Ἀρχεῖα ἐτικέττας: δράσεις

Κάτι ἀλλάζει;

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Ὁ Στέλιος Κυμπουρόπουλος καθιστὸς δεξιά δέχεται τὴν προσοχὴ τῶν φωτογράφων.

Ὁ Στέλιος Κυμπουρόπουλος καθιστὸς δεξιά δέχεται τὴν προσοχὴ τῶν φωτογράφων.

Διάβασα πολὺ προσεκτικὰ τὸ παρακάτω σημείωμα, διότι δὲν ἤμουν ἐκεῖ, μαζὺ μὲ ὅλους τοὺς ἄλλους, ἀλλὰ πάντα μὲ ἐνδιαφέρουν τὰ ὅσα συμβαίνουν γύρω μας. Ἀνεξαρτήτως τοῦ τὶ πιστεύω.
Στέκομαι σὲ λίγα σημεῖα, πολὺ οὐσιώση γιὰ ἐμέναν, τὰ ὁποῖα ὀφείλουμε ΟΛΟΙ μας νὰ ἐπανεξετάσουμε, ὄχι μόνον σὲ ὅ,τι μᾶς ἀφορᾶ, ἀλλὰ σὲ κάθε πτυχὴ τῆς ζωῆς μας.
Μὲ ἐνδιαφέρει καὶ μὲ ἀφορᾷ ἡ αὐτοσυνειδητότης. Σὲ αὐτὴν λοιπὸν τὴν συγκέντρωσι, κατὰ πῶς μᾶς τὰ περιγράφουν, ναί, διαφαίνεται ἡ ἔναρξις τῆς αὐτοσυνειδητότητος.
Ἀρχίζω ὅμως κι ἐγὼ πλέον νὰ διακρίνω, ὅπως φαντάζομαι κι ἀρκετοὶ ἀπὸ ἐμᾶς, τὸ ὅ,τι σιγὰ σιγά, ἀργὰ ἀλλὰ σταθερά, ἀρχίζουμε καὶ στρεφόμαστε στὰ «ἔσω» μας ἀφήνοντας στὸ παρελθὸν τὰ «ἔξω μας». 
Τί σημαίνει αὐτό; Σημαίνει μήπως πώς ἐμεῖς φταῖμε; Σημαίνει μήπως πώς ἐμεῖς συμβάλαμε στό νά φθάσουμε στό ἐδῶ καί τώρα; Μήπως σημαίνει πώς ἔχουμε ὅλοι ἀρχίσῃ νά ἀντιλαμβανόμαστε αὐτό πού ὀφείλουμε καί λέγεται αἴτιο τῆς σημερινῆς κατάντιας;

Συνέχεια →

Ζωὴ ὑπάρχει γιὰ αὐτοὺς ποὺ δίδουν νόημα στὴν ὕπαρξι.

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

 

Σχόλιο τῆς Φυλλίτσας γιὰ τὴν παραπάνω φωτογραφία ὁ τίτλος.
Ἐμέναν ὅμως κάτι μοῦ «ψιθύρισε» τὸ σχόλιον…
Ζωή; Τί σημαίνει ζωή; Ζοῦμε ἐμεῖς;  Ἤ, γιὰ νὰ τὸ θέσω καλλίτερα, ζήσαμε κάποτε ἐμεῖς; Ἔχουμε πιθανότητες νά ζήσουμε; Πῶς; Πότε; Ὑπό ποῖα πρίσματα;

Ζωὴ οὐδέποτε ζήσαμε, ὅσο παραμένουμε μέσα σὲ ἐτοῦτα τὰ σώματα.
Βίο ναί. Ζωὴ ὄχι. Κάποιες στιγμές, τόσες δά, ἀλλὰ στιγμές… Ἀνίκανες νὰ χαρακτηρίσουν τὸ σύνολον.
Βαρειὰ τὰ φορτία. Κόπος.. Πόνος… Καὶ κάπου κάπου μία στάλα ἡδονῆς… Σταλίτσα…

Συνέχεια →

Συνειδητὴ ἀντίδρασις.

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Ὅσο περισσότεροι ἀπὸ ἐμᾶς ἀρνοῦνται νὰ λάβουν μέρος στὸ παιχνίδι, τοῦ ὁποίου ἄλλοι ἔχουν θέσῃ τοὺς κανόνες, τόσο μεγαλύτερα τὰ ἀδιέξοδα τῶν κρατούντων.
Ὅσο μεγαλυτέρα ἄρνησις ἀπὸ μέρους θὰ ὑπάρξῃ, εἶτε στὴν λήψι καρτῶν, ταὐτοτήτων, ἀριθμῶν, εἶτε στὴν ἐφαρμογὴ νόμων ποὺ ἀπαγορεύουν τὴν αὐτάρκεια, εἶτε ἀκόμη καὶ στὴν πληρωμὴ παραλόγων καὶ ἄνευ συνταγματικῆς λογικῆς φόρων καὶ χαρατσίων, τόσο μεγαλύτερον καὶ τὸ πρόβλημα ποὺ μποροῦμε νὰ τοὺς δημιουργήσουμε.
Ἡ βάσις δεδομένων τους πρέπει νὰ συμπληρωθῇ. Ἐὰν ὁ δικός μας ἀριθμός, κάρτα, λογαριασμὸς ἀπουσιάζει, τόσο δυσκολότερος ὁ ἔλεγχός τους. Τόσο πιὸ τραχὺς ὁ δρόμος τους. Τόσο πιὸ κοντὰ στὴν νίκη θὰ πλησιάζουμε.
Συνέχεια →

Ἀπόσταξις αἰθερίων ἐλαίων.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα «ὅπλα» ποὺ μᾶς δίδει ἡ Φύσις, κατὰ ἀσθενειῶν, εἶναι τὰ αἰθέρια ἔλαια.
Αὐτὰ ποὺ ἔχουμε πάψῃ νὰ χρησιμοποιοῦμε καὶ ποὺ σὲ κάποιες περιπτώσεις ἀποδεικνύονται σωτήρια γιὰ τὴν ὑγεία μας.
Ἐπεὶ δὴ λοιπὸν σιγὰ σιγὰ ἐπιστρέφουμε, λόγῳ Ἀνάγκης, σὲ πρωτογενεῖς πηγὲς λήψεως φαρμάκων, καλὸ θὰ ἦταν νὰ ἔχουμε ὑπ’  ὄψιν μας καὶ τὴν ἀπόσταξι.
Ἄλλως τε, ἀκόμη κι ἐὰν δὲν μᾶς φανῇ χρήσιμο ἄμεσα, ὁπωσδήποτε εἶναι σημαντικὴ πάντα ἡ γνώσις. Ἰδίως Συνέχεια →

Νὰ σπάσουμε μόνοι μας τὶς ἁλυσίδες σώζωντας τοὺς σπόρους μας.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Ἄν καὶ ἡ παρακάτω πρότασις μὲ  εὑρίσκει ἀπολύτως σύμφωνη, ἔχω μίαν μικρὴ ἔνστασι. Τόση δά…
Ἀφορᾷ στὸ πρόσωπο ποὺ πρέπει νὰ ἀπευθυνθοῦμε γιὰ νὰ διεκδικήσουμε τὴν διάσωσι τῶν σπόρων μας.
Τὸ ἐὰν θὰ μπορέσουμε νὰ τοὺς διατηρήσουμε ἐξαρτᾶται, ἐπισήμως, σὲ μεγάλον βαθμὸ ἀπὸ τὴν νομοθεσία τῆς εὐρωπαϊκῆς ἐνώσεως, ἐφ΄ ὅσον τὸ δικό μας Σύνταγμα εἶναι μικροτέρας ἰσχύος τοῦ εὐρωπαϊκοῦ.
Ὀφείλουμε λοιπὸν νὰ πιέσουμε τοὺς ἀντιστοίχους ἐπιτρόπους τῶν χωρῶν μας γιὰ νὰ μὴν προχωρήσουν στὶς σχετικὲς ὑπογραφές.
Τί γίνεται ὅμως ὅταν δική μας ἐπίτροπος εἶναι ἡ Μαρία τῆς πολυτεχνειακῆς σχολῆς; Ἡ γνωστή Μαρία τῆς …(δὲν τὸ γράφω…!!!) Τί γίνεται ἐάν αὐτή ἠ ἴδια Μαρία ἔχει πρό πολλοῦ ξετινάξει καί συνειδήσεις καί ἰδεολογίες καί ἦθος καί συντρόφους καί πατρίδα καί χρέος;
Δὲν γνωρίζω ἐὰν αὐτὰ τὰ πρόσωπα ἔχουν ἦθος, γιὰ νὰ ἀπευθυνόμεθα καὶ νὰ ἀξιώνουμε τὰ αὐτονόητα.
Κι ἀπὸ τὴν ἄλλην, πότε ἕδρασαν γιά τό καλό τῆς ἀνθρωπότητος; Πότε ἐστήριξαν τούς συμπολῖτες τους καί τούς ἀνθρώπους μέ τούς ὁποίους συνεπορεύθησαν; Πότε προστάτευσαν τό δίκαιον καί τό ἠθικόν;

Συνέχεια →

Νόμοι δολοφόνοι!

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Ὁ νόμος ἐκεῖνος ποὺ μᾶς μετέτρεψε ὅλους σὲ ὑποχρεωτικοὺς δότες ὀργάνων ἐπὶ τέλους τίθεται κι ἐπισήμως σὲ ἰσχύ, ἐντὸς τῶν ἐπομένων ἡμερῶν.
Ὅσοι ἀπὸ ἐμᾶς πρόλαβαν νὰ κάνουν αἴτημα ἐναντιώσεως, πάει καλά, ἐξακολουθοῦμε κι ὁρίζουμε τὸ σῶμα μας. Ὅσοι ἀπὸ ἐμᾶς ὅμως δὲν καταθέσουν αἴτημα ἐναντιώσεως ἔως τὴν 31η Μαΐου, τότε λυπᾶμαι, τὸ σῶμα μας, τὰ ὄργανά μας, γενικῶς ὁ,τιδήποτε ἔως σήμερα μᾶς ὅριζε ὥς αὐτόνομα ὄντα, καταργεῖται. Ἀπὸ τὴν 1η Ἰουνίου καὶ μετὰ θὰ εἴμαστε κι ἐπισήμως κτήματα ἄλλων. Δῆλα δὴ ὅλη ἡ κοινωνία μας θὰ εἶναι μία μεγάλη δεξαμενὴ λήψεως ὀργάνων, δίχως φυσικὰ τὴν συναίνεσι ἤ συμφωνία τοῦ φυσικοῦ κατόχου τους.

Συνέχεια →