παρατηρήσῃ; Νὰ τὰ αἰσθανθῇ; Ὡς κάτι ποὺ ἐδημιουργήθη μὲ μὴ κατανοητές γιὰ τὴν ἐποχή μας μεθόδους! Τόνοι λίθων, δεμένοι μεταξύ τους ἄριστα, συνθέτουν περίπου 25 «δρακόσπιτα», ποὺ ὅμως μὲ τὶς σημερινὲς τεχνικὲς δὲν θὰ μπορούσαμε νὰ στήσουμε! Καὶ τὸ σημαντικότερον ὅλων, ἡ ἐπιβίωσίς τους μέσα ἀπὸ τοὺς αἰῶνες μαρτυρᾶ καὶ τὴν ἀντισεισμικότητά τους! Κάτι ἐπίσης ἀναπάντητον!
Χειμαῤῥώδης! Ἐρωτευμένος μὲ τὴν ἔννοιαν Ἑλλάς! Μὲ τὶς λέξεις… Μὲ τὴν μοναδική γλώσσα….
Μοναδικός!
Μόνον ἴλιγγος λέξεων….
Τὸν εὐχαριστοῦμε ἀπὸ καρδιᾶς… Λίγοι σὰν αὐτόν!
Ἀπὸ τὴν Ἀγγελική.
Ο Ζακ Λακαριέρ και η Ελλάδα του
Ο γάλλος συγγραφέας και φανατικός Ελληνιστής γεννήθηκε στα 1925 στην
Λιμόζ. Πρώτη φορά ήρθε σαν σπουδαστής της Σορβόνης στην χώρα μας το 1947, σαν μέλος του Ομίλου Αρχαίου Θεάτρου του πανεπιστημίου της Σορβόνης. Ερωτεύτηκε την χώρα μας και ταξίδευε εδώ μέχρι το 1996. Αυτά τα ταξίδια τα μάζεψε στο βιβλίο του το Ελληνικό Καλοκαίρι. Εδώ θέλω να σας δώσω ένα απόσπασμα από ένα από τα πιο αγαπημένα βιβλία μου :
