Εἰλικρινά, δὲν μπορῶ νὰ καταλάβῳ ὅλη αὐτὴν τὴν πρεμούρα, νὰ μὴν χαθοῦν οἱ καταθέσεις.
Εἰδικὰ δὲν καταλαβαίνω γιατὶ γιὰ νὰ μὴν χαθοῦν θὰ πρέπη ἡ χώρα νὰ συνεχίσῃ νὰ κυβερνᾶται ἀπὸ μαφιόζους.
Τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ μαφιόζοι εἶναι αὐτοὶ ποὺ πρόκειται νὰ ἐγγυηθοῦν γιὰ τὶς περιουσίες τοῦ κόσμου εἶναι τουλάχιστον ἀλλόκοτο.
Προσωπικὰ δὲν ἔχω καμμία ἀπολύτως κατάθεση καὶ μετὰ τὸ ἀπολύτως ἀνηθικο PSI, -τὸ ὁποῖο ἐξίσωσε ἁπλοῦς ἀποταμιευτὲς μὲ ἀπροσώπους ὀργανισμοὺς ἀορίστου διαρκείας ζωῆς, ὅπως οἱ τράπεζες, οἱ ἐπενδυτικὲς κερδοσκοπικὲς μεγαεπιχειρήσεις καὶ τὰ ἀσφαλιστικὰ ταμεῖα, γιὰ τὸ «καλὸ τῆς πατρίδας»-, κάθε κραυγὴ γιὰ σωτηρία τῶν καταθέσεων μὲ ἀφήνει παγερὰ ἀδιάφορο. Συνέχεια
Μόλις διάβασα μιὰν ἀνάρτησι ἀπὸ διακεκριμμένον δημοσιογράφο (κομματικὴ πέννα, ἐνίοτε) ἡ ὁποία ἀνεφέρετο στὸ φαινόμενο Ψινάκη, κατηγοριοποιῶντας τον (τὸν Ψινάκη) ὡς ὑποκουλτούρα, λόγῳ τοῦ ἰδιαιτέρου τρόπου ποὺ μιλᾶ καὶ ἐκφράζεται.
