Ὅτανε ἤμανε μικρός, θυμᾶμαι ἐρώτηξα τὴν μάνναμ:
«Μάννα, αὐτοὶ ὄλοι ποὺ κάθουνται στὰ καφὲ (τότες) ἀφῆνεν τά ζωντανά πεινασμένα;;;»
Ἡ μάνναμ μὲ ἐκύτταξε στὰ μάτια. Ἐχαμογέλασε καὶ μὲ εἶπε:
«Αὐτόνων τὰ ζῷα δὲν ἔχουν ψυχή, δὲν πεινοῦν καὶ δὲν διψοῦν… Αὐτοὶ εἶναι πάντα μόνοι. Δὲν δίδουν νερό, δὲν παίρνουν νερό… Δὲν δίδουν τροφή, δὲν παίρνουν τροφή…»
Τετάρτη ἀπόγευμα. Δύσκολη ἡμέρα!!!
Στὶς 21:00 εἶχα μίαν συνάντησι, γιὰ θέμα ὑγείας, κάπου, ἀρκετὰ μακρύτερα ἀπὸ τὸ σπίτι μου.
Ἰατροὶ ὑπάρχουν πολλοί. Τῆς αὐτῆς εἰδικότητος, κοντὰ στὸ σπίτι μου, ἀλλὰ καὶ λίγο μακρύτερα.
Γιατί λοιπόν ἐξεσηκώθην νά κάνω ὁλόκληρο ταξείδι, σχεδόν, πρό κειμένου νά πάω ἐκεῖ εἰδικῶς;
Σὲ ὅλην τὴν διαδρομή, ἀπὸ τὸ μεσημέρι ποὺ ἔφυγα ἀπὸ τὸ σπίτι μου, μὲ ἀπησχολοῦσε ἐντόνως.
Γιατί νά πάω ἐκεῖ; Ποιός ὁ λόγος;
Εἶχα ἀγχωθεῖ. Οἱ ἐργασίες ποὺ ἔπρεπε νὰ κάνω πολλές, ἔως τὴν βραδυνή μου ἐπίσκεψι, κι ὁ χρόνος τσιτωμένος. Στὶς 16:30 πρέπει νὰ εἶμαι ἐκεῖ. Στὶς 17:15 ἐκεῖ. Στὶς 18:20 ἐκεῖ…
Συνέχεια
Συζητοῦσα μὲ τὸν φίλο μου τὸν Ὀδυσσέα πρὸ ὁλίγου καὶ χαμογελοῦσα.
Ἀπογοητευμένος ἀπὸ τὴν ἀδιαφορία τῶν πολλῶν ὁ φίλος μου.
Θέλει τόσο πολὺ νὰ κάνῃ κάτι γιὰ νὰ ἀλλάξῃ τὰ δεδομένα καὶ νὰ βοηθήσῃ τὸν κόσμο.
Ἀλλά ὁ κόσμος θέλει; Ἤ ὄχι;
Ἀν τὶ ἀπαντήσεως τοῦ ἐπαρουσίασα μία μικρὴ ἱστορία-ἐρώτημα, σὰν παρομοίωσι τῆς πραγματικότητός μας.
Σὲ μία βάρκα ἔχουν μπεῖ πολλοί, πάρα πολλοί. Στὴν κακοκαιρία ἡ βάρκα βουλιάζει. Ποιοί θά σωθοῦν;
Αὐτοὶ ποὺ ξέρουν κολύμπι, μοῦ ἀπαντᾶ ὁ φίλος μου.
Ναί, αὐτοὶ ποὺ ξέρουν κολύμπι. Οἱ ἄλλοι θὰ πνιγοῦν.
Συνέχεια
Ὁ πραγματικός μας κόσμος, αὐτὸς ἐντὸς τοῦ ὁποίου διαβιοῦμε, δὲν εἶναι ὁ κόσμος ποὺ θὰ θέλαμε, μὲ τὴν λογική μας, ἀλλὰ αὐτὸς ποὺ μᾶς ὁρίζουν τὰ αἰσθήματα καὶ τὰ συναισθήματά μας.
Ἕνα ἁπλὸ παράδειγμα εἶναι οἱ …αἰώνιες δίαιτες. Αὐτὲς ποὺ ξεκινοῦν ἀπὸ …Δευτέρα.
Ἀφ΄ ἑνὸς μᾶς κυβερνᾶ τὸ αἴσθημα, δῆλα δὴ τὸ θέλω μας, καὶ ἐπιλέγουμε τὴν βουλιμία ἀπὸ τὴν ἐγκράτεια, ἀφ΄ ἑτέρου, γιὰ νὰ φθάσουμε στὸ σημεῖον νὰ χρειαζόμεθα δίαιτα, σημαίνει πὼς νωρίτερα πάλι ἐπιτρέψαμε στὸ θέλω μας νὰ ἐκφρασθῇ, κι ὄχι στὸ «πρέπει» μας, ποὺ θὰ μᾶς ἐπέτρεπε νὰ ἔχουμε ἕνα ἀρμονικότερο σῶμα. Συνέχεια
Τί εἶναι τελικὰ τὸ σημαντικό;
Νὰ βλέπῃς αὐτὸ ποὺ βλέπεις, νὰ βλέπῃς αὐτὸ ποὺ εἶναι, ἢ νὰ βλέπῃς αὐτὸ ποὺ νομίζεις πῶς βλέπεις πὼς εἶναι;
Καὶ σημαντικὸ ὡς πρὸς τί;
Γιὰ αὐτὸ ποὺ ἀξίζει, γιὰ αὐτὸ ποὺ πιστεύεις πὼς ἀξίζει, ἢ γιὰ τὸ ἀνάξιο ποὺ μὲ τὴν προσοχή σου δίδεις ἀξία;
Τί εἶναι πιό σημαντικό;
Νά βλέπουμε τήν ἀλήθεια, νά νομίζουμε πώς τήν βλέπουμε ἤ νά παραμένουμε συνειδητῶς σέ μίαν κατάστασιν τέτοια ὅπου αἰσθανόμαστε φαινομενικῶς καλά, ἀλλά ὑποσυνειδήτως γνωρίζουμε πώς ὁδεύουμε πρός τόν ἀφανισμό μας;
Τί εἶναι σημαντικότερον;
Νά ἀφήσουμε τά ὅποια γυαλιά μας καί νά πασχίσουμε νά δοῦμε τόν κόσμο ὅπως πράγματι εἶναι ἤ νά τά κρατήσουμε καί νά παραμείνουμε στίς ψευδαισθήσεις μας;
Τί εἶναι σημαντικότερον;
Νά πονέσουμε ἀνακαλύπτονας τήν ἀλήθεια ἤ νά κοροϊδεύουμε τούς ἑαυτούς μας διαβιῶντας μέσα στό ψεῦδος;
Ἡ δική μας ἀπόφασις θὰ ὁρίσῃ τὸν δρόμο ποὺ θὰ διαβοῦμε.
Μόνον!
Ἐμεῖς ἀποφασίζουμε γιὰ τὸ ἐὰν θὰ ζήσουμε ἤ γιὰ τὸ ἐὰν εἴμαστε τελειωμένοι!
Μόνον ἐμεῖς!
Υ.Γ. Ἡ ἀλήθεια εἶναι μία πάντα καὶ δὲν εἶναι ὑποκειμενική. Τὸ ἐὰν πετᾷ ἤ ὄχι ὁ γάιδαρος, εἶναι μία ἀλήθεια ἀδιαπραγμάτευτος. Γιὰ ὅλους. Τὸ ἐὰν ἡ Γῆ στρέφεται γύρω ἀπὸ τὸν Ἥλιο, ἤ ὄχι, εἶναι μία ἀλήθεια ἀδιαπραγμάτευτος. Τὸ ἐὰν τοὺς κεραυνοὺς τοὺς στέλνῃ ὁ Δίας, ἤ ὄχι, εἶναι μία ἀλήθεια ἀδιαπραγμάτευτος. Ἐμεῖς ἀποφασίζουμε γιὰ τὸ ἐὰν θὰ τὴν ἀντικρύσουμε ὥς ἔχει… Ἤ ὄχι!
Κάθε ἡμέρα δεχόμεθα ἕναν σωρὸ προσκλητήρια ποὺ μᾶς κάνουν νὰ ἀπομακρυνόμεθα ἀπὸ τὸν ἀληθινὸ ἑαυτό μας καὶ μᾶς κρατοῦν σὲ ἐγρήγορσι. Ὁ κάθε ἕνας ἄνθρωπος βγαίνει ἀπὸ τὸ σπίτι του ἐξοπλισμένος μὲ τὸ κινητό του, τώρα πιὰ μὲ τὰ κινητά του, τὸ I pod του μὲ τὸ laptop του ἀπὸ φόβο μήπως καὶ μείνει ἔστω καὶ ἕνα λεπτὸ μόνος μὲ τὸν ἑαυτό του. Ὅλα αὐτὰ τὰ gadgets εἶναι οἱ σύγχρονες Σειρῆνες ποὺ μᾶς ἀποσποῦν ἀπὸ τὸν προορισμό μας.
Ποῦ πᾶμε ἔτσι ἀρματωμένοι σάν στρατιῶτες πού εἶναι σέ ἕναν συνεχῆ πόλεμο; Συνέχεια
