Κάποτε, όχι πολύ καιρό πίσω, είχα μαλώσει με έναν διαδικτυακό φίλο τον οποίο μάλιστα τον είχα αποκαλέσει ”ανθέλληνα” και στην συνέχεια τον διέγραψα.
Η αιτία ήταν μια συζήτηση που είχαμε. Σε αυτή, μεταξύ άλλων μου είχε πει,ότι …’‘γι’ αυτήν εδώ την Ελλάδα,όχι μόνο δεν θα αγωνιστώ, αλλά θα χαρώ και να πεθάνει. Εγώ κι εσύ αγωνιζόμαστε για άλλη Ελλάδα…” Τελικά θα ομολογήσω δημόσια, πως είχε δίκιο κι εγώ άδικο.. Συνέχεια
Τί καϋμός κι αὐτός; Τί πόνος μαῦρος κι ἄσπρος καί πορτοκαλί νά φαίνονται τά πράγματα διαφορετικά ἀπό ὅ,τι εἶναι;
Τί βλακεία κουβαλοῦν στά κεφάλια τους;
Ἔως πότε ἡ δική τους βλακεία θά καταδυναστεύῃ τήν ζωή ὅλων μας;
Παρακολουθοῦσα τὴν ἀπόγνωσι τοῦ Νταράλα, τὸ γιαούρτωμα τοῦ Μπένυ, τὸ κράξιμο τοῦ κάθε ἠλιθίου κουδουνισμένου, τὰ νεράντζια, τὰ μπουκάλια νεροῦ, τὰ φτυσίματα… καὶ τὴν προσπάθειά τους νὰ ἀποφύγουν τὴν δημόσια ἔκθεσι, τὴν ἀναξιοπρεπὴ φυγοπονία τους, τὴν ἀποφυγή τους νὰ παρίστανται στὶς παρελάσεις… Προβληματίστηκα..
Δέν καταλαβαίνουν; Δέν ἀντιλαμβάνονται; Ἢ κάνουν πώς δέν καταλαβαίνουν; Συνέχεια
Πρὸ χθὲς, σὲ ἕναν σχολιασμὸ ποὺ ἔκανα γιὰ τὸν Μπαμπινιώτη, παρουσιάστηκαν πάρα πολλοί, περισσότεροι ἀπὸ τοὺς μισούς, γνωστοὺς καὶ φίλους μου, ποὺ ἀντιπαρετέθησαν.
Ἄλλος τὸν ἐθαύμαζε, ἄλλος τὸν ἐκαμάρωνε κι ἄλλος αἰσθανόταν ὑπερήφανος κι ἀνακουφισμένος ποὺ ἐπὶ τέλους (κατὰ τὰ λεγόμενά τους) ἡ παιδεία μας θὰ ἄλλαζε δρόμο! Συνέχεια
Τόσο δούλεμα δὲν ἔχει ξαναγίνει στὸν τόπο!
Τί εἶναι ἐτοῦτοι μωρέ;
Τί ῥόμπες ξεκούμπωτες εἶναι ἐτοῦτες; Συνέχεια
Ἐλευθερία ἢ Θάνατος; (Θάνατος γιὰ κάθε τὶ καὶ κάθε ἕναν ποὺ ἐπρόδωσε!)
Μιλήσαμε μὲ τὸν Κωστῆ! Πολὺ θυμωμένος! Πάρα πολύ!
Γλῶσσες πύρινες ξερνοῦσε τὸ στόμα του!
«Μᾶς ξεπούλησαν! Τὰ πούλησαν ὅλα! Μᾶς ἔκλεψαν τὸ παρόν, τὸ μέλλον καὶ μᾶς ἔθαψαν διὰ παντὸς τὰ ὄνειρα!!!»
Χαμογελοῦσα! Δὲν μποροῦσα νὰ τὸν σταματήσω μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο!!!
Ἦταν τόσο θυμωμένος ποὺ ἀδυνατοῦσε νὰ συζητήσῃ! Μονόλογο ἔκανε! Ἕναν ἀπελπισμένον μονόλογο! Συνέχεια
