Μέσα σὲ ἕναν μήνα ἔχασα τρεῖς φίλους μου. Καὶ τοὺς τρεῖς στὴν Κρήτη. Καὶ οἱ τρεῖς ἐλεύθεροι ἐπαγγελματίες ποὺ ἔκλεισαν τὶς ἐπιχειρήσεις τους καὶ θὰ ἔμεναν στὸν δρόμο.
Δὲν ἄντεξαν. Ἔδωσαν τέλος στὰ ἀδιέξοδα ἀφήνοντας πίσω τους ὀρφανά…
Ἐκύλησαν δύο χρόνια ἀπὸ τότε.
Δὲν ἐλησμονήθη τὸ περιστατικό, ἀλλὰ κάπως μαλάκωσε.
Κάθε φορὰ ὅμως ποὺ ἐδιάβαζα γιὰ αὐτοκτονίες ἔτρεμα. Θυμόμουν.
Καὶ μαζύ μου ξαναζοῦσαν οἱ συγγενεῖς αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων ἐκεῖνες τὶς στιγμὲς τῆς φρίκης καὶ τῆς ὀρφάνιας.
Ἐδῶ καὶ πολὺ καιρὸ ἔχω ἀποφασίσει νὰ περιορισθῶ στὸ νὰ ἀναπαράγω ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερα θέματα ποὺ ἀποσκοποῦν στὴν αὐτογνωσία μας καὶ στὸν αὐτοπροσδιορισμό μας. Αὐτὸ βέβαια δὲν σημαίνει πὼς δὲν μπαίνω καὶ σὲ θέματα εἰδησεογραφίας, διότι οὔτως ἤ ἄλλως, εἶναι ἡ καθημερινότης μας. Εἶναι αὐτὴ ποὺ μᾶς ἐπηρεάζει συνολικῶς, ἀλλὰ ἀπὸ ἐμᾶς ἐξαρτᾶται τὸ ἐὰν θὰ μᾶς ἐπηρεάζῃ μὲ τρόπον τέτοιο ποὺ νὰ γινόμεθα καλλίτεροι ἤ σιγὰ σιγὰ νὰ βουλιάζουμε.
Τὸ νὰ ἑστιάζω σὲ καταστροφικὲς εἰδήσεις διαρκῶς μὲ βλάπτει, μὲ καταθλίβει καὶ μὲ ὁδηγεῖ στὸ νὰ αἰσθάνομαι ἐγκλωβισμένη. Κάτι ποὺ δὲν συμβαίνει. Ἤ ὀρθότερα, ποὺ δὲν πρέπει νὰ συμβαίνῃ.
Πρὸ χθὲς λοιπὸν ἀναζητοῦσα μερικὲς εἰκόνες γιὰ τὸν Νικηταρᾶ. Ξέρετε, αὐτὲς ποὺ ὅλοι γνωρίζουμε.
Τὸν Νικηταρᾶ μὲ τὸ σπαθί… Σὲ νεαρὴ ἡλικία… Ἡλικιωμένο…
Καὶ ξαφνικὰ βλέπω αὐτό:
Τί διαβάζετε;
Τό πασιφανές;
Ναί, κι ἐγὼ τὸ πασιφανὲς διαβάζω!!!
Μόνον ποὺ βλέπω καὶ μίαν ὑπογραφὴ ἐκεῖ δίπλα….
Κέλτικοι σταυροὶ καὶ τριαλαρὶ τριαλαρό… Δὲν κατάλαβα….
Θυμήθηκα ὅμως μίαν ἄλλην φωτογραφία, ποὺ εἶχα δημοσιεύσῃ πρὸ ἡμερῶν. Συνέχεια
Δυστυχῶς οἱ περισσότεροι νομίζουν πὼς μπόρα εἶναι καὶ θὰ περάσῃ αὐτὸ ποὺ ζοῦμε…
Ἔτσι νομίζουν.
Ὅμως δὲν εἶναι ἔτσι.
Οὔτε μπόρα εἶναι, οὔτε καὶ θὰ περάσῃ…
Εἶναι ἡ ἐξακολούθησις τῆς γενοκτονίας, πού, ἐπισήμως, ἐξεκίνησε ἀπὸ τὸν Κεμάλ, ἐξηκολούθησε μὲ τὸν πατερούλη καὶ ἔκλεισε, σὰν κύκλος, μὲ τὴν κατοχή.
Ὅμως ἐπαναλαμβάνω…
Δὲν εἶναι ἔτσι.
Οἱ γενοκτονίες ἀμέτρητες στὴν ἱστορία μας. Ἀμέτρητες. Ἀτελείωτες.
Ἀπὸ ὅπου κι ἐὰν πιάσουμε τὴν ἱστορία μας θὰ τὶς ἀνακαλύψουμε…
Λοιπόν, ἐὰν εἶναι δύσκολο, τότε ναί, κακῶς ἀναζητοῦμε. Διότι κάθε ἐπιλογή μας θέλει ὧρες κι ὧρες ἀναλύσεως, ἐρεύνης, προβληματισμῶν, ἀγωνίας, φόβου, ἀνασφαλείας…
Ἄρα ἡ ζωὴ εἶναι μία κόλασις καὶ πολὺ καλὰ θὰ κάνουμε νὰ τὴν παρατήσουμε ἥσυχη…. Νὰ μὴ τὴν κουράζουμε καὶ νὰ μὴ μᾶς κουράζῃ…
Ἐάν ὅμως δέν εἶναι ἔτσι;
Συνέχεια
