της Ελένης Μαυρούλη
Σας θέλουν βλήτα και απόβλητα. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: γκρέμισέ το τὸ ῥημάδι
Μά ποιός εἶναι ὁ Ἕλλην τέλος πάντων;
Χμμμ…
Ὅλοι θὰ πεταχθοῦν καὶ θὰ ποῦν πὼς εἶναι ὁ γεννημένος ἐδῶ, στὰ ἑλληνικὰ χώματα…
Καὶ αὐτὸ μάλιστα τὸ βεβαιώνουν ἕνας σκασμὸς ἐπιστημονικῶν ἐρευνῶν, ποὺ ἔχουν ἀποδείξει πὼς ναί, πράγματι οἱ διαβιοῦντες ἐδῶ εἶναι ἀληθινοὶ ἀπόγονοι αὐτῶν ποὺ διαβιοῦσαν κάααααποτεεεεε ἐδῶ.
Ἄρα, βάσει τῶν ἐρευνῶν πάντα, Ἕλληνες εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἐγεννήθησαν ὡς Ἕλληνες καὶ δὲν θὰ γίνουν ΠΟΤΕ Ἀλβανοί, Ῥῶσσοι, Γερμανοί, Ἀφγανοί, Σομαλοί, Αἰθίοπες… Ἔτσι; Συνέχεια
Ἀνόητοι ξεμυαλισμένοι Νεοέλληνες…
Ἀλήθεια, γιατί δέν ἐορτάζουμε τίς Θερμοπύλες, τὸν Μαραθῶνα, τήν Σαλαμῖνα καί τούς Βαλκανικούς Πολέμους ἀκόμη…;
Ἐὰν σᾶς φαίνονται -κακῶς βέβαια- τὰ πρῶτα κάπως παρῳχημένα, τὴν στιγμὴ μάλιστα ποὺ μᾶς καλοῦν νὰ ἑορτάσουμε τὴν κάθε ἀνοήτο καὶ ἀνούσια παγκόσμια ἡμέρα…
Ἐάν, γιὰ παράδειγμα, δὲν βαστοῦσε ὁ Λεωνίδας τότε, τί Συνέχεια
Αὐτὸ τὸ κράτος δὲν ἐξαγνίζεται. Καίγεται στὴν πυρά…
Πολλοὶ κατηγοροῦν ὡς μαμάκηδες καὶ μπαμπάκηδες τοὺς Ἕλληνες καὶ ὄχι ἄδικα. Θὰ πρέπει πάντως να ἀναλογιστοῦμε τὶ ἀκριβῶς κάνουμε ἐμεῖς γιὰ νὰ ἀντιστραφεῖ ἡ δεσπόζουσα ἀντίληψη τοῦ οἰκογενειακοῦ κρατισμοῦ καὶ τῆς προστασίας.
Χαρακτηριστικὰ ἐρωτῶ λοιπόν.
Σέ ποιό ἐκπαιδευτικό ἵδρυμα τῆς χώρας καί σέ ποιά οἰκογένεια διδάσκονται ἐναλλακτικές μορφές ἐπιβίωσης, πέραν τῆς κοινωνικῆς ἀσφάλισης-προστασίας τοῦ κράτους; Συνέχεια
Διὰ τῆς βίας πολιτισμός…
Πολιτισμὸς δὲν εἶναι αὐτὰ ποὺ μᾶς ὁρίζουν οἱ ἄλλοι γιὰ πολιτισμό.
Πολιτισμὸς δὲν εἶναι τὸ Μέγαρο ἤ κάποιος παίδαρος…
Πολιτισμὸς δὲν εἶναι ἡ μουσικὴ τῶν Εὐρωπαίων ἤ τῶν Κινέζων ἤ τῶν Σομαλῶν.
Πολιτισμὸς εἶναι ὁ σεβασμός.
Πολιτισμένος ἄνθρωπος εἶναι αὐτὸς ποὺ εἶναι ἐλεύθερος.
Πολιτισμένος ἄνθρωπος εἶναι αὐτὸς ποὺ μπορεῖ νὰ ἀκούῃ τὰ πάντα καὶ νὰ ἀπολαμβάνῃ αὐτὰ ποὺ ἀγαπᾷ…
Πολιτισμὸς εἶναι ἡ παράδοσις καὶ ἡ ἀνάδειξίς της. Συνέχεια
ὁ ζητιάνος
γράφει ο Άκης κουστουλίδης
Άλλη μια μέρα πέρασε στο ίδιο μοτίβο της φύσης.
Η νύχτα άρχισε σιγά – σιγά να σβήνει μία – μία τις αχτίδες φωτός απλώνοντας όλο της το μυστήριο .
Το σκοτάδι έκρυψε το μοναδικό μονοπάτι που συνδέει τον κόσμο με το κατώφλι της καλύβας και ο ζητιάνος άναψε ένα κεράκι για να μπορεί να βλέπει την πανέμορφη ασχήμια της καλύβας του.
Έβγαλε από την σακούλα του ένα κουλούρι που του είχε δώσει το πρωί μια γριούλα, έριξε στο ποτήρι του λίγο κρασί, κοίταξε για λίγο τ΄αστέρια από τις χαραμάδες της καλύβας του, μονολόγησε ένα ευχαριστώ και άρχισε το πρώτο και τελευταίο γεύμα της μέρας του.