Λίγες ἑβδομάδες ἀπέμειναν…

…γιὰ νὰ πιάσουμε (οἰκονομικά) τὸν «πάτο» μας.
Μὰ παραλλήλως μερικὲς ἑβδομάδες ἀπέμειναν γιὰ νὰ εὕρουμε τόπο νὰ πατήσουμε τὰ πόδια μας γερὰ καὶ νὰ ἀρχίσουμε νὰ σηκωνόμεθα… Συνέχεια →

Γιὰ μίαν καλὴ χρονιὰ ἀπαιτεῖται καὶ μία καλὴ ἀρχή…

Συνηθίζουμε καθημερινῶς νὰ ἐπαναλαμβάνουμε πράξεις καὶ νὰ μὴν δίδουμε στοὺς ἑαυτούς μας τὶς εὐκαιρίες γιὰ πραγματικὲς ἀλλαγές.
Κλειδωμένοι μέσα στὶς ῤουτίνες μας, κλωσσᾶμε -κυριολεκτικῶς- τοὺς φόβους μας, 
ἀναπαράγουμε συμπεριφορὲς καὶ συνήθειες ποὺ μᾶς πονοῦν τόσο ὅσο νὰ τὸ ἀντέχουμε, συναναστρεφόμεθα μὲ τοὺς ἰδίους ἀνθρώπους, ποὺ ἔχουμε μάθη καὶ δὲν χρειάζεται νὰ προβληματισθοῦμε γιὰ περισσότερα, ἀποδεχόμεθα τοὺς συμβιβασμούς ὡς …ἐξ ἀνάγκης συμβάσεις, ἐνᾦ συστηματικῶς ἀρνούμεθα νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ αὐτὰ ποὺ μᾶς βαραίνουν. Κι αὐτὲς οἱ συμπεριφορές μας, εἰδικῶς κάτι τέτοιες ἡμέρες, σὰν τὴν σημερινή, εἶναι οἱ μέγιστες αὐτό-παγιδεύσεις μας σὲ ἕναν ἀέναο κύκλο αὐτό-καταστροφῆς μας, ἐνᾦ στὴν πραγματικότητα θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι σημαντικὲς εὐκαιρίες ἐπαναπροσδιορισμοῦ τῶν πάντων. Συνέχεια →

Ξυπνᾶμε …Στρατιῶτες;

Ἐὰν ὑποθέσουμε πὼς θέλουμε νὰ ἀνεβοῦμε σὲ μίαν κορυφὴ τοῦ Ὀλύμπου, γνωρίζουμε πὼς ἀπαιτεῖται συστηματικὴ προετοιμασία. Ὅσο περισσότερο ἀποφασισμένοι λοιπὸν εἴμαστε γιὰ ἕνα τέτοιο ἐγχείρημα, τόσο περισσότερο χρόνο ἀφιερώνουμε στὴν προετοιμασία μας, πρὸ κειμένου, ὅταν θὰ ἔλθη ἐκείνη ἡ στιγμὴ νὰ ἀντέχουμε καὶ νὰ ἀνεβοῦμε καὶ νὰ κατεβοῦμε. Συνέχεια →

Ἡ Ἀνδρεία καὶ ἡ Ἀρετή!!!

Ἡ Ἀνδρεία στὶς ἡμέρες μας σβήνει… Κι ἐμεῖς ἀγωνιοῦμε…
Μὰ ἡ Ἀνδρεία σβήνει διότι κρύβεται μέσα στὴν Ἀρετή, ὅπως καὶ ἡ Ἀρετὴ κρύβεται μέσα στὴν Ἀνδρεία.
Εἶναι δύο μέγιστα ὅπλα τῆς Ἀνθρωπότητος, ποὺ σίγασαν ἐμπρὸς στὴν Ὕβριν!!!
Σίγασαν ἀλλὰ δὲν χάθηκαν…
Ἐδῶ εἶναι ἀκόμη κι ἀναμένουν νὰ τὰ ἀνακαλύψουμε… Συνέχεια →

Χριστουγεννιάτικα …ἀνοίγματα!!!

Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν εἴχαμε τὸ Χειμερινὸ Ἡλιοστάσιον, τὸ ὁποῖον, κάποτε, ἦταν μία ἀπὸ τὶς σημαντικότερες ἑορτὲς γιὰ τὶς κοινωνίες τῶν ἀνθρώπων. Καὶ ἦταν σημαντικοτάτη ἑορτὴ διότι μετὰ τὶς 21 Δεκεμβρίου ἡ θέσις τῆς Γαίας μας ἀλλάζει, ἔναντι τοῦ Ἡλίου καί, ἐπὶ τέλους, οἱ ἡμέρες ἀρχίζουν σιγὰ σιγὰ νὰ μακραίνουν, γιὰ νὰ δώσουν μὲ τὴν σειρά τους τὴν σκυτάλη στὸν κύκλο τῆς Ἀνοίξεως.
Μὰ αὐτὰ κάποτε…

Γεννηθήτω Φῶς

Συνέχεια →