Τὰ «σημάδια» μᾶς ἐδόθησαν ἐγκαίρως ἀλλὰ ἐμεῖς, στὸ σύνολόν μας, τὰ ἀγνοήσαμε.
Ἡ κοινωνία μας «πεθαίνει» καὶ πολὺ καλῶς κάνει, ἐφ΄ ὅσον ὄχι μόνον περιφρονεῖ τὰ αὐτονόητα χλευάζοντάς τα, ἀλλὰ ἀκόμη κι ἐὰν τμήματά της ἀντιλαμβάνονται τὰ στοιχειώδη, ἐξακολουθοῦν νὰ ἀδιαφοροῦν «κλωσσῶντας» τὴν ἀδράνειά τους ἤ, ἀκόμη χειρότερα, αἰσθανόμενα μουδιασμένα λόγῳ μοναχικότητος.
Συνέχεια →

Κι ὅλο χαμηλότερα… Καὶ ὅλο πιὸ κοντὰ στὸν πάτο…
Μά, τελικῶς, αὐτὸς ὁ πάτος ἀργεῖ καὶ ὁ κατήφορος εἶναι ὅλο καὶ  περισσότερο ὀδυνηρός.

Δουλειά μας, αὐτὴν τὴν περίοδο, δὲν εἶναι τὸ νὰ σταματήσουμε τὸν κατήφορο παρὰ μόνον τὸ νὰ ἀνθέξουμε αὐτὴν τὴν κατρακύλα. Νὰ ὁπλισθοῦμε μὲ ὑπομονή, νὰ ἰσχυροποιήσουμε τὶς ἄμυνές μας καὶ νὰ παραμείνουμε ἑστιασμένοι στὸν κοινό μας σκοπό. Κι ὁ κοινός μας σκοπὸς εἶναι ἡ Ἐλευθερία.

Ὅλα θὰ γίνουν στὴν ὥρα τους.
Τὸ ἐὰν ὅμως ὁ δικός μας χρόνος διαφέρῃ τοῦ χρόνου ποὺ ἀπαιτεῖται γιὰ νὰ ὁλοκληρωθοῦν οἱ διαδικασίες, εἶναι δευτερεῦον. Ἀρκεῖ καὶ  μόνον νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς ἤμασταν, εἴμαστε καὶ θὰ παραμείνουμε κρίκοι μίας ἁλυσίδος. Ἐὰν τὰ καταφέρουμε τότε, οὔτως ἢ ἄλλως, θὰ ἀντιληφθοῦμε πὼς ὁ μονόδρομος, ἐντὸς τοῦ ὁποίου εἰσήλθαμε, ἦταν καὶ ἡ μοναδική μας διέξοδος. Τὸ πόσο θὰ παραμείνουμε σὲ αὐτὸν εἶναι ἀπολύτως δευτερεῦον κι ἀνούσιον.
Σημασία ἔχει μόνον νὰ ἐξακολουθήσουμε.

Φιλονόη

εἰκόνα

Ὁ πραγματικὸς λοιπὸν πόλεμος, ποὺ θὰ μᾶς ἐπιτρέψη νὰ μάθουμε νὰ ζοῦμε, μειώνοντας διαρκῶς τὸν πόνο τοῦ βίου, εἶναι ἤδη ἐν ἐξελίξει. Ἁπλῶς μόλις τὰ τελευταία χρόνια, μὲ καθαρὰ οἰκονομικὰ προσχήματα, γίνεται ἤδη ἀντιληπτὸς ἀπὸ ὅλο καὶ μεγαλύτερο τμῆμα τῶν πληθυσμῶν.
Ὁ ἄλλος πόλεμος, πού, θεωρητικῶς, ἐπίσης πλησιάζει, ὁ ἐθνικός, εἶναι μία ἄλλη ὑπόθεσις, ποὺ κι αὐτή, μὲ τὴν σειρά της, θὰ λειτουργήσῃ «προσθετικῶς» στὸν ἀγῶνα ποὺ ξεκινήσαμε ὡς Ἀνθρωπότης. Νὰ ἔχουμε πάντα ὅμως κατὰ νοῦ πὼς αὐτὸς ὁ πόλεμος, ὁ ἐθνικός, καθὼς καὶ ὁ ἤδη ἐν ἐξελίξει οἰκονομικός, θὰ εἶναι μόνον μικρὰ ἐπεισόδια ἐμπρὸς στὸν ἄλλον, τὸν μεγάλο καὶ τὸν μακροχρόνιο, ποὺ ἔναν σκοπὸ ὑπηρετεῖ: τὴν ἀπελευθέρωσιν τοῦ Ἀνθρώπου!!!
Συνέχεια →

Εἴπαμε, πολλὲς φορές, πὼς ὅταν ἕνα σῶμα πάσχῃ τότε ἢ θὰ πεθάνη ἢ θὰ ἀγωνισθῆ γιὰ νὰ ξεπεράσῃ τὶς παθήσεις του. Τὰ δὲ πάσχοντα, τὰ μεμολυσμένα τμήματά του, ἢ ποὺ θὰ ἀποκοποῦν, γιὰ νὰ συνέλθῃ τὸ σῶμα, ἢ ποὺ θὰ καταπιοῦν τὰ ὑγειῆ του μέρη καὶ θὰ ἐπιφέρουν ταχύτερα τὸν θάνατό του.

Συνέχεια →

Τὸ σημαντικότερον σημεῖον τῆς ζῳῆς μας εἶναι ἐκεῖνο ποὺ τοποθετοῦμε ἑαυτὸν σὲ μία διαδρομή.
Τὴν διαδρομὴ ποὺ θὰ μᾶς καθορίσῃ καὶ τὴν συνολική μας στάσιν.
Αὐτὴν ποὺ ἤ θὰ ἐμπεριέχη τὴν δημιουργικότητα, τὴν ἀλήθεια, τὸ φῶς, ἢ δὲν θὰ τὰ ἐμεριέχη. Συνέχεια →