Νομίζω ὅτι οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι βασανίζονται ἀπὸ μιὰ διπλῆ προσδοκία: νὰ εἶναι πάντα σημαντικοὶ στὴν μνήμη κάποιου καὶ ἐκεῖνοι ποὺ τοὺς ἐπλήγωσαν νὰ ἐπανορθώσουν. Συνήθως συμβαίνει τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο, οἱ ἄλλοι τοὺς ξεχνοῦν καὶ τίποτα δὲν ἐπανορθώνεται …..
Μέχρι τὴν μαγικὴ στιγμή… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: αὐτοβελτίωσις
Τὸ ῥίσκο.
Πότε ἀναλαμβάνουμε τό ῥίσκο τῶν ἐπιπτώσεων πού θά κληθοῦμε νά πληρώσουμε, ἐάν οἱ ἐπιλογές μας δέν ἀποδειχθοῦν οἱ καλλίτερες δυνατές;
Σπανίως τὸ ἀναλαμβάνουμε… Ἔως …καθόλου, σὲ κάποιες περιπτώσεις…
Κι ὅμως…
Τίποτα στὸν πλανήτη δὲν θὰ εἶχε συμβεῖ ἐὰν κάποιοι ἄνθρωποι, ἐλάχιστοι, δὲν εἶχαν τολμήσει, στὸ κομμάτι ποὺ τοὺς ἀναλογεῖ, νὰ ἀναλάβουν κάποιο ῥίσκο. Συνέχεια
Χαμένοι στίς …μεταφράσεις;
Ὅταν ὁ Ἥλιος, ποὺ μᾶς φωτίζῃ, ἐρμηνεύεται ἀπὸ ἄλλους ὡς κάτι κινούμενον κι ἀπὸ ἄλλους ὡς κάτι ἀκίνητον, αὐτὸ ἀποδεικνύει τὴν ἀδυναμία μας νὰ ἀντικρύσουμε ΟΛΟΙ μας τὴν ἰδίαν πραγματικότητα. Ὁ Ἥλιος εἶναι ἕνας, εἶναι ἐκεῖ, κινεῖται, ἐμεῖς κινούμεθα γύρω του καὶ αὐτὰ παραμένουν ἀδιαπραγμάτευτα.
Κάθε ἐρμηνεία, ποὺ τὸν ἀφορᾶ, εἶναι ἁπλῶς μερικὴ ἤ λάθος ἀντίληψις τῆς πραγματικότητος. Συνέχεια
Ἀνθρώπινα δικαιώματα;
Ὁ ΟΗΕ, στοῦ ὁποίου διακηρύξεις ὀφείλεται τὸ παραπάνω ἀπόσπασμα, ἄς ἔλθῃ νὰ μᾶς ΑΠΟΔΕΙΞῌ τὸ ποῦ ἀκριβῶς, καὶ πῶς, προασπίσθη, ὡς ὀργανισμὸς, τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα.
Ἐπίσης νὰ μᾶς ἐξηγήσῃ τὸ πότε ἐσεβάσθη ἐθνικὰ καὶ κυριαρχικὰ δικαιώματα, ὁλοκλήρων κρατῶν, ὅπως μὲ τὰ πρόσφατα παραδείγματα τῆς τοῦ Ἰρᾶκ, τοῦ Ἀφγανιστᾶν, τῆς Σομαλίας, τῆς Κεντροαφρικανικῆς Δημοκρατίας, τῆς Σερβίας, τῆς Λιβύης καὶ τῆς Συρίας.
Εἰδικῶς στὸ ἐπίπεδον τῆς παιδείας, ὀφείλουμε πλέον νὰ τοῦ ἀναγνωρίσουμε πὼς θεωρεῖ παιδεία μόνον ὅ,τι δουλοποιεῖ τοὺς πληθυσμούς κι ἀκυρώνει τὶς ἀτομικότητες καὶ τὶς ἐθνότητες.
Ποιά εἶναι αὐτά; Καί ποιός τά δικαιοῦται;Διότι ἀκοῦμε γιὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα, διαβάζουμε γιὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα, διεκδικοῦμε ἀνθρώπινα δικαιώματα, ἀλλὰ οὐδεὶς ἐξ ἡμῶν γνωρίζει κι ἀντιλαμβάνεται τὸ τὶ σημαίνει ἀνθρώπινον δικαίωμα. Οὐδεὶς ἐξ ἡμῶν συνειδητοποιεῖ πὼς γιὰ νὰ δικαιοῦται κάποιος ἀναγνώρισιν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, ὀφείλει προτίστως νὰ ἔχῃ πληρώσῃ, ναί, πληρώσῃ τὶς ὑποχρεώσεις του.
Γιὰ νὰ κατανοήσουμε καλλίτερα τὸ τί ἀκριβῶς ἐννοῦμε, ὅταν ἀναπαράγουμε ἀκρίτως ὅλες αὐτὲς τὶς ἀνοησίες, ποὺ μᾶς ἔχουν χώσει μέσα στὰ κεφάλια μας, πρέπει νὰ ξεκινήσουμε ἀπὸ τὸ βασικὸν ἐρώτημα: τά παιδιά ἔχουν δικαίωμα στά ἀνθρώπινα δικαιώματα;
«Νὰ σκέπτεσαι…»
Ἔτσι μοῦ εἶπε…
Ἤμουν στὰ δεκαοκτὼ κι ὁ πρῶτος (καὶ πραγματικὸς καὶ σημαντικότερός) μου διδάσκαλος ἦταν στὰ τελευταῖα του.
Πῆγα νὰ τὸν ἰδῶ στὸ νοσοκομεῖο… Μὲ ἐγνώρισε, ἄν καὶ εἶχε μετρήσει μία ντουζίνα ἐγκεφαλικά, ἔως τότε…
Δὲν ἀπήντησα… Δὲν ἐσχολίασα… Γιὰ ὥρα κυττούσαμε τὸ κενό…
Σηκώθηκα νὰ φύγω… Μοῦ ἔσφιξε τὸ χέρι, γιὰ μίαν στιγμή… Συνέχεια
Ὅταν θὰ θέλῃς κάτι πάρα πολύ…
Τόσο ὅσο μίαν ἀνάσα…
Τόσο ὅσο τίποτα ἄλλο στὸν κόσμο…
Τόσο ὅσο νὰ μὴ μπορῇς νὰ ζήσῃς δίχως αὐτό…
Τότε μόνον θὰ καταφέρῃς νὰ τὸ κερδίσῃς….