Κι ἐμεῖς παραμένουμε ἁπλοῖ παρατηρητές τῆς καταστροφῆς καί τῆς καταῤῥεύσεως, ἀδυνατώντας νά ἐπέμβουμε καί νά ἀλλάξουμε κάτι στήν πτωτική πορεία τῆς χώρας, ἐνᾦ ἀκόμη καί τά αὐτονόητα ἀδυνατοῦμε νά τά περιφρουρήσουμε;
Τά χάνουμε ὅλα;
Τελειώσαμε λοιπόν;
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!
Χρεωκοπώντας ταχύτατα καὶ …ἐπώδυνα!!!
Τὸν περασμένο Αὔγουστο, συζητώντας μὲ φίλους γιὰ τὶς σημερινὲς συνθῆκες διαβιώσεώς μας, ἐξέφρασα κάποιες ἀπόψεις μου γύρω ἀπὸ τὴν πιθανότητα μίας ἀτάκτου χρεωκοπίας. Ὅλοι τους (μὰ ὅλοι τους), μὲ διαφορετικὰ ἐπιχειρήματα ὁ καθείς, ἰσχυρίσθησαν πὼς αὐτὸ ποὺ σκέπτομαι εἶναι ἀπάνθρωπο καί, ἐὰν συμβῇ, θὰ προκύψουν ἀμέτρητοι θάνατοι ἀθῴων. Αὐτὸ τὸ τελευταῖο μάλιστα ἦταν κι ἕνα σημεῖον «κλειδί», γιὰ νὰ παραμείνουν σχεδὸν ἀμετακίνητοι στὶς θέσεις τους. 
Βασιζόμενοι σὲ Φυσικοὺς Νόμους μποροῦμε νὰ …μελλοντολογοῦμε!!!
Τί ἀκριβῶς ἐπιφέρει ἡ τόσο ὑπερβολική μετανάστευσις στά εὐρωπαϊκά ἐδάφη;
Τὸ αὐτονόητον…: ἀπομείωσιν τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων γιὰ ἅπαντες τοὺς ἰθαγενεῖς, ἐνῷ ἐκ παραλλήλου αὔξησιν τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων γιὰ ὅλους τοὺς νεο-εἰσερχομένους.
Οἱ ἐν συνόλῳ διαβιοῦντες ἐν τῇ Εὐρωπαϊκῇ Ἠπείρῳ θὰ καταλήξουν μὲ ἴσα δικαιώματα …σοῦπα!!!
(Ἤ, ὀρθότερα, συγκριτικῶς μὲ τὸ σήμερα, μὲ κατὰ πολὺ ἀπομειωμένα ἀνθρώπινα δικαιώματα!!!)
Γιατί τό λέω αὐτό;
Μά, διότι, ὡς γνωστόν, ἡ Ἀρχὴ τῶν Συγκοινωνούντων Δοχείων ἰσχύει στὸ καθόλου (τὸ ἀριστοτελικόν, ὄχι τὸ ἄλλο), ποὺ σημαίνει πὼς ἰσχύει γιὰ τὰ πάντα.
Ψέμματα ἐπάνω σὲ …ἀληθοφανῆ ψέμματα γιὰ νὰ μὲ «σώσῃς»!!!
Ὅλοι θέλουν νὰ μὲ …«σώσουν»!!! Ὅλοι…
Διότι ἐγὼ ἀδυνατῶ νὰ σωθῶ μόνη μου.
Διότι ἐγὼ δὲν ξέρω…
Διότι ἄλλοι πάντα γνωρίζουν καλλίτερα ἀπὸ ἐμέναν… Συνέχεια
Ῥιψάσπιδες ἢ φυγάδες κυνηγημένοι ποὺ ἀπουσιάζουν…
Εἶχα ἀπὸ καιρὸ δηλώση τὸ τὶ πιστεύω γιὰ ὅλους αὐτοὺς πού, ἐν μέσῳ κρίσεως, μεταναστεύουν, ἀφήνοντας χῶρο καὶ χρόνο σὲ ὅσους ἐπιβουλεύονται τὸν τόπο μας, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα τὴν ἰδίαν τὴν Πατρίδα μας, γιὰ νὰ δράσουν ἀνενόχλητοι καί, καταληκτικῶς, νὰ σφετερισθοῦν κληροδοτήματα αἰώνων καὶ νὰ καρπωθοῦν κόπους ἄλλων. Συνέχεια
Νὰ δῆς τὶ μᾶς ἔχουν γιὰ μετά…
Πρὸ μερικῶν ἑβδομάδων, ἕνα ζεστὸ βράδυ τῶν πρώτων ἡμερῶν τοῦ Ἰουλίου, ἀκούγαμε μὲ φίλους κάποια γνωστὰ τραγούδια περασμένων δεκαετιῶν καί, κάποιαν στιγμή, μᾶς προέκυψε αὐτό:
Γνωστότατον ἇσμα μὰ μὲ ἐν τελῶς ἀσαφῆ (ἢ κι …ἀποσιωποιημένα) μηνύματα, ἐἀν ἐξαιρέσουμε τὴν κομματο-ἐπιστασία τῆς χώρας μας. Μηνύματα πρῶτα ὅμως, ποὺ ἐμφανίζονται μόνον ἐκ τῆς παρατηρήσεως τῶν γνωστῶν (κυρίως) μεταπολιτευτικῶν πολιτικοκομματικῶν γεγονότων, ἀλλὰ πού, ἐὰν τὸ καλοσκεφθοῦμε, θὰ διαπιστώσουμε πὼς ἔχουν νὰ μᾶς μεταφέρουν κάποιες πληροφορίες γιὰ νὰ προετοιμασθοῦμε γιὰ κάτι.
Ὄχι βεβαίως αὐτὸ τὸ κάτι ποὺ ἀφορᾶ στὰ χρηματο-οἰκομικὰ καὶ στὰ ἀσφαλιστικὰ καὶ στὰ πλιατσικολογικά, ποὺ ἐκ πρώτης ὄψεως ὅλοι μας διαπιστώνουμε, ἀλλὰ κάτι πολὺ ἀμυδρὸ καὶ πολὺ οὐσιαστικώτερον. Συνέχεια