Σε λίγες ώρες θα παρακολουθήσουμε άλλη μια Τελετή ενάρξεως Ολυμπιακών Αγώνων.
Κάθε φορά-μα κάθε φορά – αναλογίζομαι τι να σκέπτονται άραγε εκατομμύρια από τους τηλεθεατές του πλανήτη, από την Φινλανδία ως την Νότιο Ιταλία… Από την Β. ως Ν.Αμερική….την μακρινή Αυστραλία….κ.ο.κ στα πέρατα της Οικουμένης, σε κάθε χωριό της Γης, όταν αντικρύζουν να μπαίνει πρώτη η ελληνική σημαία μαζί με την αποστολή.:
«Μα γιατί;;;» Συνέχεια
Ἑλλάς:
Ἡ χώρα ποὺ ἔδιωξε 500.000 νέους ἀνθρώπους, παραγωγικούς, ποὺ δὲν τῆς ἔκαναν γιατὶ πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς δὲν εἶχαν προϋπηρεσία, ἀλλὰ κάνουν σὲ ἄλλες χῶρες μιὰ χαρά, πάλι χωρὶς προϋπηρεσία. Συνέχεια
Ἐὰν ἤθελα νὰ εἶμαι ἀρεστὸς σὲ ὅλους, ἤξερα τὸν τρόπο γιὰ νὰ γίνω.
Ἐὰν ἤμουν τραλαλά-τραλαλό, θὰ εἶχα τοὺς διπλασίους φίλους.
Ἐὰν ἤμουν ἄχρωμος, ἄοσμος καὶ παθητικός, δὲν θὰ δυσαρεστοῦσα κάποιον.
Ἐὰν ὡς καλλιτέχνης περιοριζόμουν μόνο στὸ νὰ παρουσιάζω ἔργα μου, δὲν θὰ μὲ διέγραφε κάποιος.
ἐὰν προσπαθοῦσα νὰ κρύβομαι πίσω ἀπὸ τὰ προσχήματα μιᾶς ἀπολιτικῆς οὐδετερότητος, δὲν θὰ ἔφερνα στὸ φῶς τὴν πολιτικὴ ἐμπάθεια κάποιων. Συνέχεια
Πρὶν μερικὲς ἑβδομάδες πῆγα τὴν κόρη μου στὸ ἀεροδρόμιο γιά Σητεία.
Φεύγει τὸ ἀεροπλάνο, ἀλλὰ ἐπειδὴ ψιλοφυσοῦσε ἀπεφάσισα νὰ περιμένω στὸ «Ἐλευθέριος Βενιζέλος» μέχρι νὰ κατεβῇ τὸ ἀεροπλάνο στὴν Σητεία. Συνέχεια
Ας αρχίσουμε ανάποδα: αυτή είναι η Κασσάνδρα από την παράσταση «Ορέστεια» του σαββατοκύριακου που μας πέρασε.
Πολλή (επιδαύρεια) σκόνη σηκώθηκε με την παράσταση της «Ορέστειας» του Χουβαρδά. Δεν την είδα την παράσταση και δεν μπορώ να την κρίνω. Όμως, θα ήθελα να καταγράψω μερικές σκέψεις που απλώθηκαν στο τραπέζι σε φιλική συζήτηση επάνω στο φαινόμενο της «πρωτοποριακής» σκηνοθεσίας των αρχαίων τραγωδιών που είναι πλέον ο κανόνας στην θεατρική πραγματικότητα.
1) Τα κορυφαία έργα και ιδίως οι αρχαίες τραγωδίες, είναι άρτια δημιουργήματα τα οποία ελαχίστως έχουν ανάγκη παρεμβάσεων. Είναι κορυφαία, όχι για την υπόθεση που πραγματεύονται (σεναριακά είναι απλούστατα), αλλά για το ΠΩΣ την πραγματεύονται: με δωρικότητα, με απλότητα. Επίσης, είναι δημιουργήματα συγκεκριμένης περιόδου και συγκεκριμένης φιλοσοφίας. Όταν τους αφαιρείς το στοιχείο του κλασσικού του 5ου αιώνα, γίνεται κάτι άλλο. Δεν έχει να κάνει με «ιεροσυλία» -αυτά είναι βλακείες. Έχει να κάνει με το ποιού το έργο βλέπουμε. Του Αισχύλου ή του Χουβαρδά; Συνέχεια
Διαταγές, λέει, ἐκτελοῦσαν οἱ Τοῦρκοι στρατιῶτες, κατὰ τήν διάρκεια τοῦ πραξικοπήματος τῆς γείτονος ἐναντίον τοῦ Ἐρντογᾶν. Διαταγές… Κι ἐφ΄ ὅσον ἐκτελοῦσαν διαταγές, εἶναι, τελικῶς, κατὰ τὰ συνήθη ἐν τελῶς ἀνεύθυνοι ὅσοι στρατιῶτες ἐλάμβανον διαταγές.
Ὅπως δῆλα δὴ κι αὐτοί…
Σωστά;
Ὄχι μάννα μου… εἴτε ἐκτελοῦσαν διαταγές, εἴτε ὄχι, εἶναι ἔνοχοι καὶ θὰ τιμωρηθοῦν παραδειγματικῶς. Καὶ θὰ τιμωρηθοῦν διότι δὲν ἄνθεξαν νὰ ἀντισταθοῦν. Διότι ἐδειλίασαν ἐμπρὸς στοὺς ἀνωτέρους των. Διότι, τέλος πάντων, μετετράπησαν σὲ ὄχλο καὶ ἐπετέθησαν στὸ κρατοῦν καθεστώς. Συνέχεια
