Οἱ ἀπερίτμητοι τῇ καρδίᾳ καὶ τοῖς ὠσὶν
(Πράξεις, 7:51)
Γράφει ὁ
Δημήτριος Μιχαλόπουλος

Εἶναι ἄδικο καὶ ἐπιστημονικῶς ἀβάσιμο νὰ ἀποῤῥρίψῃ κάποιος τὸν δραματικὸ τόνο ποὺ χαρακτηρίζει τὶς σκηνὲς τὶς ὁποῖες περιγράφουν ὅλοι ὅσοι ἀναφέρονται στοὺς διωγμοὺς τῶν Ἰουδαίων, εἴτε ἀπὸ τοὺς Καθολικοὺς βασιλεῖς τῆς Ἱσπανίας, κατὰ τὰ τέλη τοῦ ΙΕ΄ αἰώνα, ἢ ἀπὸ τὴν ἡγεσία τῆς Ἐθνικοσοσιαλιστικῆς Γερμανίας, τὶς δεκαετίες τοῦ 1930 καὶ τοῦ 1940. Συνέχεια
Εἶναι ἀπορίας ἄξιον τὸ γεγονὸς ποὺ ἔρχομαι σήμερα νὰ σᾶς παρουσιάσω καί, δυστυχῶς μας, εἶναι κι αὐτὸ ἀποσιωποιημένον, ὅπως τόσα καὶ τόσα ἄλλα. Καὶ αὐτὴ ἡ σιωπὴ εἶναι ποὺ μὲ πονηρεύει καὶ μὲ κάνει νὰ ὑποψιάζομαι τὰ χειρότερα… τὰ πολὺ χειρότερα.
Πῶς ἔπεσε ἡ ὀθωμανική αὐτοκρατορία (ἢ ἡ κινεζική);
Προχθὲς ἔκανα πάλι μίαν παρέμβαση στὸ κανάλι Capital στὴν ἐκπομπὴ τοῦ ἐξαιρετικοῦ καὶ ἀδεσμεύτου Πατριώτου Δημοσιογράφου Δημήτρη Σούγλη μὲ τίτλο «Ἡ ἀλήθεια καίει».