Ὑπάρχει θυμός…
Τέτοιον θυμὸ καὶ πίκρα δὲν ἔχω ξαναδῆ στὰ μέσα κοινωνικῆς δικτυώσεως ὅλα τὰ χρόνια ποὺ εἶμαι ἐδῶ μέσα.

Ὁ θυμὸς ἐκφράζεται καὶ ἀπὸ ἀνθρώπους, ποὺ ούδέποτε θὰ ἐπίστευα πὼς μποροῦν νὰ θυμώνουν ἀκόμη γιὰ ἐθνικὰ θέματα.
Οἱ 1000, 10.000 ἢ 100.000 ποὺ πῆγαν πρὸ δύο ἡμερῶν στὸ Πισοδέρι, ντυμένοι μὲ τὰ ἑλληνικὰ χρώματα, δὲν πῆγαν γιὰ νὰ φωνάξουν ὁ,τιδήποτε γιὰ ψωμί. Οὐτε ἐφώναξαν γιὰ τὶς συντάξεις… Πῆγαν γιὰ νὰ φωνάξουν γιὰ κάτι ἀνεξήγητο ποὺ ἀκόμη διαπερνᾶ τὸν ἐθνικὸ κορμό. Συνέχεια


«Τὸν Αὔγουστο 1973 συναντήθηκε στὸ Παρίσι ὁ Κίσσινγκερ μὲ τὸν Καραμανλῆ – 11 μῆνες πρὶν ἀπὸ τὸν Ἀττίλα – γιὰ νὰ συζητήσουν, νὰ συμφωνήσουν καί, ἐνδεχομένως, νὰ συντονίσουν. Αὐτὴ ἡ συνάντησις δὲν ἀμφισβητήθηκε καὶ θεωρήθηκε ἐξαιρετικὰ κρίσιμη ἀπὸ τὴν Ἐπιτροπή. Ἀμφισβητήθηκε, ὅμως, ἡ ἑπομένη συνάντησις, ποὺ ἔγινε τὸν Μάιο τοῦ 1974,
Διότι ἕναν κομμουνισμὸ τὸν ἔχουμε πάθη, ἀλλὰ ἀρνούμεθα νὰ τὸ παραδεχθοῦμε, ἐφ’ ὅσον κάποιοι ἀφελῶς (πόσο ποιά;;;), χώνοντας πολλὰ εἰσαγωγικά, στὴν τσιπραριστερά, ἀρνοῦνται νὰ συνειδητοποιήσουν (ἤ μήπως ὄχι;;;) πὼς τὸ μπαστάρδεμά μας τὸ εἶχαν πάντα στὰ μυαλά τους καὶ στὰ σχέδιά τους, ὅλοι οἱ δεδηλωμένοι δημοκρατικο-σοσιαλιαστο-ἀριστερίζοντες τῆς χώρας μας. Ἀπὸ ἀρχῆς ὑπάρξεώς τους ἕναν σκοπὸ εἶχαν οἱ ἀριστερο-σοσιαλιστέο-δημοκράτες τοῦ κόσμου μας: τὴν ἀπόλυτον καὶ ἄνευ ἀντιῤῥήσεων, παρὰν φύσιν ὑποταγὴ τῶν κοινωνιῶν μας στὰ τοκογλυφικὰ σαπρόφυτα τοῦ πλανήτου.