Πολλὲς φορὲς ἀναρωτιέμαι γιὰ τὸ πῶς καταφέρνουν κάποιοι ἄνθρωποι γύρω μου, ποὺ δὲν ἔχουν αὐτοσεβασμό, νὰ ἐπιβιώνουν.
Τοὺς βλέπω, τοὺς παρατηρῶ μὲ προσοχή, τοὺς συμπονῶ κάποιες φορὲς ἀλλὰ πάντα προβληματίζομαι. (Κάποιες φορές, ὅταν εἶναι πολὺ κοντινοί μου, δυστυχῶς, ἀκόμη ἐξοργίζομαι…!!!)
Πρόσωπα ποὺ οὐδέποτε ἐστράφησαν στὸν ἑαυτόν τους γιὰ νὰ ἀνακαλύψουν τὰ αἴτια τῶν προβλημάτων των καὶ ποὺ συμπεριφέρονται στοὺς δικούς τους, στοὺς ὑποτιθεμένους ἀγαπημένους τους, σὰν νὰ εἶναι ἐχθροί τους…
Οἰκογένειες δυστυχισμένες, παιδιὰ δίχως ἀγάπη, σύζυγοι ἀνέραστοι… Συνέχεια →

Ἔκανα μίαν διαδικτυακὴ βόλτα σὲ «τοίχους»  φίλων μου καὶ διεπίστωσα, δυστυχῶς, γιὰ ἀκόμη μίαν φορά, πόσο σημαντικὰ εἶναι τὰ ἀποκτήματά μας… Τὰ σπίτια μας, τὰ σαλόνια μας, οἱ ἠλεκτρικές μας συσκευές, τὰ αὐτοκίνητά μας, τὰ ῥοῦχα μας, τὰ …παιδιά μας…!!!
Δίχως τους δὲν ὑπάρχουμε… Τελειώνουμε ἐκεῖ ποὺ αὐτὰ παύουν νὰ μᾶς ἀνήκουν…
Καὶ τὶ ἐνεθυμήθην… Συνέχεια →

Εἴμαστε ἀπὸ τὴν φύση καμωμένοι γιὰ νὰ ἀποφεύγουμε τὸν πόνο καὶ νὰ τείνουμε πρὸς τὴν ἡδονή. Ἔτσι λοιπὸν ὅταν ἀποτυγχάνουμε, ἐπειδὴ δὲν θέλουμε νὰ πονάμε, εὔκολα μπορεῖ νὰ τὰ παρατήσουμε καὶ νὰ πέσουμε στὴν ἀπάθεια.

Πολλοὶ ἄνθρωποι μετὰ ἀπὸ κάποιες δυσκολίες τὰ παρατοῦν καὶ χάνουν τὰ κίνητρά τους γιὰ νὰ μποῦν στὴν δράσι, χάνουν τὴν δίψα τους γιὰ ζωή. Συνέχεια →

Πόσες πολλὲς φορὲς τὸ ἔχουμε ἀκούσει…
Πόσο σπάνια τὸ ἐφαρμόζουμε…
Πόσο δύσκολο εἶναι νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς τελικῶς μόνον ὅταν ἐμεῖς αἰσθανόμεθα πλήρεις, ὡς ἄτομα, θὰ μποροῦμε νὰ μοιρασθοῦμε μὲ τοὺς γύρω μας χαρά, ἀγάπη, συντροφικότητα… Συνέχεια →

Ὅσοι ἄνθρωποι δὲν ἔχουν μάθει νὰ περνοῦν λίγο χρόνο μόνοι, μὲ τὸν ἑαυτό τους πάσχουν ἀπὸ στερητικὸ σύνδρομο προσωπικότητος. Τὰ συμπτώματα εἶναι μιὰ ὁλοένα αὐξανομένη δυσφορία, ἀπότομες ψυχολογικὲς μεταπτώσεις, χρονία κόπωσις καὶ κατάθλιψις. Ὅσοι ὑποφέρουν ἀπὸ αὐτὰ τὰ συμπτώματα ἀγωνίζονται μέσα σὲ ἔνα κενὸ κατεπιεσμένης ὀργῆς καὶ ἀπόγνωσης, ὅλη ἡμέρα καὶ καταλήγουν νὰ πέφτουν τὴν νύκτα στὸ κρεββάτι συναισθηματικὰ καὶ ψυχικὰ ἐξαντλημένοι, χωρὶς νὰ μποροῦν νὰ κοιμηθοῦν καλά. Μὲ τὸ παραμικρὸ ξεσποῦν σὲ δάκρυα ἢ ἔχουν ἐκρήξεις θυμοῦ καὶ πολὺ γρήγορα οἱ σχέσεις τους, ἀλλὰ καὶ ἡ δουλειά τους, ἀρχίζουν νὰ περνοῦν κρίσι. Συνέχεια →

γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Ένα δευτερόλεπτο …..

Εξήντα μαζί φτιάχνουν ένα λεπτό ……

Τρις χιλιάδες εξακόσια από αυτά ολοκληρώνουν μια ώρα …

Και μια μέρα έχει ογδόντα έξι χιλιάδες τετρακόσια ….

Όλα σε μια ευθεία γραμμή, σχεδόν ατάραχα και αδιάφορα κυλούν και ξεχνιούνται στο παρελθόν.

Στην μνήμη της ζωής μένουν άλλοτε μαζεμένα σε μια σημαντική μέρα. άλλοτε σαν χρόνια, μα σαν ένα δευτερόλεπτο σπανίως αναφέρονται και όταν αναφέρονται ονομάζονται είτε σαν την κακιά στιγμή, είτε σαν την κακιά την ώρα κ.λ.π. Συνέχεια →