Καταγγέλλουν τὴν βία κι ὄχι τὸν βιαστή.

ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΝ ΤΗΝ ΒΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟΝ ΒΙΑΣΤΗ (ΝΤΑΛΑΡΑ)

Μαζεύτηκαν μισή ντουζίνα “πνευματικοί άνδρες” και καταγγέλλουν την “μικρή” ομάδα που πέταξε γιαούρτια και ξεφώνισε τον Νταλάρα. Δεν τους ακούσαμε όμως να αρθρώνουν λέξη αφ’ ενός μεν όταν ο Νταλάρας βίαζε τα εθνικά κεκτημένα της χώρας μόνον και μόνον για ίδιο όφελος και αφ’ ετέρου όταν με την εν γένει συμπεριφορά του, εκδηλώνει ρατσισμό εναντίον των Ελλήνων. Συνέχεια

Μᾶς ἐπόνεσε καὶ μᾶς ἔτσουξε…

Ὁ διασυρμός μας ἀνᾷ τὴν ὑφήλιο! 
Μᾶς τσούζει καὶ μᾶς πονᾶ ἀκόμη! 
Πάρα μὰ πάρα πολύ!
Γιατί ὅμως; Πάντα ἔτσι δέν ἦταν; Πότε, ποῦ καί ποιός μᾶς ἠγάπησε;
Ἐὰν ἐξαιρέσουμε κάτι (τρελλοὺς γιὰ τοὺς πολλούς) φιλέλληνες, οἱ περισσότεροι τί ἦταν; Μήπως ἁπλῶς βάρβαροι πού μᾶς μισοῦσαν, διότι ἁπλῶς δέν μποροῦσαν νά ἀντιληφθοῦν τό μεγαλεῖον τῆς φυλῆς;  Συνέχεια

Ἡ χαοτικὴ ἐξέλιξις!

Ἔργον τοῦ Van Gogh. Χαοτικότατον!

Τρόμος τοῦ συστήματος γιὰ τὴν χαοτικὴ κατάστασι ποὺ ἐπέρχεται! 

Τρόμος!
Ὁ ἐχθρός τους εἶναι τὸ μὴ ἐλεγχόμενον χάος καὶ πρὸς τοῦτο θὰ θυσιάσουν τὰ πάντα πρὸ κειμένου νὰ τὸ σταματήσουν ἢ νὰ τὸ κατευθύνουν!

Χρειάζονται τὸ χάος, ἀλλὰ τὸ χρειάζονται ἐλεγχόμενον, κατευθυνόμενον. 
Δημιουργοῦν τέτοιες συνθῆκες, ποὺ οὐσιαστικῶς διαφαίνεται, ἀκόμη καὶ στοὺς πλέον Συνέχεια

Ὁ ἕνας συμπληρώνει τὸν ἄλλον στὸ τρίο-Μοῦντζες!

Τί εἶναι ἐτοῦτοι;
Γιατί ἀκόμη τούς ἀκοῦμε;
Τί στό καλό;
Ὁ ἕνας συμπληρώνει τόν ἄλλον;

Συνέχεια

Μία πολιτεία ποὺ ψυχοῤῥαγεῖ…

Περπατᾶς στοὺς δρόμους καὶ συναντᾶς τὰ πιὸ ἀπίθανα γεγονότα. 
Ἀνθρώπους κάθε ἡλικίας νὰ ψάχνουν στὰ σκουπίδια γιὰ λίγα μουχλιασμένα τρόφιμα. 
Κάποιους ἄλλους, σκορπισμένους στὴν ἄσφαλτο καὶ στὶς γωνίες… Νέο-ἄστεγοι λέγονται!
Παιδιὰ ποὐθενά! Οὔτε στὶς πλατεῖες, οὔτε στὰ πάρκα, οὔτε στὶς παιδικὲς χαρές…
Τὰ αὐτοκίνητα μετακινῶνται μόνον γιὰ τὰ ἀπαραίτητα καὶ τὰ περισσότερα ἐξ αὐτῶν ἔχουν ἀράξει διὰ παντός. 
Ἀφίσσες ποὺ μιλοῦν γιὰ ἀντίστασι, γιὰ ἐπανάστασι, γιὰ κατάῤῥιψι τῶν ὑπαρχόντων Συνέχεια

Ὁ Αἴσωπος καί οἱ πολιτικοί.

Τώρα που ησυχάσαμε κάπως από την οχλοβοή και το ποδοβολητό των εκλογών, είναι ευκαιρία, μεσούντος και του ευκάρπου θέρους, «να ελαφρώσει» κάπως και η γραφή. Συμβούλευε παλιός αρθρογράφος τους εκκολαπτόμενους συναδέλφους του, να μην πολυζαλίζουν τους αναγνώστες τους το καλοκαίρι, με θέματα «βαριά». Ας αφήσουν τον κόσμο να απολαύσει το κάλλος της Πατρίδας, τα ρόδινα ακρογιάλια της, μακριά από τις «μύγες της αγοράς», όπως θα έλεγε και ο Ελύτης. Ας αντλήσουμε, λοιπόν, προσανάμματα γραφής από το προγονικό, αείχλωρο κοίτασμα.
Από τους μύθους του Αισώπου η παρακάτω ιστορία. Στο αρχαίο κείμενο ο τίτλος είναι: