Ὁ κόσμος, ποὺ οὔτως ἤ ἄλλως, μᾶς κρατᾶ φυλακισμένους, εἶναι ὡραῖος ἤ ἄσκημος, ἀναλόγως τοῦ πῶς ἐγὼ τὸν ἀντιλαμβάνομαι.
Μία φυλακὴ* ὅμως, ποὺ λέγεται Γῆ, εἶναι ἡ μοναδική μας εὐκαιρία γιὰ νὰ ἐκφρασθοῦμε μέσα ἀπὸ τὴν Ζῳή. Συνέχεια →

Δὲν ξεκινᾶμε γιὰ ἔνα, ὁποιοδήποτε, ταξείδι, δίχως αἴτιο καί, κυρίως, δίχως σκοπό.

Ἐὰν πραγματικὰ θέλουμε νὰ ξεκινήσουμε γιὰ τὸ ταξείδι ἐκεῖνο ποὺ θὰ μᾶς ὁδηγήση, ὡς ἄτομα καὶ ὠς λαό, στὸ νὰ ἀνακτήσουμε, ἔναν πρὸς ἔναν, ὅλους τοὺς βαθμοὺς Ἐλευθερίας μας, ὀφείλουμε, γιὰ ἀρχή, νὰ γνωρίζουμε ἐπακριβῶς (κι ὄχι στὸ …περίπου!!!), τὸ ποῦ ἀκριβῶς εἴμεθα σήμερα μὰ καὶ τὰ ὁποιαδήποτε «γιατί» (λέγονται ἄλλως καὶ αἴτια) μᾶς ἔφεραν ἔως ἐδῶ. Συνέχεια →

Κάθε ἐπιτυχία στὴν ζωή μας γιὰ νὰ ἔλθῃ, ἀπαιτεῖται ἕνα βῆμα.  Τὸ πρῶτο βῆμα.
Τὸ  σημαντικότερον ὅλων τῶν ἐπομένων εἶναι νὰ ὑπάρξῃ αὐτό. Συνέχεια →

Εἶναι, ὅπως φαίνεται, αὐτὴ ποὺ προσπαθεῖ νὰ μὴν προχωρήσουμε, διατηρώντας τὶς ἁλυσίδες μας ἰσχυρὲς καὶ στὴν  θέσιν τους.
Εἶναι, ὅπως ἀντιλαμβανόμεθα, αὐτὴ ποὺ πολεμᾶ τὸ δίκαιον καὶ τὸ ἠθικό.
Εἶναι αὐτὴ ποὺ κερδοσκοπεῖ εἴς βάρος τῶν πολλῶν, διαβιώντας μέσα ἀπὸ τὴν διατήρησιν τῶν πολλῶν καὶ τῶν ἀδυνάτων σὲ κατάστασιν καταστολῆς. Συνέχεια →

Ἀπαιτῶνται καὶ οἱ ἀποφάσεις…

Ἡ διαπίστωσις, ἀπὸ μόνη της, δὲν ἐμπεριέχει κινητικότητα, ἐνᾦ ἐπιβεβαιώνει καὶ παγιώνει τὴν παθητικότητα.
Ἐμεῖς ὅμως πλέον ὀφείλουμε νὰ ἐνεργοποιούμεθα διαρκῶς ὅλο καὶ περισσότερο, πρὸ κειμένου νὰ ἐπανατοποθετηθοῦμε καὶ ὡς ἄτομα καὶ ὡς λαός, μὲ σκοπὸ τὴν Ἐλευθερία μας. Συνέχεια →