Γιὰ νὰ λέμε τὰ πράγματα μὲ τὸ ὄνομά τους, ὅλοι μας, ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγότερο, ἔχουμε λίγο …μπερδεύση τὶς ἔννοιες μεταξὺ τοῦ πραγματικοῦ Ἀγῶνος καὶ τοῦ φαινομενικοῦ Ἀγῶνος.
Ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγότερο πιστεύουμε πὼς μόνον ἐὰν εἴμαστε κάπου ἐνεταγμένοι, ἔχουμε πιθανότητες ἐπιτυχίας στοὺς στόχους μας.
Ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγότερο ἐλπίζουμε σὲ κάποιαν ἀναστροφὴ τῶν δεδομένων ὑπέρ μας, διότι ἢ θὰ μᾶς …λυπηθοῦν οἱ δυνάστες μας ἢ διότι κάποιος …ἀπὸ μηχανῆς θεὸς θὰ βάλη τὸ χέρι του ἢ διότι …«ἡ Ἑλλὰς ποτὲ δὲν πεθαίνει»…
…μὰ καταλήγουμε ἁπλῶς εὐκολοδιαχειρίσιμος φανατικὸς ὄχλος.
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: γκρέμισέ το τὸ ῥημάδι
Θὰ κλάψουμε καὶ σήμερα…
Ὅπως κάθε χρόνο, ἐδῶ καὶ μερικὰ χρόνια…
Ἀπὸ τότε ποὺ ὁ (κάθε) …«πολυχρονεμένος» σουλτάνος τῆς γείτονος ἔδωσε τὴν ἄδεια νὰ ἐπιστρέφουμε, ὡς ἐπισκέπτες, κάπου κάπου, στὰ καταπατημένα μας ἐδάφη (ὑψηλῇ ἀδείᾳ, ἀλλὰ καὶ ἀνοχῇ, μαζὺ μὲ …ἀλληλοδιαπλοκή, τῶν ἄλλων …«πολυχρονεμένων» καὶ ὁπωσδήποτε …«πιστῶν συμμάχων» μας), ἐμεῖς ἔχουμε ..«.κλείσῃ ὡς λαός». (Μὲ τὴν σημερινή μας, φυσικά, μορφή…!!!) Συνέχεια
Χαμένος γιὰ χαμένος ἕνας ἀμνήμων λαὸς
Μὲ πονᾶ πολύ, πάρα πάρα πολύ, ἀλλὰ ἐπὶ τέλους πρέπει νὰ ποῦμε τὰ πράγματα μὲ τὸ ὄνομά τους.
Λαὸς ποὺ προσκυνᾶ τὸν δήμιό του ὡς …«ἐθνάρχη» καὶ …«σωτῆρα» του, εἶναι λαὸς ποὺ ἔχει τελειώση πρὸ πολλοῦ, ἀλλὰ ἔχουν ξεχάση νὰ τοῦ τὸ …ποῦν!!!
Λαὸς ποὺ ξεχνᾶ τὴν Ἱστορία του, εἶναι λαὸς πρὸς ἀφανισμόν!!!
Λαὸς ποὺ ἀποποιεῖται, μόνος του, ἕνα πρὸς ἕνα, τὰ κληροδοτήτημα τῶν προγόνων του, ἀρνούμενος νὰ τὰ διαφυλάξῃ καὶ νὰ τὰ προασπίσῃ, εἶναι ξεκάθαρα αὐτοκτονικὸς καὶ ἁπλῶς, μουδιασμένος καὶ ἀποχαυνωμένος, παρακολουθεῖ τὸ τέλος τοῦ δράματός του, ἀνίκανος μά, κυρίως, ἀρνούμενος νὰ ἀντιδράσῃ.
Κι ἐμεῖς, στὴν πλειοψηφία μας (βάσει δημοκρατίας καὶ ὅλων τῶν ἐξ αὐτῆς προερχομένων καὶ παρελκομένων) εἴμαστε καὶ προσκυνημένοι καὶ συμβιβασμένοι καί, κατ’ ἐπέκτασιν, χαμένοι!!!
Δὲν θὲς νὰ βλέπῃς αἷμα…
…ἀλλά, κάποιες, πολὺ συγκεκριμένες στιγμές, ὄχι μόνον χρειάζεται, μὰ ἀπαιτεῖται.
Εἴμαστε ἀπολύτως ἀμνήμοντες ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι καὶ πολὺ σύντομα, ἐὰν δὲν ὑπάρχουν οἱ σχετικὲς (κι ἀναγκαῖες θὰ ἔλεγα) ἐπαναλήψεις, ξεχνᾶμε. Ξεχνᾶμε τὰ πάντα.
Ξεχνᾶμε τόσο πολύ, ποὺ καταλήγουμε νὰ χάνουμε ἀκόμη καὶ τὶς ἀναγκαῖες γιὰ τὴν ἐπιβίωσίν μας στοιχειώδεις γραμμὲς ἀμύνης.
Ξεχάσαμε, γιὰ παράδειγμα, τὸν φυσικὸ τρόπο διαβιώσεως. Γεμίσαμε τὸν πλανήτη μας σκουπίδια, μὴ ἔχοντας χρεώδη ἀντίληψιν τῆς ἐπιβαρύνσεως ποὺ προκαλοῦμε. Ἂγνοώντας στοιχειώδεις κανόνες καταφέραμε νὰ κάνουμε σκουπιδότοπο τὸ σπίτι μας. Εἰκόνες σὰν κι αὐτήν:
Φταίει ὁ …Οὔτις!!!
Δὲν φταῖμε ἐμεῖς…
Δὲν φταῖτε ἐσεῖς…
Φταίει μόνον ὁ …Χατζηπετρῆς!!!
Τὸ 1999, μὲ τὸν σεισμὸ τῆς Πάρνηθος, ὑπῆρξαν 140 νεκροί.
Δὲν ἔφταιγαν οἱ οἰκοπεδοφάγοι, οὔτε οἱ ἐργολάβοι καί, φυσικά, δὲν ἔφταιγαν καὶ οἱ τότε κυβερνῶντες.
Τὰ στοιχεία ἔδειξαν ὅτι ἔφταιγε μόνον ὁ …Ἐγκέλαδος!!!!
Χαμένη (καὶ ἡ) ἀμφισβήτησις
Πρωϊνός Διάλογος….
