Οἱ λέξεις «τούμπανο» καὶ «beast» σημαίνουν «πρησμένος» καὶ «κτῆνος»…
Ὄχι καὶ τόσο ὄμορφες στὰ ἑλληνικά. Ἔ;
Ἐκτὸς καὶ ἂν ἔχουμε χάσει πιά, ἐντελῶς το νόημα τῶν ὅσων λέμε.
Τὸ ὡραῖος ἁπλᾶ…δεν μᾶς κάνει πιά. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: γκρέμισέ το τὸ ῥημάδι
Τὸ ἴδιο ἔνοχοι…
Παρακολουθῶ λοιπὸν ἐδῶ καὶ καιρό, διαφόρους, ποὺ μᾶλλον προῆλθαν ἀπὸ παρθενογένεσι καὶ μὲ ἀγανάκτησι (sic!) διαχωρίζουν τὴν θέσιν των ἀπὸ κλέπτες, ἀπατεῶνες, τύψεις κι ἐνοχές.
Αὐτοὶ οἱ ἀδιάφθοροι λοιπὸν δὲν πῆραν τηλέφωνο ποτὲ καὶ κανέναν νὰ μεσολαβήσῃ γιὰ νὰ λυθῇ ζήτημά τους (μικρὸ ἢ μεγάλο), δὲν πῆγαν ποτὲ συστημένοι σὲ ἰατρὸ νοσοκομείου, γιὰ νὰ μὴ ταλαιπωροῦνται σὲ οὐρὲς καὶ σειρές, δὲν ἐπέρασαν ποτὲ μὲ κόκκινο, δὲν ἐστάθμεσυσαν ποτὲ παράνομα, δὲν ἔσβησαν ποτὲ κλήσι, δὲν εἶπαν ποτὲ ἀρλοῦμπες σὲ τροχονόμο γιὰ νὰ ἀποφύγουν τὸν ἔλεγχο, δὲν ἔκαναν ποτὲ χάρι σὲ φαντάρο υἱὸ κολλητὸ κολλητοῦ ὧ κολλητέ, δὲν προτίμησαν ποτὲ συγκεκριμένο προμηθευτή, γιατί ὅλο καὶ κάτι παραπάνω θά…προμήθευε, δὲν ἐχρησιμοποίησαν ποτὲ πίστωσι, παρὰ μόνον γιὰ τὸν λόγο ποὺ τοὺς ἐδόθη, δὲν ἀγόρασαν ποτὲ μὲ ἔκπτωσι χωρὶς ἢ μὲ μειωμένη ἀπόδειξι, δὲν ἐπλήρωσαν ποτὲ χωρὶς νὰ ἀπαιτήσουν ἀπόδειξι, δὲν ἔκαναν ποτὲ δῶρο σὲ κανέναν,….δέν….δέν. Συνέχεια
Τὸ ἀρχέγονον ἔνστικτον τῆς ἀμοιβάδος.
Ἡ καλλίτερη ἀνάλυσις γιὰ ὅσα συμβαίνουν τὰ τελευταῖα χρόνια σὲ αὐτὴν τὴν χώρα θὰ ἔχει γίνει ὅταν ἡ ἀπάντησις στὰ ἐρωτήματα: γιατὶ ὁ Τσίπρας εἶπε αὐτὸ ποὺ εἶπε ἢ γιατὶ ὁ Σαμαρᾶς ἔκανε αὐτὸ ποὺ ἔκανε, δοθεῖ μὲ τὸ ἑξῆς ἁπλούστατο: ἐπειδὴ ἔτσι τοῦ ἦλθε ἐκείνη τὴν δεδομένη στιγμή. Τότε μᾶλλον θὰ ἀρχίσῃ καὶ ἡ χάραξις μιᾶς ἀποτελεσματικῆς στρατηγικῆς γιὰ τὴν ἀντιμετώπισι τῶν προβλημάτων.
Θὰ εὕρουμε σκοπὸ καὶ στόχους ὅταν κατανοήσουμε ὅτι, τόσο αὐτοὶ ποὺ μᾶς κυβερνοῦν ὅσο καὶ αὐτοὶ ποὺ ἐπιθυμοῦν νὰ μᾶς κυβερνήσουν, δὲν ἔχουν οὔτε σκοποὺς οὔτε στόχους, ἄλλους πέραν τῆς βραχυπροθέσμου διατηρήσεως τῆς ὁμοιοστασίας τους. Συνέχεια
Ἡ προσήλωσις στὸ δόγμα τῶν οἰκονομικῶν ἐλευθεριῶν.
Στὴν δεκαετία ’60 ὁ κόσμος ἔκανε ἐπαναστάσεις γιὰ νὰ ἔχῃ περισσότερες οἰκονομικὲς ἐλευθερίες σὲ μία ἐποχὴ κρατικοῦ σχεδιασμοῦ τῆς οἰκονομίας. Ὅμως τότε ὁ καθένας μποροῦσε νὰ λέγῃ καὶ νὰ γράφῃ καὶ νὰ δημιουργῇ ὅ,τι ἤθελε. Συνέχεια
Ἡ Ἀριστερά εἶναι διανόησις;
Ἡ δεκαετία τοῦ μεσοπολέμου χαρεκτηρίσθη γιὰ τὸ ρεῦμα τοῦ ἰδεαλισμοῦ παντοῦ στὴν Εὐρώπη.
Βέβαια στὴν Ἀριστερὴ Ἑλλάδα δὲ μᾶς εἶπαν ποτὲ ὅτι ὁ Καβάφης ὑπέγραφε φασιστικὲς διακηρύξεις, ποὺ τίς ἔστελνε στὴν Ἰταλία, ὅτι ὁ Δραγούμης καὶ ὁ Καρυωτάκης ἀηδίαζαν μὲ τὰ κίβδηλα ἰδανικὰ τῶν Ἑβραίων, ὅτι ὁ Σεφέρης ἦταν διευθυντὴς λογοκρισίας του Μεταξᾶ καὶ ὅτι ὁ Ἐλύτης θά ‘θελε νὰ κοιμηθῇ ἡμέρα μὲ τὴν ἡμέρα καὶ νὰ ξυπνήσῃ σ΄ ἕναν αἰῶνα, ὅπου καὶ τὰ πουλιὰ ἀκόμη νὰ κελαηδοὺν ἑλληνικὰ καὶ νικητήρια. Συνέχεια
Οἱ πίνακες τῶν δημοσιονομικῶν μεγεθῶν δὲν εἶναι κατάλληλοι γιὰ τὴν δημιουργία ὀραμάτων.
Ὅταν ἔνα σύστημα προσπαθῃ νὰ πείσῃ τοὺς ἁπλοῦς ἀνθρώπους τῆς καθημερινότητος, χρησιμοποιώντας ὡς τελευταῖο καταφύγιο περισπούδαστες μακροικονομικὲς ἀναλύσεις, γιὰ τὴν σταθερότητα τοῦ νομίσματος, τὰ δημοσιονομικὰ μεγέθη, τὶς μακροπρόθεσμες σὲ βάθος δεκαετιῶν ἐπιπτώσεις τῶν πολιτικῶν του καὶ ἄλλα τέτοια σοβαρά, ἔχει ἤδη πάρει ὁριστικὸ διαζύγιο μὲ τὴν πολιτική. Συνέχεια