Πάλι μὲ χρόνια καὶ καιρούς … πάλι δική μας θά ‘ναι.
Ἡ «ΠΟΛΙΣ» θὰ εἶναι δική μας ὅταν ξυπνήσῃ ὁ Μαρμαρωμένος «ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ».
Ὁ Πολίτης θὰ εἶναι Ἐ-λεύθερος καὶ Ε-ὐδαίμων στὴν Πλατωνικὴ ΠΟΛΙΤΕΙΑ, ὅταν ἡ Φλόγα τῆς Ζωῆς σμίξῃ μὲ τὴν Φλόγα τῆς Γνώσεως καὶ δώσουν πάλι σάρκα καὶ ὀστᾶ στὸν Παλαιὸ Λόγο τοῦ Ἀγαθοῦ καὶ τοῦ Καλοῦ, σὲ ἀντίθεσι μὲ τὸν Σύγχρονο Λόγο τῆς Δυνάμεως χωρὶς Ἠθική.
Καλημέρα μὲ προβληματισμὸν καὶ σκέψεις….
Καλημέρα μὲ Νικόλα…
Πρὶν σᾶς τὸν παρουσιάσω ὅμως θὰ ἤθελα νὰ παρατηρήσω κάτι, ποὺ θεωρῶ σημαντικό.
Πρὸ μερικῶν ἐτῶν, ὅταν στὸ Πανεπιστήμιον, μαθαίναμε τὰ περὶ κβαντικῆς φυσικῆς, εἴχαμε διδαχθεῖ τὴν ἀρχὴν τῆς ἀβεβαιότητος καὶ τὴν σχέσιν ΔΕ*Δt = σταθερά [=(περίπου)h/2π]. Συνέχεια
Ζοῦμε τὴν κάθε μας στιγμὴ σὰν νὰ εἶναι ἡ τελευταία…
Οὐδεὶς μᾶς ἐγγυᾶται ὅτι θὰ ξυπνήσουμε τὸ πρωί.
Τὸ Μυστικὸ εἶναι νὰ τολμοῦμε νὰ ὑψώνουμε τὸ κεφάλι σὲ ὅλα ὅσα μᾶς κρατοῦν τὸ βλέμμα χαμηλά, ἐμποδίζοντάς νὰ θωροῦμε τὸν προορισμό μας… τὰ ἄστρα.
Καὶ χωρὶς Ἀφέντες… ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΣΤΕ !!!
Ἀκόμη καὶ ἂν δὲν ὑλοποιήσουμε ποτὲ τὰ ὄνειρά μας, θὰ ἔχουμε ζήσει, ἔστω γιὰ λίγο, στοὺς Μαγικοὺς Ὀνειροκόσμους τῆς Ὑπάρξεως.
Συνέχεια
Ὅταν γνωρίζῃς τὸν ἐχθρόν σου, τότε γνωρίζῃς καὶ τὰ ἀδύνατά του σημεῖα!
Ὅταν δὲν τὸν γνωρίζῃς, ἀλλὰ σὲ γνωρίζῃ αὐτός, τότε παραμένεις εὐάλωτος σὲ κάθε του ὄρεξιν!
Πρῶτα κι ἐπάνω ἀπὸ ὅλα προέχει νὰ ξέρουμε τὸ ποιοὶ εἴμαστε, τὸ ποῦ θέλουμε νὰ φθάσουμε καὶ τὸ πῶς θὰ τὸ ἐπιτύχουμε!
Ἐὰν δὲν γνωρίζουμε αὐτὰ τὰ βασικά, τότε θὰ εἶναι πολὺ εὔκολον νὰ πέσουμε θύματα, ἀκόμη καὶ στὴν πιὸ ξεκάθαρη, πρὸς ὄφελός μας, μάχη.
Συνέχεια
Παίζουμε!
Ναί, πρέπει νὰ τὸ συνειδητοποιήσουμε, παίζουμε!
Παῖκτες ἐμεῖς, παῖκτες καὶ οἱ ἀντίπαλοι!
Διόλου ἀόρατοι ἀντίπαλοι!
Διόλου ἀνώνυμοι!
Διόλου ἀνίκητοι!
Κάτι τοὺς τάραξε.. .Κάτι πάει νὰ τοὺς ξεφύγει, ἄν κι ὅλα τὰ ἔχουν ὀργανώσει θαυμάσια!
Κάτι φοβοῦνται… Καὶ εἴμαστε ἀκόμη στὴν ἀρχή…
Εἴπαμε, βλέπουμε μόνον τὴν κορυφὴ τοῦ παγόβουνου!
Ἀλλὰ κι αὐτοὶ τὸ ἴδιο….
Τὸ παγόβουνο εἶναι μεγάλο…
Τεράστιο!
Γιγαντιαῖο… Κι ἔχει καρδιά!
Κι ἐμεῖς πλέον ἐκεῖ στοχεύουμε! Στὴν καρδιά του… Συνέχεια
Τὰ Σύμβολα δὲν εἶναι κούφιες λέξεις… εἶναι ἡ γλῶσσα τὴν ὁποία μιλᾶ τὸ Ἀσυνείδητο.
Σήμερα, 18 Μαΐου 2012, ἡ Ἀπολλώνειος Φλόγα ἀναχωρεῖ γιὰ τὰ μέρη τῶν βαρβάρων… καὶ ὁ οὐρανὸς τῶν Ἀθηνῶν κλαίει.
Ἡ Φλόγα ποὺ γεννᾶ ἕνας θεός, μεταφέρεται στὰ χέρια ἑνὸς ποδοσφαιριστοῦ, καὶ τὰ μάτια τοῦ πλανήτου εἶναι στραμμένα σὲ ἕνα κατασκευασμένο ἀπὸ τὴν Νέα Ἐποχὴ εἴδωλο.
Καὶ ὅμως… ὅταν τὰ μάτια εἶναι στραμμένα στὴν Εἰκόνα… ὁ Ὀφθαλμὸς ἀντικρύζει τὸ Σύμβολο.
Καὶ πάντα μετὰ τὴν βροχή, μιὰ ὑπέροχος Ἴρις, κόρη του Θαύμαντος, διασχίζει τοὺς εὐαγεῖς αἰθέρες γιὰ νὰ θυμίζῃ στὴν ὑπόδουλο Ἀνθρωπότητα τὸ Μήνυμα: Συνέχεια
