Δὲν ἄφησαν κάτι στὴν τύχη γιὰ 44 ὁλόκληρα χρόνια.
Ἔτσι μία σπουδαία μουσικὴ πολιτισμικὴ ἐξέλιξις τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, ὅπως ἦταν τὸ ἐλαφρολαϊκὸ τραγούδι, ποὺ ἤκμασε ἤδη ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ ΄60 καὶ παρήγαγε ἐξαιρετικοὺς μουσικούς, στιχουργοὺς καὶ ἑρμηνευτές, ἐκατηγορήθη ὡς μικροαστικό, χουντικό, στερούμενο βάθους ἐνῶ στὴν οὐσία ἐκπροσωποῦσε μία καινούργια κοινωνία, ποὺ ἔβγαινε δυναμικὰ στὸν παγκόσμιο στίβο, διεκδικώντας μία θέση στὶς ἀνεπτυγμένες κοινωνίες. Συνέχεια
…γιὰ νὰ πιάσουμε (οἰκονομικά) τὸν «πάτο» μας.
Μὰ παραλλήλως μερικὲς ἑβδομάδες ἀπέμειναν γιὰ νὰ εὕρουμε τόπο νὰ πατήσουμε τὰ πόδια μας γερὰ καὶ νὰ ἀρχίσουμε νὰ σηκωνόμεθα… Συνέχεια
..ποὺ μᾶς χαρακτηρίζει ἐδῶ καὶ αἰῶνες…
Πρὸ μερικῶν ἐτῶν εἴχαμε δημοσιεύση ἕνα κείμενον μὲ τίτλο: Συνέχεια
Ὁ Ἑλληνισμὸς οὐδέποτε ἡττήθη, στὴν πραγματικότητα, ἀπὸ τοὺς ἐπιδόξους κατακτητές του, ὅσο ἀπὸ τοὺς ἀρνησιθρήσκους καὶ ἀρνησιπάτριδες, ποὺ ὄχι μόνον ὑπετάχθησαν παθητικῶς ἀλλὰ καὶ συνηργάσθησαν ἐνεργητικῶς μὲ τὸν ἐχθρό. Συνέχεια
Κάθε χρόνο, τέτοιες ἡμέρες -κυρίως τὴν τελευταία – ἀκοῦμε καὶ διαβάζουμε «νὰ φύγῃ, νὰ ἡσυχάζουμε… Ἄν τὲ νὰ ἔλθῃ ὁ ἄλλος νὰ δοῦμε ἄσπρη ἡμέρα… Τόσο χάλια χρονιὰ σὰν κι αὐτήν….»
Τελικά μήπως νά ἀλλάξουμε ἐμεῖς σκέψη καί στάση καί νά καταλάβουμε ἐπί τέλους ὅτι ἐμεῖς κάνουμε καί τίς χρονιές καί τίς συνθῆκες;
Συνέχεια
Συνηθίζουμε καθημερινῶς νὰ ἐπαναλαμβάνουμε πράξεις καὶ νὰ μὴν δίδουμε στοὺς ἑαυτούς μας τὶς εὐκαιρίες γιὰ πραγματικὲς ἀλλαγές.
Κλειδωμένοι μέσα στὶς ῤουτίνες μας, κλωσσᾶμε -κυριολεκτικῶς- τοὺς φόβους μας, ἀναπαράγουμε συμπεριφορὲς καὶ συνήθειες ποὺ μᾶς πονοῦν τόσο ὅσο νὰ τὸ ἀντέχουμε, συναναστρεφόμεθα μὲ τοὺς ἰδίους ἀνθρώπους, ποὺ ἔχουμε μάθη καὶ δὲν χρειάζεται νὰ προβληματισθοῦμε γιὰ περισσότερα, ἀποδεχόμεθα τοὺς συμβιβασμούς ὡς …ἐξ ἀνάγκης συμβάσεις, ἐνᾦ συστηματικῶς ἀρνούμεθα νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ αὐτὰ ποὺ μᾶς βαραίνουν. Κι αὐτὲς οἱ συμπεριφορές μας, εἰδικῶς κάτι τέτοιες ἡμέρες, σὰν τὴν σημερινή, εἶναι οἱ μέγιστες αὐτό-παγιδεύσεις μας σὲ ἕναν ἀέναο κύκλο αὐτό-καταστροφῆς μας, ἐνᾦ στὴν πραγματικότητα θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι σημαντικὲς εὐκαιρίες ἐπαναπροσδιορισμοῦ τῶν πάντων. Συνέχεια
