Αυτή η επιφανειακότητα που πηγαίνει χέρι-χέρι με τη σοβαροφάνεια… και συμβαδίζει με την ηλιθιότητα, την ανειλικρίνεια την υστεροβουλία και την κακία, μου προκαλεί πάντα έκπληξη αλλά όχι γιατί υπάρχει (και σε μεγάλες δόσεις) αλλά γιατί μπαίνει μέσα σε ορισμένα άτομα που δεν το περιμένω και τους κυριεύει… μετατρέποντάς τους από ανθρωπάκια (που στην αλήθεια είναι) σε υπανθρώπους!
Το να σκέφτεται και να εκφράζεται κάποιος με επιφανειακότητα δεν είναι απλά θέμα επιπολαιότητας αλλά θέμα θεωρήσεως και ως τέτοιο είναι θέμα «ουσίας» που χαρακτηρίζει την σκέψη αυτού του ατόμου και τον ορίζει ως ανθρωπάκι… Τα ανθρωπάκια όμως αν μη τι άλλο έχουν το «σθένος» να πουν την επιφανειακή βλακεία τους μπροστά σου και έτσι τουλάχιστον πρέπει να τους αναγνωριστεί η ειλικρίνεια (της χυδαιότητας).
«…Ὅπως ὁ ἀρχιτέκτονας ἀρχίζει τὸ σχέδιο ἑνὸς νέου κτίσματος μὲ τέσσερεις ἀπλὲς γραμμὲς οἱ ὁποῖες ὁρίζουν ἁδρᾶ τὰ ὅρια τοῦ νέου κτιρίου, ἔτσι, πιστεύω πὼς καὶ ἐμεῖς πρέπει νὰ ἀρχίσουμε τὸ κτίσιμο μιᾶς νέας ἐποχῆς γιὰ τὴν Ἑλλάδα.
