Ὁ κόσμος μας θὰ ἦταν καλλίτερος.
Ἐὰν πάντα τολμοῦσα νὰ ὑπερασπισθῶ τὸ δίκαιον, κάτω ἀπὸ ὁποιεσδήποτε συνθῆκες, ἀκόμη κι ἐὰν δὲν μὲ ἀφορᾷ ἄμεσα, τότε ὅλοι γύρω μου θὰ ἦσαν σὰν κι ἐμέναν…
Ἐὰν ἀπεφάσιζα νὰ παλεύσω γιὰ νὰ ὑπερασπισθῶ κάθε ὀμορφιά, ποὺ ἀπαιτεῖται νὰ ὑπερασπισθῶ ἀλλὰ καὶ ποὺ ἀξίζει ὁ κόσμος μας, τότε δὲν θὰ βλέπαμε αὐτὴν τὴν κατάντια γύρω μας… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Ὁ θυμός.
Τὸ συναίσθημα τοῦ θυμοῦ εἶναι ἔνα πολὺ ἰσχυρὸ συναίσθημα καὶ ἔχει ἀποτελέσει ἀφετηρία γιά τὶς περισσότερες καταστροφικὲς ἐνέργειες στὴν ἀνθρωπίνο ἱστορία.
Ὁ θυμὸς εἶναι ἀπρόβλεπτος…
Δὲν ξέρουμε πότε θὰ ἐκραγοῦμε ἀπὸ θυμὸ ἐμεὶς ἤ οἱ ἄλλοι…
Γι’ αὐτὸ καὶ τὸν φοβόμαστε τόσο πολύ.
Παρ ὅλα αὐτὰ ὁ θυμὸς εἶναι ἁπλῶς ἕνα ἀνθρώπινο συναίσθημα καὶ τὰ συναισθήματα εἶναι ἁπλῶς συναισθήματα. Δὲν ὑπάρχουν καλὰ ἡ κακὰ συναισθήματα… Κακὸς ἤ καλὸς εἶναι ὁ τρόπος ποὺ τὰ χειριζόμαστε, ὁ τρόπος ποὺ τὰ ἐκφράζουμε ἤ δὲν τὰ ἐκφράζουμε.
Κάποιοι τὸν ἐκφράζουν δυναμικά, ξεσπῶντας καὶ οὐρλιάζοντας… Αὐτὸ ὅμως τοὺς κάνει νὰ νοιώσουν παροδικὰ καλά. Κάποιοι ἄλλοι τὸν καταπιέζουν νομίζοντας ὅτι ὁ συσσωρευμένος καὶ καταπιεσμένος θυμὸς δὲν ἀποτελεῖ θυμὸ ἀλλὰ κάποια στιγμὴ αὐτὸς ὁ παλαιὸς θυμὸς ἐπανέρχεται σὲ πλήρη ἔντασι καὶ κατακλύζει τὸ νοῦ καὶ τὸ σῶμα τους. Πολλὲς φορὲς ἥρεμοι ἐπιφανειακὰ ἄνθρωποι ἔχουν μέσα τους τεράστιες ποσότητες κατεπιεσμένου θυμοῦ.
Συνέχεια
Τὸ «σ΄ ἀγαπῶ».
Οἱ σχέσεις ἀγάπης τοῦ παρελθόντος, οἱ παιδικὲς μνῆμες, οἱ ἀνεκπλήρωτες προσδοκίες καὶ οἱ πεποιθήσεις εὑρίσκονται ὅλα συσκευασμένα στὴν γλῶσσα τοῦ παρόντος. Ἑπομένως τὸ «σ΄ ἀγαπῶ» ἐπεκτείνεται στὰ ἐξῇς: «Σ΄ ἀγαπῶ ὅπως ἀγαποῦσε ὁ πατέρας μου τὴν μάννα μου πρὶν χωρίσουν.» «Σ΄ ἀγαπῶ ὄσο δὲν μὲ πλησιάζεις πολύ.» «Σ΄ ἀγαπῶ ὅπως ἀγαποῦσε ὁ Ῥωμαῖος τὴν Ἰουλιέτα, ἀλλὰ σὲ παρακαλῶ μὴ μοῦ ζητήσεις νὰ πεθάνω γιὰ ἐσέναν».
Τὸ σ΄ ἀγαπῶ εἶναι ἡ πιὸ συναισθηματικὴ ἀπὸ ὄλες τὶς λέξεις τῆς γλώσσης μας καὶ περιλαμβάνει πολλὰ συναισθήματα, στὰ ὁποῖα ἴσως δεν ἀναφερόμαστε ποτὲ ἀνοικτά, ἰδιαίτερα ἂν εἶναι ἐπώδυνα. Συνέχεια
Κι ὅταν ὅλα πηγαίνουν στραβά…
Κάποιος λόγος θὰ ὑπάρχη…
Κάτι πρέπει νὰ ἐρευνήσω ἤ νὰ ἐλέγξω ἤ νὰ μάθω…
Δὲν μοῦ «χαρίζει» τέτοια δῶρα ἡ ζωή μου, ἔτσι… Δίχως λόγους…
Κι ἐὰν ἐγὼ δὲν θέλω νὰ δῶ τὸ ὅποιο πρόβλημα, τότε ὅλα θὰ πηγαίνουν ἀπὸ τὸ κακὸ στὸ χειρότερο…
Κι ὅλο θὰ χειροτερεύουν… Κι ὅλο θὰ δυσκολεύουν…
Ἐκτὸς ἐάν… Συνέχεια
Σὰν μίας κλεψύδρας οἱ κόκκοι…
Σήμερα χάρισε στὸν ἑαυτό σου μία κλεψύδρα καὶ βᾶλε τὴν κάπου ποὺ νὰ μπορῇς νὰ τὴν βλέπῃς.
Γύριζέ την μία φορὰ τὴν ἡμέρα καὶ κύτταξε πόσο γρήγορα κυλοῦν οἱ κόκκοι τῆς ἄμμου. Συνέχεια
Σέβεσαι ὅταν σὲ σέβονται…
Τὸν σεβασμὸ δὲν σοῦ τὸν χαρίζουν.
Τὸν κερδίζεις μόνος σου…
Γιὰ νὰ τὸν κερδίσῃς πρέπει φυσικὰ νὰ τὸν ἀξίζῃς…
Καὶ οἱ τελευταῖοι σήμερα ποὺ δικαιοῦνται σεβασμοῦ εἶναι οἱ ἐνασχολούμενοι μὲ τὴν παιδεία, σὲ κάθε ἐπίπεδον…
Ἀπὸ ὑπουργοὺς ἔως δασκάλους. Ἀπὸ καθηγητὲς γυμνασίων ἔως καθηγητὲς πανεπιστημίων. (Λέμε τώρα…!!!)
Ἀπὸ νηπιαγωγοὺς ἔως διευθυντὲς αὐτῶν τῶν ἱδρυμάτων.
Μία φρίκη δῆλα δή… Ἀπὸ ἀρχῆς ἔως τέλους….
Ἀπὸ τὴν βάσιν ἔως τὴν κορυφή… Συνέχεια