Ὅταν οἱ δρόμοι χωρίζουν…

Ὑπάρχουν κάποιες στιγμὲς στὴν ζωή μας ἰδιαιτέρως ἐπίπονες καὶ δύσκολες.
Εἶναι ἐκεῖνες οἱ στιγμὲς ποὺ χωρίζουν οἱ δρόμοι μας μὲ ἀνθρώπους ποὺ ἀγαπήσαμε.
Αὐτὸς ὁ χωρισμός, εἶτε ὁριστικός, εἶτε περιστασιακός, εἶναι πάντα δύσκολος.

Ἐκεῖ ὅμως ποὺ δύσκολα ἀποφασίζουμε νὰ ἐπικεντρωθοῦμε, ΟΛΟΙ μας, εἶναι στὸ νὰ ἀφήσουμε αὐτὸ τὸ ἀγαπημένο πρόσωπο νὰ πάρῃ τὸν δρόμο του, δίχως νὰ πονᾶμε πολύ, ἑστιάζοντας κυρίως σὲ αὐτὰ ποὺ μοιρασθήκαμε μαζύ του κι ὄχι σὲ αὐτὰ ποὺ χάνουμε. Συνέχεια →

Ἄνοιξε ἕναν δρόμο…

Μόνος σου…
Ἐκεῖ ποὺ ἄλλος δὲν ἔχει πατήσει…
Ἐκεῖ ποὺ ἄλλος δὲν ἔχει φαντασθεῖ…
Ἐκεῖ ποὺ ἄλλος δὲν ἔχει ὀνειρευθεῖ…
Ἐκεῖ ποὺ ἄλλος δὲν ἔχει τολμήσει…
Ἐκεῖ ποὺ ἄλλος δὲν ἄντεξε…
Ἐκεῖ ποὺ μόνον ἐσὺ μπορεῖς…

Ἄνοιξε ἕναν δρόμο μέσα στὸ ἄγνωστον… Ἕναν δρόμο χαρᾶς, ἀνθρωπιᾶς, ἐντιμότητος, δικαιοσύνης, εἰλικρινείας, ὀμορφιᾶς…
Ἀγνόησε τὴν ἀσκήμια καὶ τὴν ψευτιά… Ἀγνόησε τὴν ἀδικία καὶ τὸν φθόνο… Συνέχεια →

Ἀληθινὴ δύναμις.

Οἱ Ἐσκιμῶοι ἔχουν ἕνα μῦθο γιὰ τὸν τάρανδο. Λένε ὅτι ὁ τάρανδος καὶ ὁ λύκος εἶναι ἕνα. Ὁ τάρανδος τρέφει τὸ λύκο καὶ ὁ λύκος διατηρεῖ τὴν δύναμι τοῦ ταράνδου.

Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τοὺς ἀνθρώπους, ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ εἶναι τρυφεροὶ μαζύ σου καὶ ἄλλοι ποὺ σὲ κάνουν δυνατὸ μὲ τὸν τρόπο τους. Ὑπάρχουν ἐκεῖνοι ποὺ σὲ προστατεύουν καὶ ἐκεῖνοι ποὺ σὲ διδάσκουν νὰ προστστεύῃς ἐσὺ τὸν ἑαυτό σου. Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ τοὺς ἐμπιστευόσουν καὶ ὅταν ἔπαυσες πιὰ νὰ τοὺς ἐμπιστεῦσαι ἔμαθες πὼς νὰ ἐμπιστεύεσαι τὸν ἑαυτό σου. Πάντα μπορεῖς νὰ μάθῃς κάτι ἀπὸ τὸν κάθε ἕνα. Συνέχεια →

Εἶναι πολύτιμο νὰ ἀγωνιζόμεθα γιὰ τὶς ἀξίες μας.

Αὐτὸ μᾶς κάνει οὔτως ἤ ἄλλως καλλιτέρους σὰν ἀνθρώπους.
Μᾶς ὠθεῖ ἐκ τῶν πραγμάτων στὸ νὰ γινόμαστε διαρκῶς πιὸ γενναῖοι καὶ πιὸ σημαντικοί.
Μὰς ἐνεργοποεῖ καὶ μᾶς κρατᾶ διαρκῶς σὲ κατάστασιν προβληματισμοῦ, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μποροῦμε σιγὰ σιγὰ νὰ ἐξερχόμεθα τῆς στασιμότητος καὶ νὰ ἐπιτυγχάνουμε  ὅλο καὶ μεγαλυτέρα διαύγειαν σκέψεως. Συνέχεια →

Σχέσεις ἐξαρτήσεως.

Ὅταν ἡ αὐτοεκτίμηση εἶναι χαμηλὴ οἱ ἄνθρωποι προσπαθοῦν νὰ ἀποζημιωθοῦν ἀκολουθώντας κάποια πρότυπα συμπεριφορᾶς ποὺ θὰ τοὺς δόσουν πλασματικὴ αὐτοεκτίμηση.
Γεμίζουν τὸ κενό ποὺ τοὺς δημιουργεῖ ἡ ἔλλειψη αὐταξίας μὲ σχέσεις ἐξαρτήσεως.

Οἱ σχέσεις ἐξαρτήσεως μπορεῖ νὰ εἶναι μὲ ἄλλους ἀνθρώπους, μὲ τὴν δουλειά, μὲ τὸ φαγητό, μὲ τὸ ἀλκοόλ, μὲ τὰ ναρκωτικὰ καὶ μὲ διαφόρους τρόπους συμπεριφορᾶς. Συνέχεια →

Ἡ Πατρὶς εἶναι ὑπὸ κατοχήν!

Ἡ Πατρίδα εἶναι ὑπὸ κατοχήν…
ἡ «ταὐτότητα» τῆς κατοχῆς στὴν διακριτική σας εὐχέρεια…
Ὅπως καὶ σὲ κάθε κατοχικὴ περίοδο, ἔτσι καὶ τώρα θά «ἀνθίσουν» πολλοὶ γιαλαντζὶ «ἐπαναστάτες»…
«σωτῆρες»…
σφετεριστές…
μισθοφόροι «πρόσκοποι»…
…μὴ περιμένετε τίποτα ἀπὸ αὐτούς…! Συνέχεια →