
Γιὰ νὰ προστατεύσουμε τὰ εὐάλωτα συναισθήματα μᾶς πολλὲς φορὲς ἀναπτύσσουμε τὸ ρόλο τοῦ θύματος. Τὸ θῦμα στέλνει τὸ μήνυμα, ἂχ ἐγὼ ὁ καημένος δὲν τὰ καταφέρνω φρόντισε μέ !! Ἐτσι ἀγκιστρώνεται σὲ κάποιον ποὺ θὰ τὸν σώσει καὶ θὰ τὸν περιποιεῖται, καὶ ἔτσι θσ κερδίσει μιὰ δυναμικὴ προστασία γιὰ τὸ ἀδύναμο κομμάτι μέσα του. Δὲν ἀναλαμβάνει τίς εὐθύνες τῆς ζωῆς του ἐπειδὴ αἰσθάνεται ἀνήμπορος καὶ ἀνίσχυρος. Αἰσθάνεται ὅτι ἡ ζωή του εἶναι πέρα ἀπὸ τὸν ἔλεγχο του καὶ κατηγορεῖ τοὺς ἄλλους γιὰ ὅτι τοῦ συμβαίνει. Κατηγορεῖ τους γονεῖς του, τὴν παιδική του ἡλικία, τὴν κακοτυχία του, τὸ σύστημα καὶ πιστεύει ὅτι γιὰ ὅτι τοῦ συμβαίνει φταίει κάποιος
ἄλλος. Ὁ καημένος εἶναι τόσο ἀνήμπορος ἀλλὰ ἀποφασισμένος νὰ μείνει γατζωμένος σὲ κάποιον ἄλλο γιατί μόνος του δὲν μπορεῖ νὰ τὰ καταφέρει. Ἂν κάποιος προσπασθήσει νὰ τὸν βοηθήσει νὰ σταθεῖ στὰ πόδια τοῦ τότε ἐκεῖνος θὰ βρεὶ ἑκατομμύρια δικαιολογίες γιὰ τὸ ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ κάνει τίποτε. Συνέχεια →