Φαντάσου…!!!

Τον Απρίλιο του 2013, πριν ένα χρόνο δηλαδή και κάτι μήνες, είχε γίνει μια δημοσκόπηση γενικού ενδιαφέροντος για λογαριασμό του ραδιοσταθμού «Στο Κόκκινο».

Συνοπτικά λοιπόν, και κατά εκείνη την δημοσκόπηση πάντα, η ελληνική κοινωνία έχει την εξής γνώμη: Συνέχεια

Γιατί τόσος φόβος;

Χειμωνιάζει…
Χειμωνιάζει σὲ λίγο… Τί χειμωνιάζει;;  Χειμώνιασε σχεδὸν  …ἐπισήμως…
Λιγότερες ὧρες μᾶς χαϊδεύει ὁ Ἥλιος μας…
Περισότερες ὧρες σκοτάδι…. Καὶ κρύο… Τὸ χειμωνιάτικο κρύο μᾶς κτυπᾶ τὴν πόρτα ἤδη…!!!
Αὐτὸ τὸ κρύο ποὺ σὲ περιόδους σὰν αὐτὴν ποὺ διανύουμε, γίνεται γενοκτονικό.
Ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς χιλιάδες ἀστέγους, πολλὲς περισσότερες χιλιάδες συνανθρώπων μας, παγώνουν ἐξ αἰτίας τῆς μὴ δυνατότητος ἀγορᾶς καὶ συντηρήσεως θερμαντικῶν μέσων… Συνέχεια

Συνεχίζουμε…

Ὅσα ἐμπόδια κι ἐὰν ἐμφανίζονται στὴν διαδρομή μας, ὅσα προβλήματα, ὅσες κακοτοπιές, ἐμεῖς ἔχουμε ἱερὰ ὑποχρέωσιν νὰ ἐξακολουθοῦμε τὴν πορεία μας, γιὰ τὴν ὁποίαν ἔχουμε δεσμευθεῖ, οὔτως ἤ ἄλλως. Ὁ σκοπός μας, ἡ προσωπική μας στόχευσις δῆλα δή, ἡ ὑλοποίησις τοῦ σκοποῦ καὶ τοῦ ὀνείρου μας, ΔΕΝ πρέπει νὰ ἀλλάξῃ κατευθύνσεις ἤ νὰ ἀνακόπτεται, ἐπεὶ δὴ διάφοροι παράγοντες δημιουργοῦν δυσκολίες. Συνέχεια

Συνηθίσαμε τὰ κάγκελα…

Συνηθίσαμε, δυστυχῶς, τὰ κάγκελα.
Συνηθίσαμε καὶ τίς ἁλυσίδες.
Συνηθίσαμε σὲ μισθοὺς καὶ συντάξεις πείνας.
Συνηθίσαμε σὲ ἀδικαιολόγητους-ἀνύπαρκτους φόρους, χαράτσια, καὶ κάθε εἴδους διαστροφὴ ποὺ γεννᾶ τὸ μυαλὸ τῶν πολιτικῶν ἀπατεώνων ποὺ κυβερνοῦν. Συνέχεια

Ἀπώλειες;

Ἕνα σημεῖον ποὺ οὐδέποτε μὲ ἀπησχόλησε στὴν ζωή μου εἶναι ἡ δημιουργία περιουσίας.
Ἴσως διότι μέσα μου ἐπίστευα πάντα πὼς ἡ πραγματικὴ περιουσία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ σκέψις καὶ ἡ ἀντίληψίς του.
Τὰ ἀντικείμενα, ὅπως καὶ οἱ συνάνθρωποί μας, ἔρχονται καὶ παρέρχονται. Συνέχεια

«Ὄχι, τελικῶς ΔΕΝ εἶσαι προδότης!!!»

Ἀνεφώνησε ὁ φίλος Μῆτσος, πρὸ ἠμερῶν.
Γελοῦσα… Ὄχι διότι ἐπίστευσα ποτὲ πὼς ὑπῆρχε περίπτωσις νὰ εἶμαι (ἐν ἀγνοίᾳ μου!!!) προδότης, ἀλλὰ διότι, ὅσο κι ἐὰν ἤμουν βεβαία γιὰ τὶς ἐπιλογές μου, κάπου μέσα μου πονοῦσα γιὰ τὶς κουβέντες ποὺ μοῦ εἶπε.
Ἀφῆστε δὲ ποὺ παραλλήλως  αἰσθανόμουν πὼς ἦταν ἄδικο νὰ χάσῳ κάποιους καλοὺς φίλους, ἐπεὶ δὴ ἀμφισβήτησα μερικοὺς κοινοὺς καραγκιόζηδες.

Ἀναφέρομαι  σὲ ἕνα κείμενον ποὺ ἔγραψα πρὸ δύο ἐτῶν περίπου κι ἀφᾠροῦσε στὸν νεο-ἐθνο-«σωτῆρα» ἈρτεΜΑΚΗ.
Τί κι ἐάν ἐξηγοῦσα τότε στόν φίλο μου πώς «ἄλλο τό «θέλω μου»  κι ἄλλη ἡ πραγματικότης»; Συνέχεια