Ἀρχεῖα κατηγορίας: γλῶσσα

Ἀπὸ τὸν θαυμαστὸ κόσμο τοῦ Ὁμήρου: Ὁ οἰωνὸς καὶ ὁ ἀλλοπρόσαλλος.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἀπαγορεύεται ἡ ἀναδημοσίευσις τῶν κειμένων τοῦ κυρίου Μιχαὴλ Ἀλεξανδρῆ δίχως ἀναφορὰ τῆς πηγῆς, τοῦ ὀνόματός του καὶ τοῦ ἐπαγγέλματός του ὡς ἔχει!!!
Παρακαλῶ πολὺ σεβαστεῖτε το…
Εὐχαριστῶ.

Φιλονόη

 

 

A. Γιὰ τὸ ἔτυμο τῆς λέξης οἰωνὸς ὑπάρχουν δύο ἀπόψεις: Κατὰ τὴν πρώτη καὶ συνήθη παράγεται ἀπὸ τὸ οἶος= μόνος {παράβαλε τὸ υἱός> υἱωνός= ὁ γιὸς τοῦ γιοῦ, ὁ ἐγγονός, καὶ τὸ κοινός> κοινωνός} καὶ σημαίνει τὸ μονῆρες πτηνὸ κατ’ ἀντιδιαστολὴ πρὸς τὰ συναγελαζόμενα καὶ κοινωνικῶς συμβιοῦντα. Κατὰ τὴ δεύτερη τῶν νεωτέρων γλωσσολόγων τὸ ἔτυμο ἀνευρίσκεται στὴ ρίζα vis> avis (=πτηνό, λατινιστί)> οFι-ωνός.

    Ἡ ἀρχικὴ σημασία τῆς λέξης ἦταν πτηνό, καὶ ἰδιαίτερα κάθε μεγάλο καὶ σαρκοφάγο, τὸ ὄρνιο, ὅπως λέμε σήμερα. Τέτοια πτηνὰ εἶναι τὰ εἴδη τῶν ἀετῶν, τῶν γυπῶν καὶ τῶν ἱεράκων. Συνέχεια →

Ποῦ πῆγε τό Ταῦ;

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Σὲ μίαν διαδικτυακή μου ἔρευνα ἔπεσα ἐπάνω σὲ ἕνα δημοσίευμα ἐφημερίδος, ἀγνώστων λοιπῶν στοιχείων, ποὺ ὅμως ἦταν σὲ πολυτονικό.
Πολυτονικὸ σύστημα γραφῆς σὲ ἐφημερίδες σημαίνει πὼς τοὐλάχιστον μᾶς χωρίζουν δύο δεκαετίες, ἀπὸ τὴν ἔκδοσίν τους…
Ἤ σχεδὸν δύο δεκαετίες…
Ὅμως τὸ δημοσίευμα στοὺς κεντρικούς του τίτλους ἀν τὶ τοῦ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΑΤΟΥ ΤΑΥ χρησιμοποιεῖ τὸ λατινικό.

Συνέχεια →

Οἱ Εὐρωπαϊκές καί κάποιες Ἀσιατικές γλῶσσες προέρχονται ἀπό τήν Ἑλληνική;

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Οἱ Εὐρωπαϊκὲς γλῶσσες καὶ πολλὲς ἀσιατικὲς εἶναι Ἑλληνικές.

Τὸ 1796, ὁ Willian Kones, ἔνας Ἀγγλος δικαστὴς στὴ Βεγγάλη, ἔκανε μιᾶ ὁμιλία καὶ διατύπωσε τὴν θεωρία, πὼς οἱ λαοὶ τῆς Εὐρώπης καὶ τῆς μεσο-δυτικῆς Ἀσίας ἔχουν κοινὴ καταγωγὴ καὶ προγονικὴ γλῶσσα τὴν Σάν(σ)κριτική. Συνέχεια →

Οἱ Γεφυραῖοι.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἀπαγορεύεται ἡ ἀναδημοσίευσις τῶν κειμένων τοῦ κυρίου Μιχαὴλ Ἀλεξανδρῆ δίχως ἀναφορὰ τῆς πηγῆς, τοῦ ὀνόματός του καὶ τοῦ ἐπαγγέλματός του ὡς ἔχει!!!
Παρακαλῶ πολὺ σεβαστεῖτε το…
Εὐχαριστῶ.

Φιλονόη

  1. Οἱ Γεφυραῖοι.
  2. Τὸ οὐσιαστικὸ γέφυρα καὶ τὸ ρῆμα γεφυρόω εἶναι λέξεις γνωστὲς στὸν Ὅμηρο, ὁ ὁποῖος τὴν μὲν πρώτη ἀναφέρει ἑπτὰ φορές (Δ 371, Ε 88, Ε 89, Θ 378, Θ 553, Λ 160, Υ 427), τὴν δὲ δεύτερη δύο (Ο 357, Φ 245). Τὸ οὐσιαστικὸ στὸν ἑνικὸ σημαίνει τὸ ἐγειρόμενο πρόχωμα, προκειμένου νὰ ἐμποδίσει τὴν πλημμύρα ποταμοῦ, καὶ στὸν πληθυντικὸ τὴν μεταξὺ τῶν φαλάγγων δίοδο, διὰ τῆς ὁποίας μποροῦσε κάποιος νὰ διαφύγει. Τὸ ρῆμα σημαίνει ἐγείρω πρόχωμα ἢ κατασκευάζω γέφυρα ἢ ζευγνύω μὲ γέφυρα. Ἀπὸ τὸ γέφυρα προῆλθαν τὸ ὑποκοριστικὸ γεφύριον (Αἰλιανός) καὶ τὰ σύνθετα γεφυροποιῶ (Πολύβιος), γεφυροποιός (Πλούταρχος). Τὰ γεφυροποιία (Ἰουστινίανειος Κώδικας), γεφυρεργάτης (Τζέτζης) καὶ γεφυρουργία (Τζέτζης) εἶναι μεσαιωνικά. Ἀπὸ τὸ γεφυρόω προῆλθαν τὸ γεφύρωσις (Στράβων), τὸ γεφυρωτής (Πλούταρχος), τὸ γεφύρωμα (Ἰώσηπος). Συνέχεια →

Ἡ δασεία καὶ τὸ δίγαμμα ζοῦν καὶ βασιλεύουν

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Οι αρχαίοι Έλληνες έγραφαν με κεφαλαία γράμματα, χωρίς κενά διαστήματα, χωρίς σημεία στίξης και χωρίς τόνους, γιατί όλα αυτά περιέχονταν μέσα στις ίδιες τις λέξεις που άλλαζαν το ύψος της φωνής. Αργότερα, με τις κατακτήσεις του Μ. Αλεξάνδρου ο ελληνικός κόσμος και ο πολιτισμός του επεκτάθηκαν ως τις Ινδίες. Η ελληνική γλώσσα γίνεται πλέον κοινό κτήμα ενός τεράστιου και πολυποίκιλου πληθυσμού και η αττική διάλεκτος δεν ήταν δυνατόν να παραμείνει αμετάβλητη. Θα αποκτήσει λοιπόν μια νέα γλωσσική μορφή, την ονομαζόμενη ελληνιστική Κοινή ή απλώς Κοινή. Οι Αλεξανδρινοί γραμματικοί ήταν αυτοί που επινόησαν τους τόνους. Συνέχεια →

Ὁ θάνατος λέγεται καὶ ΓΛΩΣΣΑ. (Πανέ).

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ὁ θάνατος λέγεται καὶ ΓΛΩΣΣΑ. (Πανέ).Γράφουν κάποιοι «ἑλληνιστί» διὰ κάποιαν δίκην:
«…Διαβάστε σχετική δήλωση της βουλευτή (!!!) του ΣΥΡΙΖΑ, Β. Κατριβάνου». Συνέχεια →