Ἀπὸ τὰ δέκα μου χρόνια περίπου ξεκίνησα μιὰ συλλογή…
Μία παράξενη συλλογή…
Ἀπεφάσισα νὰ μαζεύω λέξεις.
Πῆρα λοιπὸν ἔνα πολὺ ὄμορφο τετράδιο, αὐτὸ μὲ τὶς τελίτσες ἀπὸ τὸν Πάλλη καὶ κάθε ἡμέρα ἄνοιγα τὸ λεξικὸ καὶ ἔγραφα πέντε ἄγνωστες λέξεις.
Ὅλη τὴν ἡμέρα τὶς ψιθύριζα καὶ ῥωτοῦσα τὸν ἑαυτό μου γιὰ νὰ δῶ ἐὰν τὶς θυμάται…
Τὶς ἔβαζα σὲ προτάσεις καὶ προσπαθοῦσα νὰ σπαταλήσω ὄσο πιὸ πολὺ μποροῦσα αὐτὸ τὸν θησαυρό, γιατὶ ἤταν ὁ μόνος τρόπος γιὰ νὰ τὸν κάνω δικό μου. Συνέχεια
Ἡ λέξις δικαίωμα, κατὰ τὸ λεξικὸν Δημητράκου, σημαίνει πράξις δικαία, τὸ ἀποτέλεσμα ἐνεργείας γενομένης συμφώνως πρὸς τὸ δίκαιον.
Ἀντίθετόν του τὸ ἀδίκημα.
Ἀποκατάστασις τοῦ δικαίου, ἐπανόρθωσις κακοῦ ἐξ ἀδίκου πράξεως γενομένου. (δικαίωμα δὲ ἐπανόρθωμα ἀδικήματος, Ἀριστοτέλης, Ἠθικὰ Νικομάχεια, ΙΙ35, α13).
Δῆλα δή, ἡ λέξις δικαίωμα, ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὴν λέξιν δίκαιον, σημαίνει, κατὰ βάσιν, ἐνέργεια ἐπανορθώσεως κακοῦ ἐξ ἀδίκου πράξεως.
Δῆλα δή, ἐὰν κατάλαβα καλῶς, δικαίωμα, στὴν οὐσίαν, σημαίνει ΑΓΩΝΑΣ!!! Συνέχεια
Ἡ λέξις ὑποχρέωσις, συμφώνως μὲ τὸ λεξικὸν Δημητράκου, σημαίνει τὸ νὰ εἶναι τις ὑπόχρεος νὰ πράξῃ τι.
Ἐπεὶ δὴ ὅμως ἡ λέξις ὑπόχρεος δηλώνει πὼς κάποιος εἶναι ὑπὸ κάποιο χρέος ἐντεταγμένος, ἡ λέξις ὑποχρέωσις, ποὺ εἶναι συγγενής, οὐσιαστικῶς σημαίνει πὼς ὑπὸ ἕνα χρέος κάποιος θέτει ἑαυτόν. Δῆλα δὴ ὀφείλει. Τὶ θὰ εἶναι αὐτὸ τὸ χρέος, ποιὸς θὰ ὀρίση τοὺς κανόνες καὶ σὲ τὶ βαθμὸ θὰ βαραίνη τὸν ὑπόχρεο, εἶναι κάτι ποὺ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὶς συνθῆκες.
Ἡ οὐσία, ποὺ πρέπει νὰ μᾶς ἐνδιαφέρῃ, εἶναι πὼς τὸ χρέος θέτει κάποιον ὑπὸ κάποιου ἄλλου ἤ ὑπὸ κάποιας καταστάσεως ἤ ὑπὸ μίας συνθήκης. Συνέχεια
Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἶναι φιλόσοφοι…
Ἔχουν μιὰ θεωρία γιὰ τὰ πάντα.
Στὴν πορεία τῆς ζωῆς τους μαθαίνουν παρὰ πολλὰ ἀλλὰ ξεχνοῦν καὶ παρὰ πολλά…
Ἀκόμη καὶ οἱ πιὸ φιλελεύθεροι ἀφ’ ὅτου ἐνστερνισθοῦν μιὰν θεωρία, ἐγκλωβίζονται μέσα σὲ αὐτὴν καὶ τοὺς εἶναι δύσκολο νὰ κυττάξουν ὀ,τιδήποτε εὑρίσκεται ἔξω….
Καὶ ἐνῶ στὴν ἀρχὴ αὐτὴ ἡ θεωρία τοὺς δίδει τὴν αἰσθήσι τῆς ἐλευθερίας, σιγὰ σιγὰ καὶ μὲ τὸν καιρό, γίνεται ἡ φυλακή τους. Συνέχεια
Τὸ πρῶτο παιδὶ ἔχει πολλὰ νὰ κάνῃ. Πάρα πολλά.
Ἔχει νὰ πατᾷ εἰκονικὰ πλήκτρα, νὰ ἐπιλέγῃ παιχνίδια, χρώματα, εἰκονικὴ δράσιν…
Ἔχει νὰ ἐπιλέξῃ ἀπὸ τὸ ἐὰν θὰ ταξειδεύσῃ στὸ διαδίκτυον ἤ ἐὰν θὰ μιλᾷ μὲ τοὺς φίλους του…
Ἔχει νὰ ἀποφασίσῃ γιὰ τὸ ἐὰν θὰ κάνῃ εἰκονικὰ ταξείδια σὲ ὅλον τὸν πλανήτη ἤ στὸ διάστημα….
Ἀλλὰ δὲν ἔχει κάτι ἰδιαιτέρως πολύτιμο καὶ δὲν θὰ τὸ διδαχθῇ ποτέ: Ούδέποτε θὰ μάθη τοὺς κανόνες τοῦ σεβασμοῦ πρὸς κάθε ὄν, φυσικὸ νόμο ἤ συμπαντικὴ κατάστασιν. Θὰ τὰ μετατρέπη ΟΛΑ μέσα του σὲ εἰκονικὲς εἰκόνες καὶ θὰ ἐξαρτῶνται, τὰ πάντα, ἀπὸ τὶς διαθέσεις του, νὰ πληκτρολογήσῃ ἤ ὄχι… Συνέχεια
Αὐτὸς ὁ κόσμος μας, ὁ μικρός, μὰ τόσο μέγας, ποὺ ἀπαξιώνουμε κάποιες φορές, εἶναι ὁ μοναδικὸς κόσμος ἐντὸς τοῦ ὁποίου ἀντέχουμε καὶ μποροῦμε νὰ διαβιοῦμε.
Καλός ἤ κακός… αὐτὸς εἶναι.
Μᾶς τρέφει, μᾶς ἐκπαιδεύει, μᾶς κρατᾶ στὴν ζωή κι ἀξίζει ὅλου τοῦ ἀναγκαίου σεβασμοῦ, ποὺ ὅμως δὲν ἀπολαμβάνει.
Ἠ Φύσις, τὰ ἔμβια ὄντα ἀλλὰ καὶ κάθε τὶ ποὺ «ἀφέθη» ἐκεῖ, σὲ κάποιαν θέσιν, δὲν εἶναι τυχαῖες παραξενιὲς ἀλλὰ ἐκφράσεις μεγάλων μυστικῶν ποὺ ἀδυνατοῦμε νὰ κατανοήσουμε καὶ νὰ ἀντιληφθοῦμε. Συνέχεια
