Οἱ σταθμοὶ τῆς ζωῆς μας, δῆλα δὴ ἐκεῖνα τὰ σημεῖα ποὺ μᾶς ὠθοῦν στὸ νὰ ἀναθεωρήσουμε ἀκόμη κι …ὁλόκληρο τὴν ἔως τότε ζωή μας, εἶναι συνήθως στιγμὲς ἐντόνου βίας ἤ μεγάλου πόνου.
Μία ἀπώλεια ἤ μία ἀσθένεια μᾶς προκαλοῦν πολὺ μεγάλο πόνο. Δὲν ἔχει σημασία ἐὰν αὐτὸς ὁ πόνος προέκυψε ἀπὸ δικό μας λάθος ἤ ἀπὸ λάθος ἄλλων, ἤ ἀκόμη κι ἀπὸ ἄλλους, ἐξωτερικοὺς παράγοντες. Σημασία ἔχει πὼς αὐτὲς ἀκριβῶς οἱ στιγμὲς εἶναι τὰ σημεῖα σταθμὸς τῆς ζωῆς μας καὶ ἀκριβῶς τότε μᾶς συμβαίνουν οἱ πολὺ μεγάλες ἀλλαγές. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: αὐτοβελτίωσις
Τὸ Ὅλον.
Κάποιες στιγμές, ποὺ κυττῶ γύρω μου, θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπογοητεύομαι ἀπὸ τὶς εἰκόνες.
Κι ὅμως… Δὲν θλίβομαι, παρὰ χαμογελῶ…
Δὲν μοῦ ἀρέσουν οἱ εἰκόνες μου ἀλλὰ τώρα πιὰ τὶς θεωρῶ ἀναγκαῖες γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ καθαρθοῦμε… Συνέχεια
Τὰ …μέλη τοῦ (κάθε) σώματος.
Κάθε μέλος ἑνὸς σώματος εἶναι ἀπολύτως ἀναγκαῖον καὶ σημαντικὸν καὶ σπουδαῖον.
Ἀκόμη καὶ τὸ πιὸ μικρό μας δάκτυλο εἶναι τόσο σημαντικό…
Τόσο σπουδαῖο…
Τόσο ἀναγκαῖο…
Ὅμως ἐλάχιστα ἀντιλαμβανόμεθα τὴν ἀξία του…
Αὐτὴν τὴν συνειδητοποιοῦμε μόνον ὅταν κάποιο δάκτυλο, ἤ κάποιο μέλος τοῦ σώματός μας, ἀπουσιάζει… Συνέχεια
Μία στιγμή, γιὰ νὰ γίνουμε θεοί…
Ἡ ἀνάγκη μας ἀφορᾶ πάντα σὲ ἁπλᾶ πράγματα…
Σὲ τόσο μικρά, ἀσήμαντα ἴσως, ἀλλὰ κατὰ βάσιν οὐσιώδη καὶ ἀπαραίτητα…
Ἕνα χαμόγελο, μία τρυφερὴ ματιά, ἕνα ἡλιοβασίλεμα, μία φιλικὴ κουβέντα, μία κλεφτὴ ματιὰ στὴν σελήνη ἤ ἀκόμη καὶ ἕνα ξημέρωμα ἀναμένοντας τὴν Ἀνατολή…
Τόσο ἁπλᾶ μὰ τόσο σπουδαῖα συνάμα αὐτὰ τὰ μικρά, τὰ ἀπαραίτητα γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν εὐτυχία του… Συνέχεια
Νὰ συνεχίζουμε τὸν δρόμο ἀκόμη καὶ ὅταν αὐτὸ θεωρεῖται ἀδύνατον.
Οἱ ἰσχυρὲς ψυχὲς ἔχουν σκοποὺς καὶ οἱ ἀδύναμες ἔχουν ἐπιθυμίες.
Τὸ θέμα εἶναι νὰ δεσμευθοῦμε νὰ προχωροῦμε ἀκόμη καὶ ὅταν τὰ πράγματα εἶναι δύσκολα, ὅταν τὰ πάντα μέσα μας, μᾶς λέν: ὄχι, αὐτὸ δὲν μπορὼ νὰ τὸ κάνω…
Δὲν μπορῶ νὰ ἀνεβῶ σὲ αὐτὸ τὸ βουνό… Εἶμαι κουρασμένος… Συνέχεια
Ποιός θά μέ σώσῃ;;;
Τὸ πρῶτο ἐρώτημα ποὺ πρέπει νὰ θέτουμε στοὺς ἑαυτούς μας, ἀναφορικῶς μὲ τὸ ἐὰν πρέπῃ, θέλουμε, ἀντέχουμε, δικαιούμεθα, μποροῦμε νὰ σωθοῦμε, ἀπὸ τὶς καταστάσεις ποὺ βιώνουμε, εἶναι τὸ ἐὰν πιστεύουμε πὼς ἀξίζουμε, δικαιούμεθα, ἀντέχουμε νὰ σωθοῦμε.
Οὐδεὶς θὰ δεχθῇ, κατ’ ἀρχάς, νὰ σώσῃ κάποιον ποὺ ἔχει ἤδη παραιτηθεῖ ἀπὸ τὴν ζωή του.
Ἄλλως τέ… Οὐδὲ ἕνας στρατηγὸς θὰ ὀνειρευόταν νὰ ἔχῃ στὸν στρατό του ἡττοπαθεῖς καὶ καταθλιπτικούς…
Οὐδεὶς ἰατρὸς θὰ ἀσχοληθῇ μὲ κάποιον ποὺ κατὰ βάσιν αὐτοκτονεῖ, εἶτε μέσῳ τῆς διατροφῆς του, εἶτε μέσῳ τῶν συνηθειῶν του, εἶτε ἀκόμη καὶ μέσῳ τῶν πράξεών του.
Γιατί λοιπόν νά δεχθῇ κάποιος, ἄς ποῦμε σωτήρας, νά μᾶς σώσῃ, ἐάν ἐμεῖς δέν πιστεύουμε πώς δικαιούμαστε ἤ ἀξίζουμε σωτηρία; Συνέχεια