Ἀφοῦ συσκότισαν τὸ ἄγαλμα τοῦ Μεγάλου Στρατηλάτη ἐπὶ δύο ἡμέρες καὶ ἀπάντηση γιὰ τὸν λόγο τῆς συσκοτίσεως δὲν μᾶς ἔδιδαν, ἐχθές, ἐπὶ τέλους, ἐπικαλούμενοι (ἐκ τῶν ὑστέρων) βλάβη, ἐπὶ τέλους τὸ ἐφωταγώγησαν.
Στὴν πραγματικότητα ὅλα αὐτὰ συνέβησαν μετὰ τὴν ἀνακοίνωσή μας πὼς θὰ ὅλοι ἤμασταν ἐκεῖ γιὰ νὰ τὸ φωταγωγήσουμε μὲ κάθε μέσον. Συνέχεια
Ὅπως τὸ βλέπω τώρα, κυττάζοντας πίσω στὸ παρελθόν, δώσαμε μίαν μάχη. Κι ὁ ἐχθρός, ἦταν ἀνέκαθεν μέσα μας. Ἡ γενεὰ τῆς δεκαετίας 1965 – 1975, ἦταν μία γενεὰ ποὺ μεγάλωσε μόνη της. Ἄλλοι ἀπὸ ἐπιλογή, γιατί δὲν ἤθελαν κάποιον νὰ τοὺς βοηθήσῃ, ἀλλὰ κι ἄλλοι ἀπὸ ἀνάγκη, γιατί δὲν εἶχαν κάποιον νὰ σταθῇ στὸ πλάι τους.
Ἡ ἀμήχανος στιγμὴ ποὺ συνειδητοποιεῖς ὅτι ὁ μακαρίτης Ἀμὶν Ντάντα ἦταν ἁπλῶς ἕνα σχολαριόπαιδο ἐμπρὸς στὰ ὀρφανὰ τοῦ πατερούλη Στάλιν τῆς ΣΥΡΙΖΑΝΕΛεήτου κυβερνήσεως!!!